Ik geloof dat ik een schrijfcursus volg, de ene opdracht naar de ander aan het uitvoeren. Kijken wat en waar het me brengt.

Gisteren kregen we een uitdaging van verbijsterend, kruip in de huid van een voorwerp,

http://www.xead.nl/de-klok-tikt-door-nog-net-tijd-voor-een-uitdaging

vervolgens kreeg ik een opdracht om een fantasieverhaal te schrijven.

http://www.xead.nl/de-droom-van-mireille

Ook dit eindigde met een nieuwe opdracht een fantasieverhaal in de ik-vorm. Hier is het resultaat. Weer een nieuwe stijl om uit te proberen om verder in te gaan, om te oefenen met schrijven.  Ik geloof dat ik een schrijfcursus volg bij verbijsterend en jullie de ontwikkelingen op de voet kunnen volgen. Misschien een leuk idee voor veel schrijvers hier op xead om mee te doen.

 

Een kort verhaal een nieuw leven

Eindelijk is het dan zo ver, vandaag dinsdag om drie uur vanmiddag zit ik in het vliegtuig. Wat heb ik hier lang naar uitgekeken, naar verlangt, het moment leek maar niet te komen. Twee maanden geleden zocht ik een baan, stond in de kou op straat., mijn baan was opgehouden te bestaan alsof ik jaren niet gewerkt had. Heel mijn wezen voelde zich afgewezen en gepasseerd. In mijn oude huisje zat ik letterlijk in de kou.

Elke keer werd ons weer zon belooft maar voelde ik opnieuw het vocht door mijn lichaam trekken. Rillend zat ik achter de computer op zoek naar een vacature. Nippend aan een kopje thee om toch nog iets van warmte mijn lijf te laten doordringen. Opeens viel mijn oog op een blokje, een vacature in een warm land. Voor mijn ogen zag ik plotseling beelden van de zon, zee en avontuur. Mijn poriën ademde vrolijkheid, nieuwe kleuren schenen door mijn huis, vleugjes van zonnebrand olie bereikten zelfs mijn neus. Ik rechte mijn rug en voelde een passie, een wilskracht om verder te gaan. Ik las de werkzaamheden één voor één door, ik las dat ik voldeed aan de eisen, ik las een kans op warm weer. De baan zou betekenen dat ik veel onder de mensen zou zijn, een verzorgend beroep bij warme sferen.

Ik liet de vacature door mijn hoofd gaan en dacht hier moet ik eens rustig over nadenken het is een grote stap. Ik maakte een lijstje van voor en tegens maar ik keek ernaar en het deed er niet toe. Ik voelde mij getrokken, getrokken naar een mooi oord. Ik schreef een brief in mijn beste Engels, schreef dat ik bereid was om hun taal te leren kennen. Ik schreef en schreef waarom ik wilde komen en waarom ik de persoon was die ze zochten. Vol spanning wachtte ik af. Liep vele malen extra naar de brievenbus maar deze bleef een tijdje leeg. Ondertussen kou kleumend wist ik, als dit het niet werd dan zou ik verder zoeken naar een baan hier ver vandaan. Zoveel was er niet om achter te laten. Slechts een tante die ik kende en kennissen die druk doende hun eigen leven leven.

Mijn verlangen werd steeds groter naar die verlossende brief. Na een maand kwam er een telefoontje. You’r welcome here, can you start in a month. Ik antwoordde snel in mijn beste engels trillend op mijn benen. Yes I can, i will come to do my job, i will come and be the best employee you you can wish form.
Ik huppelde mijn kamer rond, werd gek van mijn eigen energie. Nog een maand om mijn vertrek te plannen. Het grote avontuur is aangegaan. Slechts zomerkleren in te pakken een huis op te zeggen en een ticket te bestellen, my ticket to the tropics. Niet langer onder een warme deken weggekropen, met volle borst vooruit een nieuw leven pakkend. Ik ga daar mijn hart weer laten verwarmen.

 

© kikafonie
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.