De vondst van een stel vuilniszakken heeft een spoor getoond naar een organisatie welke hondengevechten organiseert. Zal het Constanze en haar vader lukken om het brein achter deze organisatie te vinden?

Aan de andere kant van de stad ligt Constanze op haar zij op een groot bed. Doordat haar enkels en polsen nog steeds aan elkaar getaped zitten is het moeilijk om overeind te komen. Ze maakt zich zorgen over Kiernan. Het laatste dat ze gezien heeft is het lichaam van haar trouwe vriend op het trottoir. En bloed aan zijn kop dat als een straaltje over zijn vacht drupte.
Een traan ontsnapt aan haar ooghoek en rolt langs haar slaap op het zijden kussen waar ze op ligt. Haar eerste hond heeft ze vier jaar terug in moeten laten slapen. Door de explosieve groei tijdens de eerste maanden was hij letterlijk uit zijn krachten gegroeid. Zijn spieren waren na iedere wandeling verkrampt. Wanneer hij dan een tijdje had liggen slapen en hij opstond om wat te gaan drinken of eten, liep hij mank. Met zijn grijze ogen keek hij haar dan hulpeloos aan. Ze kon zijn pijn bijna lijfelijk voelen.

Vanuit de kamer naast haar hoort ze een diepe stem. Door de korte zinnen en het ontbreken van een tweede stem die antwoord geeft, neemt ze aan dat het om een telefoongesprek gaat.
Het duurt niet lang of haar vermoeden wordt bevestigd. Een kleine gezette man komt de kamer binnen en duwt een telefoon naast haar oor.
"Je vader wil je spreken. Geen geintjes anders..." en met die woorden haalt hij suggestief zijn vinger langs zijn keel. De kilte die Constanze voelt door die woorden en de beweging laat haar rillen, ondanksde warmte van de kachel in de kamer.
"Pap? Alles goed met Kiernan? Ze hebben hem geslagen papa. Hij had bloed aan zijn kop."
Peter stelt haar gerust door te zeggen dat ze haar hond gevonden hebben en dat deze in de goede handen van de dierenarts is. De zucht die haar ontsnapt lijkt uit haar tenen te komen.
"Wit huis met rode luiken en dennenbomen"schreeuwt ze snel wanneer de kleine man de telefoon wegtrekt. Met de achterkant van zijn hand geeft hij haar een harde klap in haar gezicht. Ze voelt hoe zijn ring haar lip open scheurt. Een vlammende pijn trekt als een flits door haar hoofd. Ze moet vechten om niet opnieuw het bewustzijn te verliezen.
"Kop dicht trut! Ik heb gezegd geen geintjes."

Peter krimpt in elkaar als hij de klap hoort. De woorden van zijn dochter heeft hij snel opgekrabbeld op een notitieblok dat altijd naast de telefoon klaar ligt voor noodgevallen. Hij weet dat ze op het bureau nu druk bezig zijn om het telefoontje te traceren om zo een locatie te bepalen waar Constanze gevangen wordt gehouden.
Dat onderzoek, samen met de aanwijzing die ze net gegeven heeft, zal iets op moeten leveren. Zijn blik valt naar buiten. Het busje staat er nog steeds. Het gevoel dat hij bekeken wordt kriebelt nog steeds in zijn nek.

De boodschap van de ontvoerder is kort. Stoppen met het onderzoek en zijn dochter zal vrijgelaten worden. Peter gelooft de man niet. Als hij zo meedogenloos met dieren om springt is de stap naar mensen misschien maar een hele kleine. Helemaal omdat het om grote bedragen gaat.
Peter krijgt achtenveertig uur de tijd om alles stop te zetten. Daarna zal hij opnieuw gebeld worden.
Daarna wordt het contact verbroken.
Meteen belt hij met het bureau. De precieze locatie kon nog niet gezegd worden. Er is wel een gebied bekend. Dat ligt ongeveer een uur van het huis van Peter.

Het kenteken van het bestelbusje heeft ook informatie opgeleverd. De eigenaar er van is een oude bekende van de politie. Het is een man die al diverse malen opgepakt is maar tot een veroordeling is het nog nooit gekomen. Door de hulp van gehaaide advocaten heeft deze Stanislov Lewinsky, in Nederland beter bekend onder de naam van Velzen, steeds lachend de rechtszaal kunnen verlaten. De aanklachten waren van diverse aard. Van het illegaal handelen in auto's tot afpersing van horecaondernemingen. Hij staat bekend om zijn werknemers. Allemaal uit de kluiten gewassen kerels die voor niets of niemand aan de kant gaan.
Oud-boksers zijn zijn favoriet. Deze mannen hebben vaak een hersenbeschadiging waardoor ze makkelijk te beïnvloeden zijn en alles doen om een bepaalde levensstijl op te houden. Ze werken als uitsmijter bij discotheken en worden er van verdacht de afpersingssommen te incasseren.
Nu zijn daar de illegale hondengevechten dus bij gekomen.
Peters brein werkt op volle toeren.
Hij belt nogmaals met het bureau en vraagt om welk gebied het gaat waar het telefoontje vandaan is gekomen. Ook die gegevens krabbelt hij op.

