Iedereen heeft op een bepaalde leeftijd een wel een idool. Of van op een bepaalde moment of plaats. Zo had ik ook een idool. Oftelwel ik was fan van iemand hoe je dat noemde. Bij mij begon het eigenlijk redelijk laat, want daarvoor inteeresseerde mij dat niet zoveel eigenlijk. Maar na die operaties was het toen wel sterker geworden.

Nelly, zo heet deze rapper. Ondertussen ook al 30, maar toen was hij nog in de 20 en tja, ik was 14, dus kon best toch? Je moet ervan houden. Maar ik weet nog dat ik helemaal verzot was op hem. En bij mij ging het niet echt om zijn uiterlijk, want poeh ik was de enigste van mijn vriendinnen die hem zeg maar zag staan. Ik was niet zo'n hopeloze fan die helemaal verliefd was en oh Nelly dit en oh Nelly I love you! Nee, ik was nog wel realistisch en uiteindelijk, ik had andere dingen in mijn hoofd. Het begon bij mijn eerste hoofdoperatie. In de zomer van 2002. Nelly had zijn eerste singel uit van zijn 2de album NellyVille. Dilemma met Kelly Rowland. Toevallig had ik in het ziekenhuis toch niks te doen dan alleen in het bed liggen en alsmaar tv kijken, dus kon ik genoeg kijken. Ik ben in Antwerpen geopereerd, dus ik had daar 4 muziekzenders en jaah, je raadt het al. daar daar draaiden ze de nummer 1 hit van de zomer geregeld op tv. Dus ik zapte nogal wat over. Iedere keer als ik het liedje op tv zag, kwam er een bepaalde blijschap uit mijn ogen en knapte ik gelijk wat op zeiden mijn ouders en de verplegers daar. En ja,k dat weet ik nog wel. Zodra ik hem zag op tv dan voelde ik op dat moment geen verdriet, geen zorgen, geen pijn, het leek net of ik even uit het ziekenhuis was en gewoon met mijn vriendinnen lekker op de bank naar de videoclip zaten te kijken. Ik voelde me vrij. Tja, toch even totdat de videoclip klaar was natuurlijk. Toen werd ik opeens weer zo moe, maar ik viel toen met een klein glimlachje weer in slaap.

Het duurde daarom ook niet lang wanneer ik als kado, de nieuwe cd van Nelly kreeg! Owh, wat was ik blij. Ik dacht nog, ik lijk net een klein kind, die blij is met een kadootje, maar het betekende zoveel voor me. Dus je kunt het al raden. Heel de zomer hebben ze Nellyville wel gehoord. Op mijn verjaardag kreeg ik een discman, dus dat scheelde al wat voor de rest in huis. Maar mijn ouders vonden het belangrijker dat ik mij goed voelde en het even vergat dat mijn hoofd nog half kaal was. Daar had ik namelijk veel moeite mee.

Toen ik voor de tweede keer geopereerd moest worden kwam er toevallig een tweede singel uit van Nelly. Hot in Herre. Dat is zijn beste singel geweest ook. Toevallig was dat! Weer helemaal blij. Ook al was mijn gevoel voor de helft weg, toch moest ik mij inhouden om niet te bewegen op zijn muziek. Ik dans namelijk heel graag. Maar het fleurde me toch weer op. Weer heel vaak Nelly's videoclip op tv. Goh, dat maakte mij dag iedere ochtend weer goed. Al heel vroeg, want ik moest iedere ochtend om 6 uur een spuitje krijgen, dus daarna luisterde ik met de koptelefoon naar zijn cd. Die is nu eigenlijk ondertussen wel al versleten ver.

De derde keer dat ik in het ziekenhuis lag kwam zijn derde singel uit van NellyVille. Namelijk Work it met Justin Timberlake. Dit was ook een cool liedje. En was ook een hit. Goh, wat vond ik die gast te gek!

Tijdens het revalideren thuis had ik heel vaak Nelly zijn muziek op. Keek ik naar de tv. Tja, toen was ik nog niet zo verzot op de computer en trouwens was YouTube nog niet zo erg in.

