Er zijn mensen die een fotografisch geheugen hebben. Als ze ergens zijn geweest dan rijden ze de route de volgende keer feilloos. Ik hoor niet bij deze groep, laat dat duidelijk zijn.

Truus Truus

Het voordeel van een lange autorit, die je wel kan dromen, is dat je lekker door kunt rijden zonder dat je uiterst geconcentreerd hoeft te zijn.

Het nadeel van een lange autorit die je wel kan dromen, is dat je inderdaad zit te dromen en opeens niet meer weet waar je bent.

Dinsdagochtend, 6:30 uur. Ik rijd weg uit Almere om naar mijn toenmalige werk te gaan, dat gelegen is in een dorp vlak bij Rotterdam. Dit is een rit van 105 km en ik rijd dat elke ochtend. In de 18 uur autorijden per week (als ik geen files heb) kan ik lekker tot mezelf komen. De verhalen op Xead bedenk ik in de auto, zodat ik ze alleen nog maar uit hoef te typen. Vaak ga ik zo op in een verhaal, dat ik dus eigenlijk niet meer in de auto zit.

Het is donker en het regent.
Mijn ramenwissers doen hun werk in een bijna overspannen tempo. De heren wegenbouwers zijn veel met wegwerkzaamheden bezig, wat hoog nodig is, af en toe bonk ik een asfalt kuil in- en uit. Ik zit net in gedachten in de derde alinea van mijn nieuwe verhaal als ik een bord ‘Baarn’ passeer. Baarn? Wat raar dat me nooit is opgevallen, dat ik langs Baarn rijd op mijn route. Ik word enigszins wakker en ik vraag mij af wanneer ik de afslag naar Hilversum nu eens krijg. Ik moet borden zien zoals ‘Naarden’ en ‘Laren”, gevolgd door ‘Media centrum’… een vreemd gevoel bekruipt me dat ik een stukje film kwijt ben. Het bord ‘Spakenburg’ bevestigt mijn vermoeden. Nooit heb ik geweten waar dat ligt! Nu trouwens nog niet, want waar ben ik in hemelsnaam?

Ik rijd in een Saab 9.3 sport met een ingebouwde navigatie. De navigatie gebruik ik zelden omdat ik negatieve ervaringen heb met deze dame. Jawel, ze heet TruusTruus; ze is het zusje van TomTom. Een béétje geëmancipeerde vrouw heeft een TruusTruus en geen TomTom. Truus Truus spreekt Engels, wat op zich niet geeft, ik ben er beter in dan TruusTruus zelf maar ze loopt een beetje achter. Haar broer TomTom is veel bijdehanter, maar ja, ik heb TruusTruus al en geen TomTom en TruusTruus moet eigenlijk een upgrade hebben van driehonderd euro...
oké, ik sla door!

Het komt er op neer dat mijn navigatie een geheugen heeft tot 2003.
Handig als ik ben, probeer ik tijdens het rijden mijn navigatie in te stellen. Ik baal als een stekker dat ik waarschijnlijk mijn paspoort nodig ga hebben met deze capriolen van mij; ik zou zomaar voor de grensovergang Duitsland komen te staan. Wellicht dat de stress een reden is dat dit achterlijke apparaat niet van ‘radio’ af wil naar ‘navigatie’. Ik besluit dit even rustig te regelen bij het pompstation, dat ik nog net niet mis. Na 46 handelingen snapt TruusTruus al waar ik naar toe wil en tien minuten later ben ik alweer op volle snelheid op de snelweg. Ik passeer Leusden, leuk dat ik daar ook eens ben geweest! Laat het duidelijk zijn dat topografie niet mijn sterkste kant is.

Bij Hoevelaken rechtsaf.
Ja hoor erg leuk! Ik zie op een schermpje een kaartje met een kort overzicht waar ik rijd. Ik heb er eigenlijk niets aan, het blijft spannend wat ik de aankomende tien seconden mag verwachten. Op een andere display staat een pijl met tien km rechtdoor. Oké, dat is mooi! Die tien km wordt minder
twee km… 
één km … ja, en dan?

Mij vertelt ze niets!
500 meter
Truus houdt haar mond dicht en de pijl op de navigatie gaat nog steeds rechtdoor. “Tell me!”
100 meter
Ik nader een splitsing. Nu wil ik echt graag weten wat de bedoeling is, maar nee, het blijft geheim! Ik neem in al mijn wijsheid een beslissing en ik sla rechtsaf. De vangrail komt ertussen en Truus zegt:
“Left”

TRUT !
Trut, roep ik! Shit shitterdeshit wat een trut! Ze is natuurlijk meteen de weg kwijt want het komt nu weer op herberekenen aan, en ja, blonde Truus is niet zo slim. Ik ga meteen maar weer rechtsaf. Wonder boven wonder zie ik een bord ‘Utrecht’ verschijnen en ik gooi Truus Truus uit.
Wegwezen stomme doos!

Een voordeeltje was wel dat ik bij Lunetten meteen aan de goede kant van de weg zat. Ik vervolg mijn route, dit keer met een beetje opletten tussendoor (en met wat grijze haren extra).

Gelukkig hebben ze koffie op de zaak!

Heel veel koffie

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.