Ik kwam een leuke oefening tegen, schrijven in perspectief. Dit is wat ik ervan heb gemaakt. Ontwikkel je schrijven door het maken van schrijfopdrachten.

Mijn ruimte

Vanmorgen vroeg was ik al binnen, nog even geniet ik van het feit dat het mijn ruimte is. Zet alles klaar om gasten te kunnen ontvangen, en energie te delen. De koffie gezet , het verspreid meteen zijn warmte en gezelligheid, doet de kilte van de stille nacht verdwijnen. De glazen achtergebleven in nette rijtjes onaangeroerd als getuigen van het beweegloze tijdperk. Laat in de avond gespoeld en opgeboend achtergelaten om de morgen als frisse start te kunnen ontvangen. De zon speelt met het glas, kleine sterretjes belanden in mijn ruimte, het schouwspel doet mij glimmen als de glazen.
Nog even, zie ik, op de ouderwetse grote wandklok en de deuren zullen opengaan. Als eerste een warme kop troost serveren aan hem die in de afgesloten uren gedoemd was in beweging te blijven om niet te verstillen.
Eenmaal vroeg ik hem binnen, bood hem warmte en aandacht sindsdien zoekt hij mij elke dag op om mij een fijne dag te wensen. Samen drinken we het eerste kopje van de dag, we spreken weinig woorden maar bieden elkaar des te meer.
Met lede ogen zie ik hem elke dag weer vertrekken bij het arriveren van mijn eerste klant.
Ons onderonsje te snel voorbij, ik overhandig hem een zakje, zijn rantsoen voor deze dag. Knikken gedag, tussen ons in hangen de woorden 'tot morgen'. Hij voelt zich niet langer op zijn gemak, niet langer thuis en verdwijnt totdat het zijn tijd weer is. Hij maakt plaats voor kakelende gasten met lege blikken, die een stuk meer aandacht nodig hebben.

Zijn ruimte

Eens vroeg ze me binnen. Verwonderd keek ik naar haar op. Wat had ik gedaan dat ik hier niet meer mocht blijven zitten, even rusten van het zoeken naar warmte in de kille nacht. Ze vroeg of ik binnen een bakje troost wilde drinken. Het woord troost, deed me tranen van ontroering plengen, bibberend vol verbazing volgde ik deze menselijkheid. Geen afwijzing, geen boze blik, geen neus in de lucht, een hand gereikt om iets te delen. Daar zat ik aan de glimmende toog vol glinsterende glazen, die sterretjes stuurde in de lucht, een dampende grote kop voor mijn druppende neus. Ik keek haar aan zonder spreken, mijn ogen stuurden mijn boodschap van dank ! Nu kijk ik elke nacht uit naar het tijdstip dat ik zelf haar deuren mag openen, voor die plek speciaal voor mij gereserveerd.
Ze heeft een drukke dag voor de boeg in tegenstelling tot die van mij. Veel klanten zullen de revue passeren, maar voor mij neemt ze deze tijd, dit moment gedeeld in samen zijn. Iemand die op me wacht, me verwacht, maakt voor mij het wachten waard de hele nacht. In de wetenschap dat ik niet meer nodig heb, is dit wat ze biedt en laat me mezelf zijn, , Ik weet dat ik haar alles mag vragen in tijden van nood, maar dit stukje menselijkheid is alles wat ik nodig heb om door te gaan op mijn gekozen pad. Als de deur weer opengaat verdwijn ik uit het feestgedruis, dankbaar voor het overvolle zakje lekkers duik ik mijn vrijheid in.