Een spannend verhaal over een erfenis en een familiegeheim

Het familiegeheim

Rekening, nog een rekening, he een brief van een notaris. Marloes legde de rekeningen op tafel en opende nieuwsgierig de brief. Ze werd gezocht las ze, als haar naam Marloes van Hekeren was en dat kon bewijzen aan de hand van haar paspoort. Ze werd verzocht contact op te nemen met de notaris in verband met de nalatenschap van Juan Sanctorius.

Ze kende helemaal geen Juan Sanctorius, of toch wel? Haar moeder heette Sanctorius. Het schoot haar te binnen dat haar moeder wel eens verteld had dat ze een broer had. Het contact was toen echter al jaren verwaterd geweest en Marloes kon zich niet herinneren haar oom ooit ontmoet te hebben. Misschien was hij wel op de begrafenis van haar ouders geweest, maar ze was toen zelf pas zeven jaar geweest en kon zich dat niet meer herinneren.

Na het tragische auto-ongeluk van haar ouders was ze opgenomen in het gezin van haar tante Lies en oom Piet dankbaar voor alles wat ze voor haar hadden gedaan. Toch was ze, zodra ze na haar middelbare schoolopleiding een baan had gevonden, op zichzelf gaan wonen. Op de een of andere manier had ze zich toch nooit helemaal op haar gemak gevoeld in het gezin.

Ze woonde nu in het centrum van de stad in een appartement met een groot balcon. Ze had het heel erg naar haar zin, zo vlak bij alle winkels en restaurants. Marloes pakte de telefoon en belde de notaris om een afspraak te maken later in de week.

De Notaris

Twee dagen later stapte ze het kantoor van de notaris binnen. Ze meldde zich bij de balie en werd, nadat haar paspoort was bekeken, verzocht nog even plaats te nemen. Even later ging een van de vele zware eiken deuren in de gang open en kwam er een man aanlopen die vroeg of ze mevrouw Van Hekeren was. Ze onderdrukte haar neiging om te gaan giechelen, iedereen was zo serieus. Ze liep acher de man aan zijn kantoor binnen. "Van Dalen", zei de man terwijl hij haar de hand schudde. "Mijn secretaresse heeft uw identiteit al gecontroleerd" zei de notaris. "Dan kan ik meteen ter zake komen. Uw oom heeft een tijd geleden bij ons een pakje in bewaring gegeven en een brief. Deze beide zaken zouden aan u overhandigd moeten worden als hij zou komen te overlijden. Ik heb van uw oom begrepen dat u elkaar nooit heeft ontmoet. Uw oom woonde in het buitenland, om precies te zijn in Parijs en zijn bezittingen zijn verkocht om zijn schulden te vereffenen en als er wat over was moest dat aan een goed doel besteed worden. Dat is intussen allemaal afgehandeld door een notaris in Frankrijk" zei meneer van Dalen. "Dan blijven er nog het pakje en de brief over, die voor u persoonlijk waren bestemd, alstublieft, hier zijn ze. Als u hier voor ontvangst zou willen tekenen."

Even later liep Marloes weer buiten. Ze haastte zich naar huis, gooide haar jas neer en plofte op de bank. Het pakje was zo klein dat het in een hand paste. Ze maakte het open en in het doosje lag een sleutel.

Een glimmende, goudkleurige sleutel. Ze pakte de brief en scheurde deze ongeduldig open. "Hallo marloes, we hebben elkaar nooit ontmoet", las ze. Toen ze de brief uit had, dacht ze verbijsterd "nou weet ik nog niks". Alleen dat de sleutel op een bankkluis pastte die op haar naam was gezet en dat in die kluis bewijs lag van een familiegeheim. Oom Juan had lang getwijfeld of hij het geheim uberhaupt wel moest onthullen maar had daar uiteindelijk toch toe besloten.

De Kluis

Marloes keek op haar horloge, ze had nog wel tijd om naar de bewuste bank te gaan. Ze wilde nu alles weten ook. Even later liep ze de bank in en vroeg, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, of ze bij haar kluis mocht. "Natuurlijk, mevrouw" zei de jongeman achter de balie, "alleen is de ruimte op dit moment bezet en er mag maar een persoon tegelijk in, dus als u even zou willen wachten." Ze knikte en ging zitten, onderwijl peinzend over wat de inhoud van de kluis zou kunnen zijn.

Tien minuten later werd ze opgehaald door de jongeman en meegenomen naar een aparte kamer met in de muren allemaal kluisjes. "Wilt u dat ik het kluisje voor u op de tafel zet?" vroeg de jongeman, "Graag" zei ze. Ze had namenlijk geen idee hoe zwaar zoiets was. "Wat is het nummer van uw kluis?" vroeg de jongeman. Marloes dacht even na, het nummer stond in de brief, "4086" zei ze. De jongeman liep naar links en trok nr 4086 uit de muur en plaatste deze op de tafel. "Als u straks de kluis weer heeft afgesloten, laat u hem dan maar op tafel staan" zei hij. "Ik zal hem weer op zijn plek schuiven." "Dank u wel" zei Marloes, waarop de jongeman de kamer uitliep en de deur achter zich sloot.

Marloes ging aan tafel zitten, tegenover de kluis en pakte de sleutel. Even aarzelde ze maar daarna stak ze de sleutel in de kluis en draaide hem om. Ze hoorde een klik en ze kon de bovenkant omhoog schuiven. Er lagen foto's in en krantenknipsels. Ze pakte een krantenknipsel eruit en zag een vage foto van een vrouw, erboven stond "Lid van Italiaanse linkse terreurgroep Rode Brigades nooit gepakt." Ze begreep er niets van. Ze keek naar de datum, die was van ongeveer vijf jaar voor haar geboorte. Ze pakte een ander krantenknipsel. Ook hier stond een foto van een vrouw, dezelfde vrouw leek het wel en er stond dat ze bij verstek tot levenslang was veroordeeld voor moord en ontvoering. De Italiaanse naam van de vrouw kende ze ook niet. Marloes pakte wat foto's uit de kluis en zag dat het oude familiefoto's waren, achterop stond de gelegenheid geschreven en wie er opstonden. Ze glimlachte toen ze de foto's zag van haar ouders. Zoveel foto's had ze namelijk niet van haar ouders en deze had ze nog nooit gezien. Ze keek nogmaals naar de krantenknipsels en weer naar de foto's van haar moeder. Ze schrok, langzamerhand drong het tot haar door dat de vrouw van de krantenknipsels dezelfde was als die van de familiefoto's. Ze gooide alles weer terug in de kluis en draaide het op slot. Ze sprong op en ijsbeerde door de kamer. Haar moeder, lid van de Rode Brigades geweest?. Ze moest eerst eens goed tot haar door laten dringen wat ze nu precies had gelezen en wat onderzoek doen via internet over de Rode Brigades want veel wist ze er niet van. Daarna kon ze beslissen of en wat ze met deze informatie moest doen. Tot die tijd lag deze nalatenschap veilig opgeborgen in de bank. "Nou oom Juan, bedankt voor deze erfenis" mompelde Marloes en liep de bank uit.

http://ingrid-aanen.jouwpagina.nl/

Word fan