Soms ben je iets moois aan het bouwen maar schenk je te weinig aandacht aan de inhoud. Ik herken dit principe in zoveel situaties. Het deed mij dit gedicht schrijven. Van kasteel naar bouwval.

Van kasteel naar bouwval. Van Droom naar illusie.

Een mooi huis
In stormachtige menigte
Een ivoren toren
Steen voor steen
Gebouwd in alle drukte
Energie in elke steen

Een huis met een bedoeling
Te groeien tot kasteel
Toren boven massa
Uniek concept
bouwplan volgend
de menigte ervaart
als ondbedwingbaar
gepeupel in het veld
oostindisch doof
geneuzel niet passend in tijd

architect van een droomhuis
kapitein draaiend aan het roer
protesten verstommen
respect gaat teloor
gezagloos vaart verder
slaven in het ruim
gemorrel op het dek
komt niet in de toren
handen op oren
onwelkom geschreeuw

onder de waterlinie
onzichtbaar gevaar
klippen voor de boeg
ijs ongenaakbaar
een onafwendbare ramp
de waarschuwing verstomd

de vlag gehezen
het hoogste punt bereikt
enkele loge’s
een one night stand
geen charisma
trekt niet voor lange tijd

het mooie huis
eenzaam geen bewoners
een lamp seinend naar schepen
de toren in de mist
verwelkende rozen
de straling verdwijnt
magneet zonder kracht
de zon zakt achter bergen

steen voor steen
brokkelt af
onderhoud onontbeerlijk
een koers bij te stellen

de tijd eist zijn tol
kracht verdwenen

het kasteel
een fatamorgana
de goot is vol
een stille menigte
verstomd gepeupel
ten onder in de echoput
slechts valuta
uit vervlogen tijden
een team ontbonden
op drift

inspiratieloos
motivatie bedolven
een lege huls resteerd
voor passerende bezoekers
een komen en gaan

pas op voor tunnelvisie

Ik leg mijn gedicht niet uit, ik heb het geschreven kijkend naar diverse situaties. Zelfs Den Haag in mijn hoofd. Zorg als je bouwt aan een mooie droom dat je deze ook gedurende de bouw bijsteld, leer van signalen om je heen. Schrijf voor mensen wat ze willen lezen, maak kunst, muziek wat mensen willen zien. Geef mensen waar ze om vragen, dring ze niets op je zal het zeker terug ontvangen. Blijf onderdeel van de massa het gepeupel want voor mij is dat de plek waar het echte leven plaats vind.

Ben eigenlijk wel altijd benieuwd wat mensen lezen in mijn gedichten en op waar mijn woorden dan opeens betrekking op hebben. Ik merk namenlijk zelf bij het lezen van gedichten dat je eigen beelden en situaties voor je gaat zien. De situaties die voor jou op dit moment een betekenis hebben. Een gedicht is vaak op veel manieren te interpreteren. Wie zegt dat de dichter jou voor ogen heeft maar herken je jezelf in een gedicht dan kijk je vaak in een spiegel.

Een gedicht met tevens weer foto's uit eigen werk. Mijn gekleurde kijk op de wereld in woord en beeld.

Je kan mij overigens ook vinden op hyves en of twitter, leuk om elkaar te volgen.

http://kikafonie.hyves.nl/

http://twitter.com/#!/Kikafonie

Word fan

Laat een reactie achter

-0

verbijsterend62 schreef op 24 Jul 2011 om 10:07

mooi gedicht, het onderwerp "huis" laat je niet los haha, foto's zien er ook heel bijzonder en artistiek uit, duim!

-0

Marcel-Strooband schreef op 24 Jul 2011 om 10:09

Enorm genoten, zo op een kletsnatte, vieze, ranzige zondagochtend, net terug van het uitlaten van ons schoothondje en ik ben tot aan de naad toe zeikend nat! Welkome verwarming, dit gedicht! Dank!

-0

Tascha schreef op 24 Jul 2011 om 10:15

Super Kika :)

-0

Kirsti schreef op 24 Jul 2011 om 10:18

Tja dat huis, haha maar ik heb ook nog ��n over een winkel zal ik ook nog plaatsen vandaag denk ik. Fijn Marcel dat ik je heb kunnen verwarmen, graag gedaan.

