Dit is te erg voor woorden, hoe kom je hier ooit overheen

Het is een gewone dag.

Jaap en Tanja gaan zoals elke dag met de kinderen op weg naar de molen. Niet zomaar een molen, nee de molen is van de ouders van Jaap. Jaap is daar al jaren aan het werk en ook Tanja steekt daar regelmatig de handen uit de mouwen. Een echt familie bedrijfje zou je kunnen zeggen. De kinderen lopen daar dagelijks rond, niet anders gewend dan dat de ouders druk zijn . Maar geen punt opa en oma zijn ook altijd in de buurt. Hoe heerlijk kan het zijn dat je het werk zo kan combineren met je kinderen. Een ideale situatie dus. Werken en toch de kinderen om je heen. Super geregeld dus.

Vandaag staat er meer op het programma.

Jaap en Tanja zijn even kort in gesprek voordat Tanja met een van de kinderen vertrekt naar therapie. Ja dat gaat allemaal zo even tussendoor. Daar moet je als ouders ook de tijd voor maken. En gelukkig is dat geen probleem. Het andere kind , een jongetje van twee blijft gezellig bij zijn vader, en opa en oma achter. Als er een klant komt gaat Jaap met hem mee de molen in, om de zaken af te handelen. Als de klant vertrekt is hij ineens zijn jongste kwijt. Hij loopt meteen naar het woonhuis van zijn ouders, maar ook daar treft hij zijn zoontje niet aan.

Rustig loopt hij terug naar de molen

Om daar rond te zoeken naar zijn zoon. Als hij eenmaal binnen op onderzoek uitgaat , treft hij een schoentje van zijn zoon aan op de trap. Die bengel hij is vast naar boven geklommen, en ook Jaap klimt tree voor tree naar boven. Echter boven krijgt hij de schrik van zijn leven, als hij zijn zoon ziet onder het bloed. In een ijl tempo belt hij 112, totaal in verwarring. Met joelende sirenes komen de politie, brandweer en ambulance om de hoek aangescheurd. Van uit de lucht komt er een trauma  helikopter aangesneld. Snel belt hij Tanja , kom weer terug er is hier wat aan de hand. Nog voordat Tanja de molen weet te bereiken is geconstateerd dat het jongetje het niet heeft overleefd.

Met verbazing hoor ik het aan.

Het jongetje, twee jaar mensen , echt onbegrijpelijk is in zijn eentje de trap opgeklommen. Boven bij de balustrade heeft hij blijkbaar wat stoere toeren uitgehaald. Hierdoor is hij door een wiek van de molen geraakt en heeft hij op slag zijn nek gebroken. Toen vader boven kwam, heeft hij zonder dat hij het wist al naar zijn lijkje staan kijken. Mijn god ik zie het voor me, echt gruwelijk, wat een drama. Het kippenvel ging over mijn hele lijf bij het horen van dit verhaal.

Tanja arriveert bij de molen.

Bij het zien van al die sirene voortuigen slaat de paniek haar om de hart. Zodra ze uit de auto is gestapt vliegt ze in de armen van haar schoonouders, niet wetend wat er aan de hand is. Haar  dochter blijft daar als Tanja de molen in wil lopen. Ze wordt echter door de politie tegengehouden. Alles is afgezet er mag niemand in. Ze schreeuwt , ga aan de kant ik ben zijn moeder. Ga weg ik wil naar mijn zoon. Maar ze wordt er niet doorgelaten. Het is te gruwelijk om dit te moeten zien. Volledig in verwarring worden Jaap en Tanja door zijn ouders opgevangen in hun huis.

Ze zijn voor het leven getekend.

