Ik heb in mijn leven al vaak een lezing gehouden over mijn autisme. Hier een artikel over mijn ervaringen en wat tips voor mensen die dit ook willen doen.

 

Een lezing houden als ervaringsdeskundige

 

 

In het verleden heb ik het al een aantal keren gedaan, een lezing houden over mijn autisme als ervaringsdeskundige. Ik deed dit altijd samen met een begeleider. Hij vertelde wat over de theorie van autisme. Zoals over wat autisme precies is, welke vormen er zijn, is het erfelijk enzovoort. Ik vertelde altijd mijn eigen verhaal en mijn eigen ervaringen. En altijd waren de aanwezigen hier ontzettend blij mee.

 

Wat is het voordeel van een lezing die gehouden wordt door een ervaringsdeskundige?

Een lezing die verteld wordt door iemand die gewoon ergens veel vanaf weet kan erg interessant zijn. Je leert als aanwezige meer over bijvoorbeeld autisme, over de theorie erachter, de symptomen, de diagnose, de verschillende vormen en hoe je ermee om kunt gaan. Erg leerzaam dus. Maar als ervaringsdeskundige, iemand die een bepaalde ziekte of handicap zelf heeft, kan veel dieper op bepaalde onderwerpen ingaan. Hij of zij kan je echt vertellen hoe het voelt om deze handicap of ziekte te hebben en hoe hij of zij het ervaart. Ook kan hij of zij ervaringen delen en vertellen hoe hij of zij het het prettigst vind om behandeld te worden door anderen. En wat hij of zij nodig heeft om in deze maatschappij goed te kunnen functioneren.

 

Mijn eigen ervaringen

Ik heb in totaal zo’n tien keer een lezing gehouden over mijn autisme tot nu toe. Eerlijk gezegd vind ik het in het begin altijd behoorlijk eng maar wanneer ik eenmaal aan het vertellen ben wordt dit steeds minder. Het is prettig om te zien dat mensen het interessant vinden, en dat ze het leerzaam vinden. Ik heb lezingen gehouden voor verschillende groepen, van begeleiders tot organisaties die vakanties organiseren voor mensen met een beperking zoals autisme. Iedere keer is de ervaring ontzettend positief. Mensen zijn blij dat ik mijn eigen verhaal met hun heb gedeeld. Ze vertellen mij dat op deze manier het hele beeld van autisme in dit geval veel duidelijker is geworden en dat ze het veel beter begrijpen.

 

Hoe bereid ik lezingen voor?

Ik bereid alles altijd goed voor. Ik gebruik onder andere de artikels over mijn autisme die ik hier op Xead heb geschreven. Ik print deze uit en vervolgens ga ik steekwoorden opschrijven. Dit is eigenlijk al een behoorlijke opgave voor een autist aangezien ik er ontzettend veel moeite mee heb om hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden. Maar ik merk nu ik al vaker hetzelfde verhaal heb verteld dat dit nu makkelijker gaat.

Het papiertje met de steekwoorden hou ik bij me en de artikels ook. De artikels, het hele verhaal dus, houd ik bij me in noodgevallen als ik echt niet meer weet waar ik gebleven was met mijn verhaal. Maar eigenlijk is dit nooit voor gekomen.

Ook neem ik altijd tekeningen mee. Mensen met autisme vatten veel dingen letterlijk op en ik heb hier een aantal tekeningen van gemaakt. Ook heb ik een tekening gemaakt jaren geleden van hoe de informatie verwerking in mijn hoofd er aan toe gaat. Dit heb ik op een grappige manier getekend maar het maakt wel duidelijk van hoe dit bij mij voelt. Ook deze tekening neem ik altijd mee.

 

 

Kort geleden heb ik ook een powerpoint presentatie gemaakt, waarin ik ook mijn tekeningen en steekwoorden heb verwerkt. Met de eerstvolgende lezing ga ik hier ook gebruik van maken.

 

Hoe ga ik tijden de lezing zelf te werk?

