Een laatste groet, Dag lieve ome Jantje!

Heel Onverwachts.

Heel onverwachts, zo plotseling. Wie had dat nou verwacht? Onze lieve oom, papa, broer, vriend, maatje zomaar van ons afgepakt. Niet ziek, niks aan de hand. En dan opeens, zomaar uit het niets, krijg jij een hartaanval. Waarom? Een vraag waar wij nooit antwoord op zullen krijgen.

rond 20.00 op 17 februari 2011

Werden wij opgebeld met de mededeling dat jij in het ziekenhuis lag. Inmiddels was je daar al 2 uur. Toen mama mij dat vertelde dacht ik dat jij een ongeluk op het werk had gehad. Maar dat was niet zo. Na het eten ging jij met je collega's naar je werkplek en ben je ingestort. Bewusteloos lag jij daar op de grond. Ze hebben geprobeerd jou te reanimeren tot de ambulance broeders er waren.

14 uur gevochten

Je hebt 14 uur lopen vechten, maar helaas mocht het toch niet baten. Rond 0.00 dachten ze dat het wel weer wat beter met jou ging. We zijn toen naar huis gegaan.Je zou onderkoeld worden en zelfstandig weer naar de normale temperatuur terug komen. Dat was de bedoeling. We lagen net in bed toen we weer een telefoontje kregen dat het niet goed ging met jou.
Met spoed zijn wij terug gekomen naar jou. Want jij zou de ochtend niet halen. Maar jij, zo sterk als jij bent! Hebt gevochten tot je niet meer kon. Om 07.55 heb jij besloten uit het leven te stappen, het gevecht te stoppen. Trots met een lach ben jij overleden.

ondanks dat we het wisten

Terwijl we al te horen kregen dat jij de ochtend niet zou halen, toch komt het als een klap in je gezicht aan. Het bericht deed ons veel verdriet. Ik kon het niet geloven. Pas 43 jaar en dan al weg van ons. Mijn suikeroompje. In eens weg bij mij. Met wie moet ik nu fricandellen met extra mayonaise gaan eten? Dat deden wij toch altijd? Ook laat je 2 hele mooie dochters achter. Pas 16 en 18. De meiden missen je ome Jantje.

In mijn gedachten

Zal je door leven. Ik zal altijd aan je blijven denken. Als het even niet gaat dan praat ik tegen jou. Want jij begrijpt mij het beste. Jij kon altijd mij weer aan het lachen maken. Ik kwam ook graag bij jou logeren. Want bij jou mocht ik opblijven. Bij jou mocht ik doen en laten wat ik wou. Als ik dan thuis kwam zei mama altijd. "Jan, heb je het meisje weer verpest?" En jij lachte dan.

Lachen deed jij altijd. In goede en in slechte tijden. Trots op je dochters was je ook. Als je over hun praatte zag je de trotsheid van de papa. De meiden woonden ook nog maar net bij jou. En ze wouden nog zoveel met je doen. Samen met de meiden heb ik heel veel bij je gestaan. Tot het laatste moment. Samen hebben wij jou spulletjes mee gegeven waar jij gek op was. Een foto van de meiden is ook mee. Want zo zijn ze toch bij papa.

Ik ben blij dat ik jou als oom heb mogen hebben. Ben blij dat jij in mijn leven bent geweest. Je bent wel te jong overleden. Je had nog zoveel willen doen. Maar lieve ome jan, het is goed zo.

Lieve ome jantje, ik hoop dat jij nu je rust gaat vinden.

Wij zullen voor de meiden klaar staan! en op hun letten.

Ik ga je missen lieve ome Jantje

Liefs je nichtje

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.