Hoe kan je dit in godsnaam verwerken. Hun hele leven staat op de kop. Jaap zal nooit meer bij de molen kunnen werken. Tanja is er nadien nooit meer geweest. Ze zouden een huis laten bouwen bij de molen , maar deze plannen zijn van de baan. Hun toekomst is ineens veranderd. Ze zijn sterk met zijn twee, ze praten veel. Een krachtige vraag van Jaap, kan je me ooit vergeven ? Maar misschien nog wel een krachtiger antwoord, ik kan niet boos op je zijn jouw verdriet is net zo groot als die van mij. Samen zijn ze sterk, maar vertel me hoe kunnen ze dit ooit verwerken. Zo’n gruwelijk drama.

©spiritlady

31
Word fan
Delen
Ongewenst

Laat een reactie achter

+0 -0- x

yrsa schreef op 10 Oct 2011 om 22:06

heb het nieuwsbericht destijd gelezen...je maag draait om en nu weer.
heel erg! Idd - hoe kom je dat te boven.

+0 -0- x

spiritlady schreef op 10 Oct 2011 om 22:13

Ja erg heftig, mijn client van vandaag is naar de begrafenis geweest, de moeder van het kind is een vriendin van haar dochter en kent ze al vanaf kleine ukkepuk.

+0 -0- x

claudia1972 schreef op 10 Oct 2011 om 22:24

je zou dit maar meemaken...Toen ik nog aan boord woonde was er een jongentje van bijna 2 jaar over boord gevallen. HIj zat te spelen in zjn speelbox op het roefdek (dak van het huis op het schip) en het gaas was geknapt.. hij leunde er tegenaan en is toen van het roefdek zo over boord gevallen, verdronken... je moet er niet aan denken dat jouw kind dit zou overkomen! duim en plus voor jouw artikel

+0 -0- x

spiritlady schreef op 10 Oct 2011 om 22:34

dank je claudia , vind het altijd erg aangrijpend als het om kinderen gaat

+0 -0- x

vlindertje73 schreef op 10 Oct 2011 om 22:52

Erg aangrijpend verhaal, ik weet het nog van die molen. Goed dat je het nog een keer hier neerzet. Even van je afschrijven.

+0 -0- x

Ingrid2 schreef op 10 Oct 2011 om 23:16

wat een afschuwelijk drama, zeer aangrijpend beschreven.

+0 -0- x

boyyoshi schreef op 10 Oct 2011 om 23:19

Wat een mooi maar triest verhaal, goed omschreven

+0 -0- x

kaninchen schreef op 11 Oct 2011 om 02:30

Ik ken ook een echtpaar dat hun zoontje (net een paar dagen ervoor 1 geworden) verloren heeft! Reden? Wsl een niet op tijd behandelde hersenvliesontsteking....Huwelijk van ze is nagenoeg kapot.....

+0 -0- x

Hondfikske schreef op 11 Oct 2011 om 03:35

Triestige en pakkende gebeurtenis! Er bestaat niets erger dan ouders die hun kind moeten afgeven!

+0 -0- x

Lissue schreef op 11 Oct 2011 om 07:29

Vreselijk...

+0 -0- x

stormerwout schreef op 11 Oct 2011 om 09:00

wat hebben wij een dankbaar werk he spiritlady?

+0 -0- x

Jack-Hage-Sr schreef op 11 Oct 2011 om 09:06

Triest, had het gehoord, mooi verwoord, een kippevel verhaal. D

+0 -0- x

Kirsti schreef op 11 Oct 2011 om 09:23

Zou hij zichzelf ook kunnen vergeven, want uit zo'n vraag aan je vrouw spreekt toch je eigen gevoel? Dit is zo triest, zo triest...

+0 -0- x

Taco-Veldstra schreef op 11 Oct 2011 om 10:53

Inderdaad wat hevig triest , niet te verwerken zou je denken!
Duim Taco

+0 -0- x

Kolina schreef op 11 Oct 2011 om 12:14

De grootste nachtmerry van elke ouder! Overheen komen? Nee dat zal nooit lukken, er mee proberen te leven is de enige optie.