Met de twee briefjes loopt Peter naar de computer. Sinds kort is hij bekend geworden met Google maps. Hij klikt het juiste programma aan en geeft de coördinaten van het gebied in. Daarna zoomt hij in op verschillende vrijstaande huizen.

Ongemerkt glijdt de tijd voorbij. Het blauw oplichtende scherm heeft nog steeds de volle aandacht van Peter. Systematisch werkt hij het hele gebied af. Net als hij denkt dat hij alle huizen gehad heeft ziet hij een rood vlakje op zijn scherm. Het is het dak van een boerderij die verscholen staat tussen grote dennenbomen. Slechts kleine stukjes kunnen getoond worden. Wat Peter ziet doet hem bijna opspringen uit zijn stoel. Het is een wit huis met rode luiken. En het lijkt er op dat er achter het huis hokken gebouwd zijn.

Zijn twee oud-collega's zijn snel gebeld. De tocht naar het afgelegen huis kan gaan beginnen. Operatie Constanze is in actie.

Het liefst zou Peter nu in zijn auto stappen en op het huisje afrijden. Maar het busje staat nog steeds voor zijn huis. Hij kan dus geen stap zetten zonder dat het opgemerkt wordt. Hij weet dat Jan en Piet al bezig zijn om in de buurt van de Wilhelminastraat te komen. Zelfs het nummer, 13, heeft hij door kunnen geven. Waar google al niet allemaal goed voor is.

Constanze ligt heel stil op het bed. Haar hoofd bonst nog na van de harde klap. Die kleine dikke man is woedend de kamer uitgestormd en waarschuwt Wim dat hij zal boeten als zij erin slaagt om te ontsnappen. Wim controleert nog eens of haar armen en benen goed vastzitten. Meelijwekkend kijkt hij naar haar gezicht. Jammer dat ze niet haar mond heeft kunnen houden. Nu wordt haar mooie gezichtje ontsiert door een dikke bult. Morgen zal er ook wel een mooi kleurtje op staan.

Constanze houdt Wim nauwlettend in de gaten. Ze hoopt maar dat haar vader genoeg had aan wat ze nog door de telefoon heeft kunnen roepen. Gelukkig is Kiernan gevonden en is hij in goede handen. Als hij dood was geweest dan. Ze laat deze gedachte los. Wel ziet ze de blik die Wim haar toewerpt. Daarin bespeurt ze toch enig medelijden. Ze hoopt hier gebruik van te kunnen maken als ze haar komen bevrijden. Ze weet zeker dat paps haar vindt. Dat is het punt niet. Ze hoopt alleen niet al te lang. De kramp in haar benen neemt toe. Als ze zich verplaatst, kijkt Wim haar meteen argwanend aan.

Peter neemt een drastische beslissing. Hij stapt resoluut naar buiten en stevent meteen op het busje af. Voordat zij in de gaten hebben dat hij de deur open wil trekken, heeft hij dit al gedaan. Hij richt zijn wapen op de bestuurder en maant hem om vooral rustig te blijven.
Zelf neemt hij plaats op de bijrijderskant en houdt zo de man onder vuur.

“Naar je baas. En vlug wat. Ik weet waar de Wilhelminastraat ligt. Dus geen smoesjes maar rij er rechtstreeks naar toe.”
Door het slaapgebrek is Peter niet al te vriendelijk maar in dit geval zou hij dat toch niet zijn. Het gaat verdomme om zijn dochter.

Als ze vlak bij de Wilhelminastraat zijn laat hij de man de auto aan de kant zetten. Hij neemt hem zijn gsm af en doorzoekt zijn zakken. Met een tie-wrap maakt hij beide handen vast aan het stuur en laat het aan zijn collega’s over om hem te arresteren.

Voorzichtig loopt hij richting het huisje met de rode luiken. Hij ziet geen verdachte bewegingen. Het is er zelfs ontzettend stil. De witte Volvo staat achter de garage geparkeerd. Voor de garage staat een zwarte Mercedes. Aan het kenteken ziet hij dat het om een recent model gaat. Ook dit nummer geeft hij door aan zijn collega’s, zodat het plaatje compleet wordt. Hij verdient dus goed aan die hondengevechten als hij zich zo een huis en die auto kan permitteren. Wie weet wat er nog in die grote garage staat. Maar daar komen ze later wel achter. Eerst is het zaak dat Constanze bevrijdt wordt.

Als hij langs het huis sluipt constateert hij dat bij één raam alles potdicht is. Dat zal de kamer zijn waar ze Constanze vasthouden. Hij slaat dit gegeven op zodat hij binnen niet lang hoeft te zoeken. Als hij door wil lopen, ziet hij net op tijd dat bij het volgende raam beweging is. Er zijn dus minimaal twee mensen binnen. Dit doet hem besluiten om toch maar op zijn collega’s te wachten. Een was nog wel gelukt maar meerdere mensen dat is de goden verzoeken.

Achter de dennenbomen kan hij zich goed schuilhouden. Neemt contact op en het wachten begint.
Als de gsm van de man van het busje begint te zoemen, schrikt hij zich kapot. Laat hij hem overgaan of neemt hij op?

“Ja.”

“Met Van Velzen, is die vader nog steeds thuis?’

Word fan