De trein was op tijd

Net als 3 weken geleden zou HB 2 jaar terug naar Nederland komen en wel op het evenemententerrein van Bussloo bij Apeldoorn en Twello. Daar moest ik bij zijn! Voor wie HB niet kent: deze Finse groep maakt symfonische metal. Op een basis van violen, contrabas, keyboards, stuwende basgitaar en drums; snerpende gitaren zingt Johanna het hoogste lied. Vergelijk het met Within Temptation of Nightwish, maar wel tot eer van God. Er was wel een busdienst geregeld, maar ik was bang dan voortijdig weg te moeten, of de laatste trein te missen uit Apeldoorn van 23:27 uur. Daarom nam ik mijn fiets mee op de trein, dan zou ik na afloop van het concert (half 11) juist voldoende tijd hebben. Het gaf mij bovendien de mogelijkheid om ’s morgens en ’s middags van de zon te genieten elders aan het meer.
Het concert overtrof mijn stoutste verwachtingen: ook live was de muziek echt gaaf en de show bood niet alleen letterlijk vuurwerk.

Terwijl de slotact begon te spelen, reed ik door het pikkedonker weg. Ai, dat was een plank dwars over de weg, nou ja, mijn tas oprapen en dan weer verder. Dan de weg naar Apeldoorn. Op een bepaald moment waren er wegwerkzaamheden, moest ik nou helemaal van de weg vandaan? Beter de weg blijven volgen, dan houd ik het tempo erin. Maar toen werd de weg heel smal en mijn achterlicht werd steeds zwakker. Toeterende auto’s maar vooruit, ik weet ook niet waar ik anders heen kan. Een automobilist was zo vriendelijk achter mij te blijven rijden en wees mij toen op een parallelweg en dan een buitenwijk in. Gelukkig, daar was de spoorlijn al, nu links aanhouden. In de verte zag ik het station al. Maar weer waren er wegopbrekingen, weer van de spoorlijn vandaan. En dan weer door het zand lopen om weer op een fietspad te komen. Eindelijk daar was het station en de trein stond er al. Maar wat gek: een sprinter! Oh, het is Apeldoorn Osseveld, dan maar snel erin. Maar dat was jammer, hij reed net weg. Nou dan maar naar het grote station, waar de Intercity vertrok. Het werd nu toch wel wat krap. Kan ik hier helemaal langs het spoor rijden? “Ja hoor”, zei een man die net uitgestapt was. Maar helaas, ik reed een woonerf op en het liep dood. Dan maar weer terug en weer een omweg moeten maken. Daar reed de bus, die ging vast naar het station en dan zou ik ook nog meekunnen. Gelukkig de trein stond nog klaar op spoor 1. Ik pakte mijn fiets om de trap op te rennen en: de deuren sloten en daar ging hij. De trein was op tijd. Maar ik niet. Ik was er om 23:28 uur.

Wat nu? De raderen draaiden op topsnelheid langs alle opties.
1. Er reed een nachttrein naar Schiphol om 4 uur of zo maar dat was jammer, hij stopte wel in Amersfoort, maar niet in Hilversum. Meegaan naar Schiphol en dan terug naar Utrecht, dan zou ik tenminste kunnen zitten. Dan zou ik de hele nacht onderweg zijn terwijl we de volgende dag mijn pa zouden opzoeken.
2. Terugfietsen naar het Flevofestival en zoeken naar een bekende en hopen dat die een plekje in de tent zou hebben? Kansloos.
3. Zou ik het doen? Naar Barneveld fietsen, ik wist dat er vrij liggende fietspaden lagen langs de provinciale weg. Volgens mijn kennis als dienstregelingplanner zou daar ongeveer om 10 over 1 (en zelfs 10 over 2) nog een trein naar Amersfoort gaan. En dan zou ik daar wel weer verder fietsen. Ik deed het. Ik moest mijn batterijen van mijn lampen wel sparen. Soms ook schenen de auto’s met krachtige stralenbundels op de weg; waardoor ik vervolgens wel enige tijd half verblind was en direct weer in het donker reed. Nu ging de weg omhoog, ter hoogte van Uddel. En weer omlaag, keihard door het donker naar beneden. Best eng.

In de tussentijd liet ik mijn gedachten over die dag gaan. Het was een gedenkwaardige dag, niet alleen door het concert. Toen ik ’s morgens aan het water lag, raakte ik in gesprek met Carla*. Na enkele terloopse opmerkingen voerden we hele gesprekken over onze kinderen, wandelen en fietsen, en over onze respectievelijke huwelijken. Van ons beide was dat niet om over naar huis te schrijven, als we dat al gewild hadden. Carla* had al eens een paar vriendjes gehad; ik had er altijd voor gekozen om het tot vriendschappen te beperken. We voelden ons zeker niet tot elkaar aangetrokken, maar konden wel heel open met elkaar praten. Toch liepen we op een moment hand in hand; en gaven elkaar een intense knuffel toen we een stuk gezwommen hadden. Wat had ik dat gemist. Dit was een heel aparte ervaring, zo maar, uit het niets. Ik vond het een geweldig cadeau van Boven.

Ai, het fietspad maakte een bocht die ik niet goed gezien had, ik reed al door de berm. Verder maar weer. Ah, daar was Voorthuizen. Zou ik aanbellen bij Het Witte huis, daar had ik wel eens een weekend geslapen? Nee, beter eerst maar door, dan was ik net mooi voor 10 over 1 bij station Barneveld Noord. En het klopte, ik hoefde maar 3 minuten te wachten en kon instappen. Heerlijk, even uitrusten en wat drinken. Dan station Amersfoort: er reed natuurlijk echt niets naar Utrecht. Nou, fietsen dan maar weer, niet over het fietspad naar Den Dolder, want dat was pikkedonker; wel over de Stichtse rotonde en dan de Utrechtse weg.

Zou ik Carla* nog eens zien? Zij schreef ook wel eens een weblog over fietsen op hyves, dan moest ik haar kunnen vinden. Ja, ik vond het toch wel zo’n bijzondere ontmoeting, dat zou ik doen.

Verder, via De Biltse Hoek en de Voordorpsedijk. Eindelijk, ik was thuis, het was half 3 en ik rolde mijn bed in. Ik had zeker 70 km gefietst in 4 uur.
Carla en ik zijn goede vrienden geworden. We hebben soms samen wandelingen en fietstochten gemaakt. En met het optreden van HB, nu de slotact tot 23:59 uur, had ik een fijn slaapadresje.

Carla*: om privacy-redenen niet haar ware naam.       

Reageren?