Als je niet weet dat je Autistisch bent, zijn er vele momenten waarop je denkt dat je gek wordt. In de afgelopen jaren heb ik ernstig aan mijn hersencapaciteit getwijfeld. Om zo te handelen als ik deed moest je toch op zijn minst iets in je bovenkamer mankeren.

 

Mijn leven is lange tijd bepaald door een zwaar minderwaardigheidsgevoel, voortvloeiend uit het feit dat ik wel kon, maar niet wilde. Althans zo leek het altijd voor iedereen en omdat ik dat zo vaak gehoord had geloofde ik dat zelf tenslotte ook. Er moest iets grondig mis zijn met mij en ik moest wel lui zijn. Ik wilde niks. Op school had ik veel beter gekund, als ik maar gewild had, mijn rapport had veel beter gekund, als ik maar gewild had, ik had die baan best kunnen houden, als ik maar gewild had.

Altijd leek het alsof de wil mij uiteindelijk ontbrak. Lange tijd hield ik iets vol tot dat ik een moment bereikte dat het me ineens niks meer kon schelen. Ik moest het uit mijn systeem werken wilde ik er niet aan onderdoor gaan. Zo had ik bijvoorbeeld veel moeite met het functioneren in mijn allereerste baan na mijn studie. Maar liever dan toegeven hoe ik me voelde en waar ik tegen aanliep, nam ik ontslag.

Ik ging op vakantie en realiseerde me dan ineens waar ik mee bezig was. Dit was geen baan voor mij, maar dat kon ik pas zien toen ik eindelijk even een tijdje afstand nam. En dan was ik ook gelijk zo vastbesloten dat ik alleen maar weg wilde bij dat bedrijf. Het idee dat ik dan nog 1 dag daar moest werken was voldoende om mij in een forse depressie te storten. Zie je wel dat ik te lui was. Ik wilde tenslotte zelf die goede baan niet meer. Ik had alle kansen en ik ging gewoon weg omdat ik het niet meer kon uithouden.

Dat begrepen mensen niet. In mijn omgeving werd ik vooral door familie gezien als de geslaagde yup. In tegenstelling tot de meesten in de familie had ik wel een baan, een goed inkomen en een in hun ogen glanzende carrière. Dat ik doodongelukkig was besprak ik met niemand, ik hield dus zelf ook dat beeld in stand. Ik wilde niet dat iemand wist hoe kwetsbaar ik werkelijk was. Dan zouden ze me alleen maar pakken op mijn onzekerheden, dat was ik gewend.

Ik leefde mijn hele leven in afscherming van allerlei emoties, ik had ze niet zoals anderen en herkende ze ook niet bij anderen. Ik merkte wel dat mensen vonden dat ik iets essentieels miste, maar niemand kon er de vinger op leggen. Zelf dacht ik dat alle anderen een probleem hadden of iets mankeerden, want natuurlijk vond ik mezelf normaal. Ik was altijd al zo geweest.

Anderen dachten daar anders over. Ik werd egoïstisch genoemd, of hard, of ongeïnteresseerd. Ik heb veel vrienschappen kunnen starten, maar slechts weinigen zijn behouden, mede door mijn lakse gedrag in vriendschappen en mijn zeer egocentrische houding. Ook wordt het als erg vervelend ervaren dat ik altijd aan het woord ben.

De Autisten die we kennen via de media, zijn de Autisten zoals Rainman (die overigens geen Autist is maar een Idiot Savant). Van die zielige wiebelende freaks die wel in 1 keer kunnen zeggen dat er 246 lucifers op de grond liggen, maar niet in staat zijn zichzelf aan te kleden. De Autisten die u kent zijn ook de Autisten die ik altijd voor ogen heb gehad. Het is wat je ziet en daarvan vorm je je een beeld.

Lange tijd was er helemaal niks over Autisme bekend, nu steeds meer. Maar dat heeft ook een keerzijde. Meestal als er over Autisme gesproken wordt gaat het over kinderen. Verder meestal ook nog over Autisten met een verstandelijke handicap. Deze Autisten zitten geheel in hun eigen wereld, praten vaak niet eens. En dat is de maatstaf die de meeste mensen voor Autisme hebben.

Het is zelfs een populair scheldwoord voor mensen die afwijkend zijn en als men een moordenaar wil klassificeren die enigzins contactgestoord is, dan is hij ook direct een Autist. Of dat dan bewezen wordt of niet, dat maakt niet meer uit, iemand heeft het geroepen en mensen hebben de associatie opgepikt en die houden ze.

Dit maakt het bijzonder moeilijk voor hoogbegaafde autisten om zichzelf te herkennen in het beeld Autisme. Net als anderen associëren zij door wat ze zien en horen en lezen. Als de informatie niet op hen lijkt te slaan zullen zij zich er niet mee associeren. Bij enige herkenning zal daarbij al snel aan het stereotype beeld van de Autist gedacht worden, de persoon die niet kan praten en helemaal geen contact kan maken.

Dus duurt het bij hoogbegaafde Autisten vaak nog langer om een diagnose te stellen. En tegen die tijd is meestal al een heleboel schade aangericht in de vorm van teleurstellingen, trauma's, therapieën die op persoonlijkheidsverandering gericht en verkeerde medicatie. De volwassen Autist die ontdekt Autistisch te zijn heeft daarna nog een traject te gaan van allerlei acceptaties.

