Dit keer een bekend verhaal en toch ook weer niet, een verhaal herschreven die twee dagen geleden van mij verscheen.

http://www.xead.nl/zand-in-mijn-ogen

Ik heb de tip gekregen om een verhaal eens te laten bezinken, na te lezen en nog eens te bewerken. Hieronder het resultaat! Ben benieuwd of jullie de verschillen opvallen en wat jullie mooier vinden om te lezen. Heb er behoorlijk op gezweet dit keer!

 

Zand in mijn ogen

Een verstikkende zandstorm omhult mijn lichaam, tranen drijven zandkorrels uit ogen. Vandaag zoek ik bescherming achter glas.

Glazen in vele kleuren voorradig, ik pak een roze! Een fel roze, een kleur die hoort bij mijn gevoel. In wolken loop ik, pluizige stofjes kriebelen zachtjes in mijn gezicht. Vertel mijn verhaal in geuren en kleuren, maar het kleurenpalet toont slechts schakeringen in roze. Ik sla rode adviezen in de wind van oude stemmen. Hun woorden meng ik met wit. Overtuigd als ik ben dat zij niet zien wat ik zie, ze dragen duidelijk niet mijn bril . Het  advies om die bril te ontkleuren negeren ik keer op keer. Maar waarom? De wereld is zo mooi in roze tinten, mijn neus geprikkeld door aromatische geuren. Huiselijke appeltaart, warme chocomelk drinken bij een brandende open haard, samen genietend in stilte. Voor mijn ogen zie ik lucht die zindert, geel zand roert om mijn tenen, rollende branding, haren wapperen in ondergaande zon, een hand voel ik in de mijne, zoutkorrels op mijn lippen!
In schaapjes zweven richting mijn droom, mijn hemel! De wereld bekijk ik in diepte, zie vlinders fladderen, in duikvlucht koers ik naar mijn zon, kriebels in mijn buik.

Daar staat hij, ik zie hem van verre schijnen tussen alle grijze muizen. Hij springt er uit in volle glorie, valt op door zijn manier van doen. Van binnen en buiten mij bekend. Hij is wat ik wil, wat ik zocht, gevonden. Hij is hard nodig, hij is van mij!

Opgevangen in armen, verstrengelen onze stralen zich in een kronkelende dans van lichtgevende slangen. We vormen samen een pulserende zon! De tijd verdwijnt, met tegenzin en moeite ontwortel ik de dans, wetend dat we moeten laden in energie, geroepen tot de orde van de dag. Op herinneringen zal ik teren, tot nieuwe brandstof mij bereikt.
Vliegend door ijle lucht ik snak naar adem, boven hoofden van mannen en vrouwen in pakken, door wind gedragen. Bied aantrekkingskracht weerstand van mijn man in zevende hemel, die mij opnieuw wil bezitten! Eerst heb ik mijn weg te vervolgen , maar ik keer in later stadium terug. Een luchtzak doet mij een boom ontmoeten, de mogelijkheid te stoppen is al voorbij. Mijn hoofd knalt tegen onbuigbare ruwe bast, op de grond vallen scherven van geluk!

Met beide benen op de grond, geknakte pennen in mijn vleugels. Met bonkend hoofd, wazige blik, gewond, sjok ik naar huis, loop naar de brillenkast. Ik zoek een helder glas, om door de waas te kunnen kijken, een roze is er niet meer. Een weidse blik treedt in mijn ogen als tunnelvisie oplost in helder ogenblik.
Alles bezinkt, zie woorden geschreven in nieuw licht, tijdelijke blindheid, zicht zonder barst. Zonnen stralen, mijn roze gelukmakende zon vervaagt, lost op in waterverf. In besef van werkelijke kleuren zet ik mij neer in groen gras, kijk naar witte wolken in blauwe lucht, voel grijze druppels op mijn lichaam, zoete tranen bereiken mijn lip. De kou dringt binnen en langzaam sta ik op.
Zand in mijn ogen kan niet langer deren beschermd door hard glas. Ik laat mijn zon weer gloeien, droog en warm op, straal in nieuwe vreugde. Bekenden keren weder, aangetrokken door hervonden warmte. De naderende massa omarmd zich in tevredenheid. Vanuit de verte hoor ik een nieuwe roepende roze zon, zijn lokroep moeilijk te weerstaan. De beurt is aan mijn zonnebril, gefilterd licht zal mij bekoren op een afstand aanschouw ik de roze schijn die langzaam zakt, zijn rentree in goed vertrouwen. Beschermende factoren zorgen voor verse wonden.

© kikafonie

 

Met dank aan Destefano voor de begeleiding!
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.