Na negen maanden zwangerschap begint de verwijdering. Maar kijk eens naar wat er ontstaat.

 

Een lege moederschoot

 

 

Daar zit ik dan na negen maanden zwangerschap, mijn buik nu leeg. Een blubber van fel vormt  een kommetje daar ligt ze zichtbaar op mijn huid. Ze ruikt naar metaal het is de geur van bloed maar daaronder zie ik een lief gerimpeld hoofdje met een zachte kern. Door alle rode slierten en opgezwollen lichaamsdelen zie ik het mooiste wezentje ooit aanschouwt. Ze willen haar losknippen en mijn mond wil schreeuwen maar er komt geen geluid. Laat haar vast niet knippen straks kan ze nog niet zonder mij. Te laat, we zijn al gescheiden, ik zal moeten leren haar op een andere manier te voeden. Ze pakken haar om haar te gaan wassen de metalen lucht hoort niet bij haar. Maar de verwijdering wordt groter en groter ik wil haar het liefste terug in mijn buik.

Ik ben moe en aangeslagen van het hele geboorteproces. Leg me ten ruste en onderga dat ze ook de sporen van verbinding bij mij wegpoetsen. Gelukkig is alles snel genoteerd, haar gewicht, haar lengte voor mij zo onbelangrijk. Ze komt weer terug  nu een barrière van kleding voelend. Ik geef haar een kusje en voel haar zachte frisse huid. Ze ruikt naar een babytje niet meer naar mij een eigen geur nog te ontstaan. Haar  leven is gestart en ik zal altijd bij zijn om te waken, Ik zal er zijn op haar tocht van steeds verdere verwijdering. Hoe heerlijk voelt het haar nu nog  te mogen voeden vanuit mijn eigen melkfabriek. Hoe bijzonder dat mijn lijf hier voor haar dit witte voedzame vocht produceert. Gulzig hapt ze van de honger en zoekt ze geborgenheid in lieve armen. Ze voelt hoe welkom ze is ontvangen de start is goed, nu kan ze groeien.

Ik bestudeer haar trekken sla alles op ik zie een wonderlijk lief klein meisje tot stand gekomen uit een daad van liefde. Ik wil het van de daken schreeuwen aanschouw ons kleine wonder. Wij geven haar een naam en ze wordt ingeschreven, een nieuw dossier in de archieven. Ik zie een verandering in haar ontstaan de buitenwereld komt bij haar binnen, ze heeft moeite om het vol te houden en stoot ook mij nog eens af. Ik accepteer haar wens en zorg voor nieuwe voeding ik laat haar niet zomaar meer gaan. Een wezentje met een eigen wil een eigen leven eigen wensen en eigen behoeftes. Vanaf dag één luister ik er naar. Ik zie signalen van verlatenheid, geen geborgenheid meer in haar moederschoot. Ik toon haar alternatieven en sla mijn armen om haar heen. Ik laat haar voelen dat ze altijd terug kan keren in de beslotenheid van haar ontstaan.

Het groeien gaat met horten en stoten maar elke keer overwinnen we met elkaar. Het zijn slechts kleine hobbels een krampje hier een krampje daar. Al wiegend door de kamer wrijf ik alle pijntjes weg en zing haar zacht in slaap.

Langzaam bloeit ze op tot een prachtig exemplaar van een meisje. Lange blonde lokken en een nooit stilstaande mond. Ik zie aan alles hoe zij van begin af aan haar welkom heeft ervaren want zo verwelkomt ze alle gasten om ons heen. Ik zie smeltende blikken gericht op haar, ik zie liefdevolle armen haar opnemen in zorg. Dit prachtige meisje komt helemaal ten goede besmet met een boodschap van liefde. Samen gaan we verder en zingen ons levenslied. De verwijdering niet meer in pijn beleeft maar een blik op haar zon en ik ga schijnen. Jou vertrouwend op je eigen weg zal je me tonen wat je nodig hebt.

© kikafonie

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.