Vaak wordt getwijfeld of een persoon wel Autistisch kan zijn gezien zijn verleden, hij heeft zich tenslotte toch redelijk staande gehouden. Hoe kan dat nu steeds slechter gaan? Dit zorgt ook voor problemen bij een inkomensvoorziening, want ondanks dat de persoon eigenlijk recht heeft op Wajong (autisme is een handicap die bij de geboorte al aanwezig is) krijgt hij vaak niet eens een WAO uitkering.

Tenslotte hebben ze vaak, door hun tomeloze inzet, geprobeerd te werken, dus dat kunnen ze best weer. Maar dan wel als iemand zonder opleiding. Een hoogbegaafde Autist zit dan ver onder zijn niveau te werken wat nog verder frustreert. Want het Autisme camoufleert de intelligentie, net zoals dat dat andersom gebeurt.

Er wordt volledig voorbij gegaan in dat geval aan de extreme kwaliteiten van de hoogbegaafde autist. Veel eerder dan de autist met een verstandelijke handicap zal hij in staat zijn te leren van alle ervaringen. Hij zal ook eerder inzien dat hij of zij anders is. Maar waar het besef van anders zijn snel duidelijk is, is het zoeken naar de oorzaak haast een onmogelijke reis om vol te houden.

Hij heeft hulp nodig ook al vraagt hij er niet om en weet hij het zelf nog niet eens. Autisten zijn hulpeloos in onze wereld, althans zo heb ik het altijd gevoeld. Het komt van alle kanten, zo voelt het. En helemaal als je nagaat dat deze Autisten zich ook nog zonder hulp elke dag staande moeten houden in een chaos van het leven. Zij moeten werken, zij moeten een gezin onderhouden, zij moeten goed kunnen communiceren, allemaal dingen waar ze moeite mee hebben, maar een bepaald niveau wordt gewoon verwacht.

Wie zou verwachten bij het lezen van deze woorden dat ze zijn geschreven door een Autist? Het is niet het eerste wat u zou denken, verwacht ik. En toch is het wel het geval. Zelden hoor je over een vrouw dat zij een hoogbegaafde kernautist is. Zeker als zij een vrouw is met een man en 2 kinderen is dat moeilijk te geloven.

Maar ik ben zo'n vrouw. Op mijn 35 ste kreeg ik na heel wat jaren bij therapeuten en psychiaters eindelijk mijn laatste puzzelstukje. Ik ben Autistisch. Het verklaart alles en het maakt alles anders. Maar waarom wist ik hier niet van???? En zoveel vrouwen met mij (lees bijvoorbeeld het boek Niet Ongevoelig maar eens).

De woede komt makkelijk opborrelen als ik ga denken aan alle therapieen die ik gevolgd heb, omdat ik iemand anders wilde worden. Ik wilde me zo aanpassen dat ik eindelijk een normaal mens zou worden. Een echt mens. Een mens met het recht op deze aarde te zijn. Hoe dat moest voelen dat wist ik niet, maar ik wist wel dat ik er geen was. Ik immiteerde maar wat. 

Vaak wordt gezegd dat Autisten niet op hun omgeving gericht zijn, maar ik ben juist alleen maar op mijn omgeving gericht. Mijn enige graadmeter in sociale interacties en in wat ik zeg en doe zijn de mensen die op dat moment bij mij zijn. Omdat ik al vroeg geleerd heb dat ik mijn eigen mening niet altijd kan vertrouwen vraag ik altijd de mening van anderen. Dit is zo uit de hand gelopen dat ik eigenlijk helemaal geen mening meer had.

Dat is nu wel over. Waar veel mensen een diagnose zien als het begin van een hoop ellende, was het bij mij juist een sluitstuk. Nu kon ik eindelijk verder. Oké, ik kon er dus niks AAN doen, maar wat kon er er nu MEE doen? Zo verviel ik al snel, zoals veel andere  laat ontdekte Autisten, in het geven van uitleg en het kweken van begrip. Hoezo geen empathie???? Vandaar dat we allemaal willen bereiken dat kinderen van nu het beter hebben dan wij het hadden...

Er zullen altijd mensen zijn zonder een sprankje begrip of geduld, maar ze kunnen me niks meer schelen. Ook de mensen die denken het beter te weten dan een psychiater laten mij volkomen koud, ik ga de discussie over mijn Autisme echt niet meer aan. Er is altijd wel iemand die iets te zeiken heeft, zoals zonder diagnose ook al het geval was, maar als zulke mensen op zichzelf zouden letten hebben ze het al druk genoeg.

Hoe dan ook, ik zit er niet mee. Er zijn gelukkig ook genoeg mensen die wel menselijk zijn!

Langzaamaan begin ik jaren na mijn diagnose te beseffen dat ik geen rotmens ben, dat ik niet slecht ben. Dat ik alleen niet alles kan zoals anderen zonder Autisme dat kunnen. En ik moet accepteren dat er een onherstelbare ravage achter me ligt. En alle gemiste kansen moeten een plek krijgen. Maar ik kan niet achteruit blijven kijken... Vooruit, vooruit, dat is de enige kant die het op kan !

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.