Elke keer als ik haar zie, laat ik me meenemen in haar fantasie...

Heel stilletjes blijf ik staan…

Staan kijken naar iets wat mij enorm verwonderd.

Het is net of dat ze alles laat veranderen om ons heen. Alsof alles ineens veranderd in een prachtige fantasie wereld. Ik zie ineens veel meer kleur en veel meer bloemen. Ik zie vogels en vlinders om me heen. Overal kleur, alles zou zomaar kunnen veranderen in goud...
Ik laat het niet los en er verschijnt vanzelf een heel tevreden lach op mijn gezicht. Ik blijf vol bewondering staan kijken. Een gevoel van rust. Een gevoel waarin dromen weer tot leven komen, waarin geen verleden ligt en geen toekomst. Er is alleen maar nu.

Wat is dat toch met dit kleine meisje... ze doet iets met mij en ik ken haar helemaal niet. Het enige wat ik van haar weet is dat ze vaak alleen op straat rond huppelt en loopt te zingen. Ze zingt en huppelt als of de hele wereld een grote mooie fantasie droom is. Ze doet het op een manier die normaal alleen in mijn fantasie of op plaatjes staan getekent. Maar dit zie je nooit in het echte dagelijkse leven.

Ze huppelt als of niets of niemand haar uit die mooie droom zou kunnen halen. Het is net of ze beschermt is tegen het harde leven, de harde lessen die wij allemaal zullen tegen komen tijdens ons leven. Maar voor haar geld dat nu niet, zij leeft in haar eigen wereld. Wat zou ik me graag door haar laten meenemen naar de wereld die alleen zij in haar fantasie beleefd. Ze huppelt en dans alsof ze letterlijk uit een sprookje is gestapt, als of alle dieren met haar mee lopen, vlinders achter haar aan vliegen en als of ze een baljurk aan heeft om in te dansen.

Ik zucht een keer met nog altijd die tevreden lach op mijn gezicht en loop door... wat is dat toch een geweldig kind. Zo blij, zo vrolijk.... niets kan haar gebeuren.

De volgende dag.

Daar loop ik weer hetzelfde stukje als de dag ervoor, daar waar ik dat kleine meisje had gezien. Ineens blijf ik stil staan... Ik zie het meisje zitten voor het raam. Ik denk dat ze mij de dag ervoor ook heeft gezien, want ze lacht en zwaait naar mij. Het is alsof ik haar al jaren ken... Meteen verscheen er weer een zeer tevreden lach op mijn gezicht en zwaai terug.

nog denkend aan hoe ik dit meisje eerder had gezien, kreeg ik nu een brok in mijn keel. Ze zag er zo schattig, vrolijk, blij, en gelukkig uit. Maar de manier waarop ze me aan keek via het raam voelde toch niet meer zo gelukkig als de dag ervoor. Ik kon haar uitdrukking niet meer van me afzetten. Ik voelde een eenzaamheid over me heen komen. De stand van haar ogen... de lach die vroeg om liefde...

Ik weet niets van dit meisje en dus ook niets over haar achtergrond, maar ik zie haar regelmatig helemaal alleen. Ze zit bijna altijd voor het raam naar buiten te staren. Elke keer weer zwaait ze eventjes naar me.

Als ze dan weer even zo naar me heeft gezwaaid laat ik me weer mee nemen naar een wereld vol mooie kleuren, vol fantasy, waar alles zomaar kan veranderen in goud, in zilver in kleur in alles wat ik nog nooit eerder heb gezien.

Al zie ik dit meisje niet zo vaak, die keer dat we elkaar zien, is het toch een lichtpuntje in ons leven, die dit meisje ons heeft gegeven.