Heb jij wel eens iets aan liefdadigheid gedaan? Iets wat uit jezelf komt in plaats van gewoon wat geld geven aan een collecte kan een enorme geluksbelevenis opleveren. Ik wil zo’n ervaring met jullie delen:

Afscheid.
In 2009 heb ik een keuze gemaakt om het vak politieagent vaarwel te zeggen. Na een loopbaanonderzoek (zie: http://www.xead.nl/bezinning-het-overkomt-iedereen ) ben ik een andere richting gaan volgen, hulpverlener. Natuurlijk was ik al hulpverlener in het politievak want de politie heeft tot taak: “in ondergeschiktheid aan het bevoegde gezag en in overeenstemming met de geldende rechtsregels te zorgen voor de daadwerkelijke handhaving van de rechtsorde en het verlenen van hulp aan hen die deze behoeven.” Tenminste, zo zegt de wet. In de praktijk bleek echter dat “handhaving” meer “opleverde” voor onze maatschappij, wat me toch regelmatig een “zure smaak” gaf. Enfin, ik besloot het politievak vaarwel te zeggen.

Borreltje!
Van rijkswege werd een som geld beschikbaar gesteld om een afscheidsborreltje te gaan nemen met mijn collega’s. Ik kon dit besteden zoals ik dit wilde en heb er voor gekozen om bij een plaatselijke herberg, onder het genot van een drankje en wat bittergarnituur, nog eens na te kletsen over mijn leuke tijd bij deze baas. Het was een nieuwe kans in mijn leven en ook een erg spannende route te volgen. Vaak wordt bij zo’n “receptie” een fles wijn, of een cadeaubon gegeven als cadeautje. Ik besloot dit anders te gaan doen.

Liefdadigheid.
Natuurlijk had ik voor een “clichédoel” kunnen kiezen, maar goede vrienden van mij verdienden het meer. Zij hebben een fantastisch lieve dochter die vanaf haar geboorte autistisch is. Ik kan geen woorden verzinnen hoeveel respect ik heb voor deze ouders, voor wat ze allemaal over hebben en “laten” voor hun dochtertje. Dit maakte mij gemotiveerd om, in plaats van cadeautjes te ontvangen van collega’s, te vragen om een bijdrage in zo’n roestvrijstalen koelemmer die werd opgeleukt door een foto van het meisje.

Stiekem doen!
Om te bereiken wat ik wilde, en dat was deze mensen een heerlijk dagje uit bezorgen, moest ik zeker weten dat ze vrij waren. Ik moest zeker weten wat ze nu echt leuk vonden om te doen. Daarnaast wilde ik ook zeker weten dat ze niet wisten WAT ze gingen doen. Ik besloot hun buurvrouw, die als “mantelzorger”  in dit gezin staat, te benaderen. Zij wilde het “stiekeme” spelletje wel meespelen! Wat was dat leuk om stiekem, zonder dat mijn vrienden dit wiste, op een avond bij die buurvrouw op de koffie te gaan! En wat was dat een gezellig mens, die buurvrouw!

Waar naar toe?
We hadden al snel een idee. Het hele gezin is gek van de Efteling en dat ging het worden. Ik wilde het liefst zoveel bij elkaar sparen dat ze met zijn allen, ook de buurvrouw, in het Eftelinghotel konden gaan slapen. Helaas waren mijn collega’s niet zo vrijgevig als ik verwacht had, maar kaartjes voor de Efteling en een flinke rugzak vol met lekkers kon ik gelukkig wel realiseren. 

De verassing.
Nog nooit had ik zo’n goed gevoel gehad als toen ik onderweg naar mijn vrienden was met mijn bagage. Naast mij op de zitting van de passagiersstoel zag ik een mapje liggen met kaartjes van de Efteling. Op de grond zag ik een rugtas staan met een thermoskan verse koffie en allerlei lekkers, wat ik die ochtend met mijn vriendin had gemaakt. Alleen de voorbereidingen gaven al pret genoeg! Toen ik voor de deur kwam gereden zag ik achter het raam de buurvrouw al aan tafel zitten. De gezichten van mijn vrienden lieten zich aflezen: “Wat komt hij nou doen? Waarom heeft hij een rugzak bij?” En toen ik binnenkwam den de spulletjes voor hun neus legde: “Gaan wij zomaar naar de Efteling?”

Gunnen.
Op mijn mededeling dat ik die dag moest gaan werken kreeg ik al helemaal een vreemde reactie. “Ga jij niet mee? Natuurlijk wel!” “Nee, ik moet werken en ik geniet er van dat jullie plezier gaan hebben”, was de strekking van mijn antwoord. Ik voelde me helemaal zenuwachtig vanbinnen en ik kreeg energie, positieve energie! Toen ik naar mijn werk reed voelde ik me gelukkig vanbinnen. Ondanks dat ik de hele dag moest werken had ik genoeg brandstof om niet eens moe te kunnen worden!

En jij?
Herken je dit? Heb je dit ook wel eens meegemaakt, of gevoeld? Je zou het eens moeten doen, als je dit niet kent. Je zult je er goed bij voelen en je zelfs minder schuldig voelen dat je gezond bent!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.