Voor een grote groep je woordje doen is voor niemand gemakkelijk, maar helemaal niet als je autisme hebt. Voordat ik begin met de lezing zeg ik altijd tegen mezelf dat ik al deze mensen iets kom leren, iets waar zij nog niets of weinig vanaf weten. Niets wat ik zeg is dus stom, en de mensen hebben er baat bij dat ik er ben. Door dit tegen mezelf te zeggen krijg ik wat meer zelfvertrouwen en vind ik het minder eng.

De eerste paar zinnen vind ik altijd het moeilijkst. Ik raak snel buiten adem en weet soms mijn woorden niet te vinden. Dit los ik vaak op door gewoon even een paar seconden stil te zijn. Dit vindt niemand erg. Er is niets mis met een korte stilte. Ik kijk dan vaak even waar ik gebleven was, en laat mezelf op adem komen. Zo’n ‘adempauze’ las ik geregeld in tijdens de lezing. Helemaal niets mis mee. Dit is beter dan constant sneller te gaan praten en er een warboel van maken.

Ik probeer ik zo min mogelijk op mijn papiertje te kijken, anders lijkt het net of je voor zit te lezen. Ik probeer gewoon te vertellen vanuit mijn hart. Als ik dan later merk dat ik iets belangrijks vergeten ben dan kom ik er altijd wel op terug.

Nog iets wat ik persoonlijk altijd moeilijk vind is waar je naar kijkt tijdens de lezing. Ik vind zowiezo oogcontact erg moeilijk dus ik heb mezelf dus aangeleerd om naar de voorhoofden van de mensen te kijken. Ook realiseer ik soms dat ik voortdurend alleen naar één persoon zat te kijken dus heb me nu aangeleerd mijn blik langzaam van voorhoofd naar voorhoofd te laten gaan. Soms heb ik er nog wel veel moeite om aan al deze dingen tegelijk te denken maar ik merk dat hoe vaker ik het doe hoe gemakkelijker dit gaat. En ach…de mensen weten dat ik autisme heb dus ik hoef me ook eigenlijk niet echt ergens voor te schamen als er één ding even niet zo goed gaat.

 

De inhoud van de lezing

Ik begin altijd te vertellen over wanneer ik mijn diagnose kreeg, maar dat ik lang daarvoor al voelde dat er iets anders was aan mij. Ik vertel dan wat ik als klein kind voelde, hoe ik hiermee omging en welke foefjes ik hiervoor had. Ik vertel over de dingen die ik moeilijk vond en nog steeds moeilijk vind. Ook leg ik dingen nader uit door voorbeelden te niemand die ik heb meegemaakt. Dit maakt het wat begrijpelijker. Je kunt namelijk vertellen dat je jouw talenten gebruikte om je beperkingen te verbloemen maar dan is het veel begrijpelijk als je hiervan een voorbeeld verteld.

Ik vertel ook altijd over mijn kwaliteiten en de dingen die ik door de jaren heen geleerd heb. Dat autisme niet alleen maar narigheid is maar ook grappig kan zijn. Lees mijn artikelen maar eens die ik hierover heb geschreven. Deel 1, en deel 2. Hier laat ik dan ook mijn tekeningen bij zien.

 

 

Vragen

Ik geef mensen altijd de kans om vragen te stellen over het geen wat ik heb verteld of over iets anders. Maar ik heb er zelf altijd de voorkeur aan om dit aan het eind te doen omdat als iemand een vraag tussendoor stel ik helemaal van mijn apropos ben. Mensen zouden hun vraag dan tussendoor even kunnen opschrijven zodat ze het niet vergeten.

 

Tot Slot

Ik spoor mensen aan die ook een bepaalde ziekte, handicap, beperking of wat dan ook hebben om ook lezingen te houden. Op deze manier komt er veel meer begrip voor alles bij mensen die deze ziekte of handicap niet hebben. Het is misschien best eng maar ik hoop dat ik met dit artikel ook wat tips heb kunnen geven. En het kan ook nog eens een maniertje zijn om iets extra bij te verdienen.

Ikzelf wil mijn lezingen over mijn autisme gaan uitbreiden. Ik wil lezingen gaan doen bij bedrijven, scholen, organisaties en iedereen die er maar interesse in heeft. Ik heb dit nu al behoorlijk aantal keren in zowel Nederlands als Engels gedaan en ik was altijd erg blij met het resultaat. Net zoals de mensen die aanwezig waren.

 

 

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.