-0

spiritlady schreef op 24 Jul 2011 om 10:31

prachtig gedicht, zie veel dingen voor me, de eerste opzet was zo mooi, maar uiteindelijk bleef een leeg omhulsel over,
Ik blijf kijken mijn droom zal inhoud krijgen en geen leeg huis

-0

Mereltje schreef op 24 Jul 2011 om 11:40

Mooi verwoord weer Kika. Het doet me ook denken aan een vriendschap, waarin veel geinvesteerd wordt, uiteindelijk scheef groeit, verwatert en leeg wordt. Alles vraag inzet en onderhoud :)

-0

appeltje schreef op 24 Jul 2011 om 11:55

heel mooi gedicht

-0

Kirsti schreef op 24 Jul 2011 om 12:12

Mereltje wat een leuke reactie, zo leuk om te horen wat een ander er ook uithaalt, en ja je hebt helemaal gelijk!

-0

rinajansen schreef op 24 Jul 2011 om 14:17

ontroerend voor mij ik probeer het huis vol en bewoonbaar te houden maar het kost ontzettend veel moeite

-0

RachelenHans schreef op 24 Jul 2011 om 14:55

Hallo Kika, weet je wat ik in dit gedicht lees?

Een mens kan eenzaam zijn in en ondanks de menigte om hem of haar heen. Onder het mom van zelfreflectie en streven naar persoonlijke groei kun je jezelf afsluiten voor de invloeden van en uit de omgeving. Je kunt niet echter werkelijk vluchten voor jezelf.
Als je er eenmaal last van hebt, zul je steeds weer wegzakken in de eenzaamheid, ook als je toch hulp zoekt. Op een gegeven moment word je geconfronteerd met het onvolkomene in jezelf en is acceptatie daarvan nodig.
Hulp zoeken heeft niet altijd het gewenste resultaat. Uiteindelijk blijkt dat "Leegte" alles is wat er was, is en zal zijn.

Misschien een beetje erg diep gezocht, maar toch... Het gedicht inspireert dus wel...

Een hartelijke groet,
Hans

-0

Kirsti schreef op 24 Jul 2011 om 15:33

# Hans weer prachtig om te lezen wat iemand er uit haalt. Het gedicht is niet met dit in mijn hoofd geschreven, een hele mooie interpretatie dat wel.

-0

Typisch_Ik schreef op 24 Jul 2011 om 18:15

Mijn aanstaande vrouw zegt altijd: de beste keukens ruiken naar brood en zijn gevuld met gelach. Dit gezegde vat zo'n beetje samen wat ik in jouw gedicht lees. Dat huizen iets uitstralen is lang niet altijd vanzelfsprekend. En soms kun je nog zo je best doen, en nog steeds is en blijft een huis geen uitstraling hebben. Daarom vormt het bouwconcept van een huis meteen al de basis voor de uitstraling die het uiteindelijk zou krijgen. In die zin is de architect inderdaad zoals jij hem noemt 'de kapitein aan het roer'. Dat deze erop moet toezien dat je eventuele fouten in het bouwconcept tijdig herstelt tijdens de constructie, maak je eveneens duidelijk. Dit doe je middels een omschrijving van een aantal gevaren die een kapitein tijdens het besturen van een schip op zijn pad kan vinden. Nadat het huis echter is gebouwd, ben jij aan zet: welke sfeer ga je in je huis cre�ren? Ook de rol van de meute die voor jou van belang is wordt duidelijk.

Zelf interesseert 'de meute' mij niet zo. Ik ben wie ik ben, en staat je dat niet aan, blijf dan bij mij vandaan (krijg ook wat, nou begin ik zelf ook al te rijmen). Wie mijn persoon echter wel aanstaat, komt in de selecte groep mensen terecht die -om jouw gedicht bij mijn uitleg te betrekken- mijn leven mede helpen inkleuren. De een natuurlijk meer dan de ander.

Hoe dan ook, heel apart gedicht en leuk hoe je de foto's erbij hebt betrokken!

-0

Kirsti schreef op 24 Jul 2011 om 18:48

# Typisch ik een prachtige uitgebreide interpretatie, als ik jou lees maak jij je wel degelijk druk om het gepeupel (de meute), misschien niet in je directe omgeving aanwezig maar ik bedoel hier een bepaalde laag in de maatschappij mee en jij bent daar naar mijn gevoel wel degelijk voor aan het schrijven! Iemand in een ivoren toren trekt zich niets van sociale problemen aan in mijn beleving. Ik bedoel ik zeker niet mee om mij aan te passen aan wat de meute wil zoals ik begrijp uit jouw reactie.

-0