En toen. Jaah een jaar later. Hij kwam naar Nederland! Toen ik het las. Ik dacht dat ik helemaal gek werd. Ik ging gelijk naar mijn moeder om dat te zeggen met tranen in mijn ogen en vroeg of ik ernaar toe mocht. Natuurlijk moesten mijn ouders daar niet over nadenken. Ze hadden het altijd al gezegt. Zodra Nelly in Nederland of Belgie komt dan gaan wij er zeker weten naartoe. En dan, dan was het toen eindelijk zover. Hij kwam eindelijk is naar Nederland! Om precies te zijn het Heineken MusicHall

We hadden geinformeerd waar we de kaarten moesten bestellen bij een neef van mijn moeder, die woont in Amsterdam. Mijn vader bestelde de kaarten. Yes, eindelijk dacht ik. Eindelijk kan ik hem zien in het echt op de podium. Dit was trouwens ook mijn eerste keer dat ik naar een concert ging. Maar toevallig kwamen we kort erop achter dat die neef ook al besteld had voor ons, omdat die dacht dat het ons niet lukte. Dus zaten we met 6 kaarten. Nou, dat was moeilijk. Mijn zus ging mee en 2 goede vriendinnen. Opgelost. Moesten we de kaarten niet terugsturen.

En toen. Toen was het moment er. Ik weet nog hoe zenuwachtig ik was die dag. Ik was vrij van school en mijn vriendinnen hadden ook vrij genomen 's middags. Het was op een dinsdag en begon om 8 uur 's avonds. Wij vertrokken rond 4 uur geloof ik. Hup met z'n vijven op weg naar Amsterdam. Eerst wat eten en dan optijd naar het Heineken MusicHall toe lopen. Eenmaal binnen was voor mij echt heftig. Voor het eerst naar een concert en voor het eerst sinds mijn operaties dat ik onder zoveel mensen kwam. Ik moest het even wennen. Het vooroptreden werd gegeven door Brainpower. Op zich ook een goede rapper, dus het ging ermee door. En anders maakte Nelly het weer helemaal goed toch.

Jaah het grote moment. Here is Nelly! We stonden redelijk dichtbij, dus konden we hem goed zien. Ik had expres maar mijn skaters aan gedaan, inplaats van hakken. Dat hele tijd zo staan en ook nog wat dansen. Het nadeel was wel dat ik dan nogal wat klein was, maar dat gaf niet. Ik zag hem als nog goed. En ik hoorde hem. Woah, echt gaaf. Het duurde twee uur ongeveer met een kwartiertje pauze ongeveer.

Na afloop toen we naar buiten wouden gaan kwam mijn moeder Free tegen. Van de ST-Lunaticsgroep die bij Nelly  horen. Natuurlijk wist mijn moeder niet wie dat was, want ze dacht 1 of andere security aan wie ze wou vragen of we Nelly persoonlijk mochten zien. Maar dat kon natuurlijk niet. Achteraf zag ik het ook op tv. En vond ik het ook terecht. Degene die Nelly wel persoonlijk mocht ontmoeten had een syndroom en kon niet praten en zat in een rolstoel en te praten via een computer, dus ik snapte het, maar mijn moeder had gewoon niet door dat ze met echte rapper uit ST.Louis stond te praten van Nelly! Ik wel haha. Dus ging ik met hem wel op de foto hoor.Echt fantastisch.

Op de terugweg naar huis hoorde je mij niet meer. Ik zat nog helemaal in de dromen van het goede optreden van Nelly. Helemaal niet vals en schreeuwerig. Ja zelfs rappers kunnen slecht life rappen. Ik zal geen voorbeelden noemen. Iedereen zijn mening, Maar Nelly deed het samen met de ST.Lunatics fantastisch in elk geeval. en een foute noot zit overal wel tussen.

De volgende dag was ik vrij en ik was nog aan het bekomen. Een paar keer moest ik toch wel wat tranen laten. Gewoon van geluk. Ja, ik was na mijn operaties nogal  heel gauw emotioneel geworden. Is de laatste jaren wel meer verminderd. Mijn ouders waren heel blij voor me.

Eigenlijk was dat de afsluiting van mijn fan zijn. Ik bedoel. Ik was toen 16 en het begon zelf weg te gaan. Ik hoor zijn muziek nog wel graag, want afentoe luister ik nog wel eens naar zijn muziek. Ik kan nog wat teksten meerappen en meezingen, maar een echte fan is voorbij. Nelly heeft mij in elk geval er wel voor gezorgt dat ik voor mijn spreekbeurd in de 3de klas van het middelbaar een hoge 9 heb gekregen dat heel veel meetelde en dat deed ik alleen! ha, dacht ik toen. Niemand hield van zijn muziek, maar ik wel en daar ging het om.

Reageren?