Baarmoederhalskanker (deel 1)! Lees verder...

Persoonlijk en schokkend

Wat ik jullie vandaag wil vertellen is niet alleen zeer persoonlijk, maar kan ook wel best schokkend overkomen naarmate jullie verder gaan lezen... En om heel eerlijk te zijn, het was een zeer schokkende gebeurtenis, ook voor mezelf.

Ja, donderdag 17 november 2011, is een dag die me gedurende de rest van mijn leven zal bijblijven. Die dag zal altijd in mijn geheugen blijven hangen. Soms overweldigend en emotioneel en soms gewoon ver weggedoken. Doch, de herinnering zal nooit verdwijnen...

Wat voorafging

Ik ga jullie niet vervelen met alle details die aan deze gebeurtenis voorafgingen, maar enkele belangrijke aspecten wil ik jullie toch meegeven zodat jullie mijn verhaal beter begrijpen.

Het begon allemaal zo een goede twee jaar geleden. Ik ging op mijn maandelijkse controle naar de gyneacoloog. Ja, maandelijks, omdat ik in blijde verwachting verkeerde van mijn tweede kindje. Zoals altijd gebeurt bij zwangerschapcontroles, wordt er al eens bloed geprikt en naar bepaalde waarden gekeken. Ook bij mij.

Maar op die bewuste dag, was er meer aan de hand... De gyneacoloog ontdekte een bepaalde afwijking in de waarden. Dat gebeurt nog, maar het hangt er allemaal van af over hoe sterk deze waarden verschillen. Nu ja, jullie horen me al afkomen denk ik, mijn waarden hadden een grote afwijking...

Er werd verder onderzoek gedaan, maar aangezien ik zwanger was, kon men mij niet echt voldoende behandelen. Niet zonder risico voor de baby en dat was iets waar ik zeker geen risico voor wilde nemen... Ik werd behandeld met een zalfje, maar of dat genoeg zou zijn, ging men pas kunnen vaststellen na de bevalling.

De bevalling

De bevalling was opnieuw voor de tweede maal een keizersnede. Bij mijn oudste dochter werd ik onder volledige narcose geplaatst, maar deze keer koos ik ervoor om met de epidurale verdoving wakker te blijven en de keizersnede op die manier te ondergaan... Ja, ik was bang maar het verliep allemaal zeer vlotjes en ik voelde tijdens de ingreep geen pijn. Dus voor al de vrouwen die graag wakker willen blijven tijdens hun keizersnede maar bang zijn voor pijn, kan ik jullie helemaal gerust stellen. Het valt allemaal zeer goed mee!

Het enige wat ik ondervond, was de epidurale die er later werd uitgetrokken... Mijn epidurale brak af en er zit tot op de dag van vandaag nog steeds een stukje van in mijn lichaam. Dat was iets waar nog geen enkele dokter of verpleegster van had gehoord, maar kijk, bij mij is het toch gebeurd.... Ik ging hiervoor onder de scanner en men verzekerde mij ervan dat het op een plaats zat (zit), waar het eigenlijk geen kwaad kan. Met andere woorden, het afgebroken stukje mocht blijven zitten.

Controle afwijking

Bij de eerste controles, werd gelukkig vastgesteld dat die grote afwijking van de waarden steeds kleiner werd. Het was net of alles zomaar verdween...

Op één van de volgende controles werd er weer een kleine afwijking gevonden en werd me aangeraden om een biopsie te laten uitvoeren. Hier neemt de gyneacoloog een stukje weefsel weg om te laten onderzoeken. Geloof me maar wanneer ik zeg dat dit pijn doet. Ja, het is echt geen lachertje om een biopsie te laten uitvoeren. De tranen biggelden zomaar uit mijn ogen, over mijn wangen van de pijn. Misschien een kleine houvast, het nemen van een biopsie duurt niet lang dus je bent er bijgevolg snel vanaf.

Oké bij de eerste biospie werden er cellen van categorie 1 vastgesteld.... Categorie 1 is een type dat veel voorkomend is bij de vrouwen en velen lopen er zelfs mee rond zonder er ook maar iets van te voelen of te weten. Bij deze categorie vecht het lichaam zelf de cellen aan en verdwijnen die dan ook meestal vanzelf. Verdere behandeling was dus niet noodzakelijk, maar ik moest nog steeds regelmatig op controle komen.

