Een nieuwe kwam op mijn pad, vandaag heb ik besloten dat ik hem aanga

Een nieuwe uitdaging

Een week geleden werd door mijn oppas gevraagd of ik met een oude vriendin van haar , die ze na jaren terug had gevonden wilde gaan praten. Het gaat niet zo goed met het meisje, en gezien de resultaten die ik met haar ( mijn oppas) heb weten te behalen, had zo bedacht dat het misschien wel mogelijk was , dat ik ook haar oude vriendin zou kunnen helpen. Uiteraard heb ik daarin toegestemd wetende dat dit geen gemakkelijke klus zal gaan worden. Op de bewuste dag dat we hebben afgesproken staan we op de juiste tijd bij het meisje voor de deur, echter tot onze verbazing wordt er niet opengedaan. Ik denk bij mezelf, mmm begint al goed, meteen al in de sabotage, maar ik ben niet voor 1 gat te vangen, geef het niet zo snel op , dus met de oppas mee naar huis gegaan, die tegenover het bewuste adres woont om van daaruit te kijken of we via de telefoon in contact kunnen komen. Echter ook dat mislukt bij de eerste poging, maar nog voordat we een tweede poging wagen , gaat de telefoon over, het bewuste meisje belt terug. Met enige verontschuldigingen naar de oppas toe , aan de telefoon vraagt ze of het goed is , dat ze naar het huis van mijn oppas komt. Natuurlijk stemmen we daar meteen mee in, het feit dat ze bereidt is om te komen is al een hele grote stap

Een onzeker, angstig meisje komt binnen

Als nog geen tien minuten later de bel gaat laat mijn oppas het meisje binnen. Vol verwachting kijk ik uit naar wat ik hier mag gaan ontmoeten. Enkele seconden later zie ik een heel onzeker angstig meisje de kamer binnenlopen. De spanning straalt van haar gezicht af en haar benen wegen zenuwachtig heen weer. Verontschuldigend legt ze me uit waarom ze de deur niet open heeft gedaan, waarmee meteen een deel van haar problemen duidelijk wordt. Ze was de afspraak even vergeten, en werd dus min of meer overweldigd door de bel. De paniek was meteen toegeslagen, ze kan echt niet onverwacht visite ontvangen. Voordat ze iemand kan ontvangen, moet ze absoluut volledig overtuigd zijn dat ze er goed uitziet. Make up op, haar in de plooi, en kleren aan waar zij zich goed in voelt. Naast dit alles is het ook nog belangrijk dat haar huis opgeruimd is, dus alle ritueeltjes moeten afgewerkt worden voordat ze de deur open kan doen.

Wat een stempels

Als ze eenmaal overtuigd is dat ik er niet boos om ben , haar hier niet op veroordeel, kan ze een klein beetje ontspannen. Langzaam komt het gesprek wat op gang, ze probeert me duidelijk te maken hoe haar leven eruit ziet en waar ze tegen aan loopt. Ik heb hier te maken met een meisje met veel problemen, die inmiddels veelvuldig is bestempeld door het GGZ. ADHD, ADD, meervoudige persoonlijkheid, dwangneurose, depressief, en naast alle stempels of misschien moet ik zeggen juist wel door deze hele problematiek zwaar verslaafd aan de GHB. Ze is op dit moment bewust en heel druk bezig met het afbouwen van haar verslaving, omdat ze weet dat als ze dat niet zal doen , ze over twee jaar zeker niet meer zal leven. Echter het gaat niet zo makkelijk als ze graag zou willen, opgesloten in haar huis, met haar problemen, die veelvuldig vrijkomen wanneer de portie GHB langzaam uitwerkt. Eigenlijk kan je zeggen dat ze zich een uurtje goed voelt, maar na dat uurtje voelt ze de geestelijke pijn,lichamelijk pijn en de angsten in alle hevigheid.

Een verloren tweelinghelft

In de gesprekken zo heen en weer, over haar leven, en het feit dat ik haar op geen enkel punt veroordeel, zie ik steeds meer rust in haar komen, een voorzichtig enthousiasme laat zich zien, en haar ogen beginnen een kleine twinkeling te vertonen. Heerlijk om te zien wat het doet als je iemand gewoon laat praten, zonder te veroordelen. Als ik vraag hoe haar jeugd is geweest, wordt al snel duidelijk dat haar hele jeugd heeft bestaan uit angst en onzekerheid. Als we een stapje verder gaan en ik vraag hoe de zwangerschap en de bevalling van haar moeder is geweest, komt ze ineens met het verrassende verhaal dat ze een tweelingzusje heeft gehad in de buik, die het niet heeft overleefd. Ik val even helemaal stil, amper heb ik een uitgebreid stuk geschreven hier op xead, over het drama in de moederschoot, het verhaal van de overlevende tweelinghelft, en dan ineens heb ik hier een overlevende tweelingziel voor me zitten. Ik vertel haar over dit verschijnsel, pak de laptop van mijn oppas erbij en laat haar het stuk wat ik erover geschreven heb lezen. Haar mond valt open, zoveel herkenning in de symptomen, er komt een diepere rust in haar, maar ergens rijst de vraag, hoe ga ik hiermee om. IK heb niet meteen een pasklaar antwoord, maar wil er zeker graag mee aan de slag, samen zoeken naar een weg, voor haar, om haar leven hier op te pakken, op weg naar de vrijheid, op weg terug naar haarzelf.

Ik ga de uitdaging aan

IK geef haar mijn kaartje, geef aan dat ze het allemaal maar even moet laten bezinken, dat ze er moet praten met haar moeder en met de hulpverlening vanuit de GGZ en zo nemen we afscheid. Vandaag ben ik gebeld, door de GGZ, ze is razend enthousiast om met me te gaan werken, liefst vandaag nog, ik maak de afspraak dat de GGZ van de week de diagnoses die er gesteld zijn met behandelplan bij haar achterlaten, en ik ga me buigen, hardmaken voor een goed verhaal naar CIZ toe om een PGB voor haar te krijgen, zodat ik haar kan ondersteunen, in eerste instantie naar een vermindering van de dosering van de drugs, zodat ze wanneer ze voldoende geminderd is voor een half jaar opname kan gaan, waarna ik samen met de GGZ kan gaan werken om haar in een volledige nieuwe structuur, een nieuw leven op kan bouwen. Een gigantische mooie uitdaging dus voor haar maar zeker ook voor mij. Ik ga mijn best doen om te kijken of ik deze vlinder uit haar cocon kan krijgen, en kan laten vrij vliegen in het leven.