+0 -0- x

LilyH schreef op 11 Oct 2011 om 13:08

Wat een heftige verhaal zeg.. Voor een ouder is dit echt een nachtmerrie.

+0 -0- x

verbijsterend62 schreef op 11 Oct 2011 om 14:36

heel dramatisch, vreselijk, en eroverheen komen zal ontzettend moeilijk zijn!

+0 -0- x

spiritlady schreef op 11 Oct 2011 om 15:19

absoluut stormerwout, fantastich werk, of mischien kan ik beter zeggen leven want het voelt voor mij niet als werk.

+0 -0- x

spiritlady schreef op 11 Oct 2011 om 15:19

klopt kikafonie ,dat lees ik ook in de vraag, blijf voor hen hopen dat ze er samen uitkomen.

+0 -0- x

Roswitha78 schreef op 11 Oct 2011 om 16:41

Een jongetje v 10 dat overreden wordt door n vrachtwagen, sommige ouders kunnen zoiets niet verwerken. Zijn moeder pleegde zelfmoord. Ls mijn artikel. T ergste dat r is je kind verliezen. Mooi geschreven

+0 -0- x

stormerwout schreef op 11 Oct 2011 om 16:59

ik weet het ;-) Toch moeten we er voor waken dat we af en toe wat leuks doen, zoals schrijven!

+0 -0- x

spiritlady schreef op 11 Oct 2011 om 17:02

ik geloof niet dat ik daar problemen mee heb, heb zoveel leuke dingen, maar je hebt gelijk dat we daar wel alert op moeten blijven

+0 -0- x

Sandra-Philippo schreef op 11 Oct 2011 om 18:44

Heel goed beschreven. Kippevel...

+0 -0- x

madje88 schreef op 11 Oct 2011 om 19:58

Tragisch, verschrikkelijk verhaal. Kinderen, op zo'n jonge leeftijd uit het leven gegrepen... zoveel verdriet, zoveel pijn.. Aangrijpend Spiritlady!

+0 -0- x

GRahn schreef op 11 Oct 2011 om 20:20

Mooi

+0 -0- x

Ruud schreef op 11 Oct 2011 om 20:44

Verschrikkelijk wat er is gebeurt. Ik kan er geen woorden voor vinden.

+0 -0- x

alphaguy schreef op 11 Oct 2011 om 20:47

Goed geschreven!

+0 -0- x

Mag schreef op 12 Oct 2011 om 18:42

Een in trieste gebeurtenis, mooi geschreven.

+0 -0- x

owliane schreef op 14 Oct 2011 om 21:09

Ik wens dat hun liefde voor elkaar sterk genoeg is om dit te "overleven." Ze zullen elkaar hard nodig hebben. Je kind raak je nooit kwijt. Je draagt ze onder je hart en als je afscheid moet nemen, draag je ze verder in je hart. Ik voel met ze mee, alle liefde en sterkte wens ik hen.

+0 -0- x

natalie1982 schreef op 07 Dec 2011 om 00:22

Excuses ik kan de woorden niet vinden.

+0 -0- x

NewJannaika schreef op 01 Feb 2012 om 18:57

En plotsklaps verandert je leven.

+0 -0- x

Nankie schreef op 14 Feb 2012 om 09:01

Kinderen....je raakt ze weleens een minuut uit het oog en hoopt altijd maar als je ze heel eventjes kwijt bent, ze niets is overkomen. Hij had daar ook kunnen staan kijken en verder niets, hoe gewoon was hun leven dan nu. Wat erg dit. Mijn ergste nachtmerrie. In gedachte bij de ouders. Mooi geschreven ook, heel duidelijk...Duim lijkt bijna respectloos maar doe het toch.

+0 -0- x

Aicha1968 schreef op 19 Feb 2012 om 01:17

O, wat erg. Ben er stil van.

+0 -0- x

francisco023 schreef op 25 Feb 2012 om 17:46

wat een verschrikking:(

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.
Dit artikel bevat:
Toelichting: