Voordat ik U lekker ga maken met dat waar dit artikel dus over gaat, wil ik mijn verbazing uitspreken over het feit dat je op dit medium dus fan van jezelf kan worden. De discussie van drie weken met mijzelf om wel of niet op het knopje te drukken (wordt fan van Marcel-Strooband!), heb ik vanmiddag dus verloren. Van mezelf uiteraard! Heeft niets te maken met hooghartigheid (dit item gaat over hoge zoetigheid!), gewoon eigenwijs toch even drukken ... Zucht!

1-11-11 Marloes en Marcel. We stappen en rollen dan het aangepaste huwelijksbootje in!

Omdat de datum van ons Jawoord toch wel zienderogen aan het naderen is, hebben we natuurlijk al een hoop geregeld. Van jurk en pak tot kaarten, van bedankjes tot locatie, van fotograaf tot ringenmeisje, van gastenlijstjes tot weet ik veel wat allemaal nog meer. En niet te vergeten, om de gasten voor het avondfeest te verwelkomen kan een bruidspaar natuurlijk niet zonder de bruidstaart. Met zijn tweetjes snijdt men deze symbolisch aan om er een eerste hap van te nemen.

We weten al hoe onze taart er ongeveer moet uitzien en wie hem gaat maken. Standaard is hij niet. Integendeel, wij hebben gekozen voor, je zou haast kunnen zeggen uiteraard, een bizar en apart exemplaar. Ik ga daar verder geen uitwijdingen over doen, de mensen die onze dag komen veraangenamen, veraangenamen wij dan weer met iets bijzonders uit de banketbakkerswereld.

Wat gemeen van je, Marcel, dat je ons lekker maakt met een dooie mus. Ja, sorry, het moet wel een verrassing blijven,natuurlijk. Ik hoor het u denken, dan is dit artikel wel erg snel klaar en belachelijk beknopt. Welnee, driewerf welnee, zeg ik U. Ik kan ook gewoon ouwehoeren over de bruidstaart an sich. Niet dat ik daar veel van weet, maar met wat plaatjes kom je al een heel eind.

Ik ben gek op chocolade, wat mij betref mag het een waanzinnige chocoladetaart zijn, maar mijn muze en hoogstwaarschijnlijk het merendeel van de gasten, zullen dat niet allemaal waarderen. Dus moest ik keuzes maken. Compromissen sluiten. Het worden dus meerdere smaken en jawel, er komt wat chocolade in voor. Dat is dan wel weer een leuk gegeven voor ondergetekende.

Toen ik dus nadrukkelijk te horen kreeg dat het geen goed idee was om de gehele taart van chocolade in allerlei soorten en smaken te laten optuigen op de locatie, moest ik denken aan een aflevering van Australian Masterchef. Immers, wij zijn allebei verknocht aan dat soort programma’s (momenteel volgen wij de Juniorversie), we houden van heerlijk eten en van koken. Standaard een prakkie, je zult het bij ons niet vinden.

Enfin, in een aflevering van de Australische Masterchef moesten de kandidaten een taart namaken van een groot banketbakker, Adriano Zumbo. Het ging om de zogenaamde V8. Een simpele vierkante witte taart met witte chocoladebloemen, parels en een vulling van acht op verschillende wijze verwerkte vanille. Vandaar de naam V8. Eerlijk gezegd ziet hij er niet uit, maar als je de binnenkant ziet, loopt het water je mond uit, langs je kin, je borst, je kruis, hup, zo de vloer op …

Het recept voor deze taart echter, bedraagt 4 A4tjes en de benodigdheden alleen al een bladzijde op zich. Ook zitten er ingrediënten in die niet standaard te verkrijgen zijn, zoals titanium dioxide. Ik weet wat dat laatste is, heb in een fabriek gewerkt die deze chemische substantie (poeder) vervaardigt. Titanium dioxide is een wit poeder dat verwerkt wordt in alles wat wit is. Van tuinmeubelen tot papier, van pepermunt tot verf, van laminaat tot je kunt het zo gek niet bedenken wat wit is, het zit er in verwerkt.

Mocht u toch het recept willen nalezen, het is wel in het Engels: http://www.masterchef.com.au/zumbo-v8-cake.htm

Dus ook die taart werd het niet. Overigens spreken we hier over een taart, waar je misschien het complete feest al van zou kunnen betalen, maar dat laten we nu maar even in het midden, het wordt hem toch niet. Maar Marloes zou Marloes niet zijn als zij niet lekker aan het googlen waas geslagen en zo iemand heeft gevonden die onze bijzondere, op ons gebaseerde taart zou maken. En volgende week komt deze dame met een proeftaartje. Alvast voorproeven, niet verkeerd toch?

Eén smaak kan ik wel al verraden. Unaniem vonden we dat de champagnevulling niet mocht ontbreken op ons feestje. En zeker niet in een taart als de onze. Overigens wil ik U vertellen dat van alle plaatjes in dit artikel, geen enkele foto ook maar één aanwijzing geeft over hoe onze taart er uit zal gaan zien. Ook de toppers niet. Een topper is dus het bruidspaartje op de taart …
Als U uitgekwijld bent, na het zien van deze lekkernijen, wens ik U nog een fijne nachtrust toe. Wie weet heeft U binnen kort een huwelijk te bezoeken of bent U zelf de banaan, geniet dan vooral ook van de taart.

Wij gaan ons verder voorbereiden en tellen nu langzamerhand af. 1-11-11, het gaat nu echt hard!

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.