Je bent zwanger, maar opeens verlies je veel bloed, een miskraam?

Zwanger!

Ons 4e kindje, wat waren we blij! Een groot gezin, dat wilden we zo graag. Ja na 3 zwangerschappen weet je wel zo'n beetje wat er gaat gebeuren. Een beetje misselijkheid, vooral de eerste 3 maanden rustig aan opstaan. Eerst een beschuit en thee en dan ging het wel. Nee, erg ziek ben ik niet geweest in die tijd, wel had ik vreemde wensen. Lekker, meestal 's nachts, bruine bonen met spek, of lekker softijs, maar dan in een bakje, geen koekje eronder, dat rook zo vies. Vlees braden was een crime en koffie ook niet lekker, maar verder geen problemen. Ja al 3 keer eerder had ik het meegemaakt, dus waarom zou het nu allemaal anders gaan?

 

 

De eerste 3 maanden

Het ging allemaal goed. Mijn huisarts was tevreden. We hadden een goede band en ik vertrouwde de man blindelings. Maar na 3 maanden kreeg ik een bloeding. Een heftige bloeding en buikpijn. Natuurlijk schrik je enorm en eigenlijk dacht ik niet dat ik een miskraam zou krijgen. Ik had dat toch nog niet eerder gehad?
Voor de zekerheid belde ik de huisarts. Die was op vakantie, maar hij had een vervanger en ik kon wel even komen. Ik vond het wel vervelend, maar ging toch naar deze arts. Hij nam niet eens de moeite om me te onderzoeken. Wel zei hij me dat 1 op de 3 zwangerschappen op een miskraam uitliep, dus wacht maar gewoon af, zei hij me. Gewoon doen wat je anders ook doet, volgende week neem je maar weer eens contact op. En zo vertrok ik weer naar huis, onzeker en niet wetend wat te doen.
 

De volgende week

Ondanks het advies om gewoon te doen als anders, had ik meer rust genomen en de bloeding was wel iets minder geworden, maar nog niet over. Gelukkig was mijn huisarts er weer, dus die belde ik direct op de dag dat hij weer dienst had. Hij zei me direct te gaan liggen en dat hij eraan kwam. Even een totaal ander advies dan van zijn vervanger. Toen hij kwam, vertelde ik hem dat ik al een week bloedde en dat ik ook al bij zijn vervanger geweest was. Hij schudde zijn hoofd, maar zei er verder niets op. Wel liet hij me naar het ziekenhuis brengen voor een echo.

 

 

 

De echo

In het ziekenhuis werd er direct een echo gemaakt. Het bleek een miskraam te zijn geweest, er zat een lege vruchtzak. Maar....er was er nog één! En daarin zat een vruchtje, met een kloppend hartje! Ik was zwanger geweest van een tweeling! Uiteindelijk werd me verteld dat ik blij mocht zijn dat het geen eeneiige tweeling was geweest, want dan was de kans beide te verliezen groter geweest. Ja, voor verdriet was er eigenlijk bijna geen plaats, de vreugde van het nog hebben van een kindje was groot. Later kwam het verdriet wel boven drijven, toch was het een kwestie van blij zijn met wat je hebt, er werd niet begrepen dat het je meer deed dan je kon laten zien.
 

Geboren: een dochter!

Ja ze kwam geheel gezond ter wereld, onze dochter. Een prachtig kind. Van de tweede vruchtzak was niets meer te vinden volgens de huisarts. Het lichaam heeft het uiteindelijk helemaal opgelost. Het gebeuren heeft me wel aan het denken gezet. Niets is vanzelfsprekend. Nu had ik 4 gezonde kinderen op de wereld gezet. Het was genoeg zo! Het verlies van een kindje, wat je niet eens hebt kunnen zien, wat je niet eens hebt gevoeld, maar ook het onbegrijpelijke van verlies en geluk, was voor mij genoeg om te beseffen, dat je niet perse nog eer moet. Nee, 4 mooie, gezonde kinderen was prima zo.

Het verdriet heeft uiteindelijk nooit een plaatsje kunnen krijgen. Nog steeds worstel ik met de vraag: waarom, en wat was het, en waarom mocht ik niet rouwen. Dat neemt niet weg dat ik heel gelukkig ben met mijn 4 kinderen.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.