Biopsie 2

Ongeveer twee maanden geleden, moest ik weer op controle gaan. Bij zo een controle neemt men gewoon een uitstrijkje dat men laat onderzoeken. Het nemen van dergelijk uitstrijkje doet niet echt pijn, maar is eerder een onwennig gevoel... Ik moest niet bellen om de uitslag te vernemen dus wanneer deze niet naar believen was, zou de gyneacoloog me zelf contacteren.

Ik hoorde niks gedurende een weekje en was al redelijk gerustgesteld. Ik ging er namelijk van uit dat wanneer de uitslag negatief was, ik al lang iets zou gehoord hebben van de dokter... Toen bedacht ik me dat ik nog niet zo heel lang geleden veranderd was van gsm-nummer en ik begon me af te vragen of ik die eigenlijk al wel had doorgegeven?

Nu ja enkele dagen na mijn bedenking over mijn nummer, kreeg ik een brief van de gyneacoloog. Onmiddellijk wist ik dat dit geen goed nieuws kon zijn en inderdaad, er stond dat er opnieuw afwijkingen waren gevonden en dat er opnieuw een biopsie vereist werd. Ik moest zo snel mogelijk contact opnemen en een afspraak maken voor de biopsie.

Hier gaan we weer, dacht ik bij mezelf en aangezien ik nu wist wat zo een biopsie inhield, was ik bang voor de pijn...

Categorie 2

Ik maakte een afspraak en met lood in mijn schoenen onderging ik de tweede biopsie... Ik vond deze nog pijnlijker als de vorige en opnieuw rolden de tranen over mijn wangen...De gyneacoloog verwachtte geen erge verwikkelingen maar raadde me aan de week nadien even te informeren naar de uitslag.

Twee dagen nadien kreeg ik op mijn voicemail twee gemiste oproepen van het ziekenhuis met de vraag om zo snel mogelijk contact op te nemen. Ook hier ging er een alarmbel af in mijn hoofd... Dit kon weer niet goed zijn...

Bang belde ik het ziekenhuis weer en mijn vermoedens werden bevestigd. De gyneacoloog vertelde me dat er nu categorie 2 was aangetroffen in mijn cellen en dat betekende dat men moest beginnen wegnemen. categorie 2 zijn cellen die zich langzaam maar zeker omzetten naar kanker, dus kankercellen. Wanneer je niet behandelt word, verspreiden deze kankercellen zich naar de baarmoederhals en zo verder het lichaam in met de dood tot gevolg...

Er zou een stukje van de baarmoeder worden weggenomen en er werd een afspraak gemaakt.

De dagkliniek

Drie weken zaten er tussen het bellen en de opname. Drie weken die langs de ene kant een eeuwigheid leken te duren en langs de andere kant gingen ze dan weer veel te snel. Drie weken van ongerustheid, slapeloze nachten en vragen... Het aftellen was begonnen en hoe dichter de datum kwam, hoe meer nachtmerries ik kreeg en hoe banger ik werd...

Donderdag, 17 november 2011 was het dan eindelijk zover! De dag voordien moest ik bellen om te weten welk uur ik diende binnen te komen in de dagkliniek. 13u30 was het antwoord en om eerlijk te zijn was dit nu niet echt het antwoord waar ik op zat te wachten. Ik hoopte dat het zo vroeg mogelijk zou gebeuren zodat ik er ook snel weer vanaf zou zijn...

's Ochtends ben je meestal ook nog niet zo goed wakker en dan had je geen tijd om veel te piekeren. Maar 13u30? Ja, dan had je tijd zat, tijd om dingen te doen, maar ook veel tijd om te piekeren en dat was wat ik deed... Zenuwachtig en bang...

Toen het dan eindelijk tijd geworden was, voerde mijn partner me naar het ziekenhuis en schreven we mij in voor de kamer. Ik kreeg een tweepersoonskamer toegewezen omdat ik niet moest blijven na de ingreep.

De gyneacoloog had me gerustgesteld dat ik zeker naar huis zou mogen keren na de operatie. Op de kamer moest ik me omkleden en vulde ik de vragenlijst in. Toen ze mijn bloeddruk kwamen opnemen, vroeg ik of het mogelijk was om me een kalmeringspilletje te brengen omdat ik erg zenuwachtig was... Dat bleek geen probleem en ik kreeg Xanax... Bang wachtte ik af op wat komen ging...

Wordt vervolgd.... (Lees hier deel 2)

Copyright © 2011 Lovely

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.