Een inbreker heeft het niet meer zo zwaar tegenwoordig. De politie wil niks doen en het slachtoffer mag niks doen.....

Hij kijkt nog een keer goed om zich heen. Niemand te zien. Daarnaast blaast en wrijft hij nog een keer in zijn handen. 'let's do it', zegt hij zachtjes in zichzelf. Hij kinkelt het raampje in. Een oorverdovend geluid maakt zich meester van de buurt. Nu is het een kwestie van snel handelen. De sleutel die nog in de binnenkant van de achterdeur zit draait hij om. Een veelgemaakte fout. Mensen zijn vaak nalatig, denkt hij bij zichzelf. Het slot klikt tweemaal en dan gaat de deur open. Een zucht van verlichting. Geen verdere beveiligingen op de deur. Vlug scant hij de woning. Daarna doorzoekt hij de meest logisch plaatsen op geld. Al snel steekt hij 200 euro in zijn zak. Geen slechte score. Dan de finishing touch. Vlug rukt hij alle kabels van de televisie los. Daarna schat hij snel in hoe zwaar het mooie LCD-scherm zal zijn. Hij glimlacht als hij erover nadenkt hoeveel dit juweeltje hem zal opleveren. Hij klemt zijn handen om de tv. Hij spant zijn spieren en tilt zijn prooi de lucht in. Dan gaat het licht aan.....

'Goedemiddag, wat doet u in mijn woning?'
"Eh, tsja, eh........", razendsnel neemt hij de benen. Maar de weg is al gesperd door de eigenaar van de woning. De eigenaar heeft inmiddels een grote kandelaar in zijn hand en wil uithalen. Dan bedenkt hij zich.
'Wil je misschien een bakkie koffie?''
"Ehm, ik moet eigenlijk verder."
'Ja, dat begrijp ik. Maar één bakkie kan toch wel?'
"Nou, buiten staat iemand te wachten dus als u het goed vindt dan...."
'Oh, één verzoekje. Zou je dat schilderij daar willen laten hangen? Die heb ik van mijn tante gekregen. Het is het enige tastbare wat ik nog van haar heb.'
"Is goed. Doe ik! Maar mag ik deze TV dan wel meenemen?"
'Zou je hem verdedigen als ik hem van je af zou pakken?'
"Ja, dat denk ik wel."
'Neem hem dan maar mee.'

Opgelucht loopt de jongen naar buiten. Met bonzend hart loopt hij richting een bus waarvan de motor al draait. Zijn kompaan stapt uit en gooit snel de achterklep open. 'Waarom duurde het zo lang', bromt zijn kompaan. Je wilt het niet weten. De woningeigenaar ziet de twee boeven instappen en wegrijden. Gelaten wuift hij ze nog eventjes na. Wat kon hij anders?

Inderdaad! Wat kon hij ook anders? In Nederland heeft men het ooit zo geregeld dat het niet zomaar toegestaan is een indringer in je huis uit te schakelen. Het risico dat je straf krijgt voor geweldpleging richting een persoon die in jouw privéterrein in jouw privébezit rondneust is erg groot. De desbetreffende persoon overmeesteren mag wel. Maar dat is natuurlijk niet voor een ieder weggelegd. Daarnaast maakt een kat in het nauw. En reken maar dat een gesnapte inbreker zich in het nauw gedreven voelt.

De grap van het verhaal is: De politie besteedt helemaal geen tijd aan inbrekers. Ze komen langs, als je geluk hebt, nemen de schade op en vertrekken weer. Sporen opnemen, buurtonderzoek of het vragen van een beschrijving komt niet aan bod. Het maakt inbreken op dit moment tot een aantrekkelijk beroep. Het verhaal hierboven is natuurlijk zwaar overdreven, maar de kern van het verhaal is helaas harde realiteit.

's Avonds komt het boevengilde bijeen. De voorzitter spreekt: Beste mensen, vandaag is mij een verhaal ten ore gekomen. Ons eerbare vak is ten schande gemaakt. Er moet wat gebeuren! De aanwezigen knikken.

Wie grijpt er in?

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.