Machteloos, en getekend voor lange tijd.

De verhuizing

Het is de laatste avond van een van zijn kameraden, nog een avond gezellig samen zijn. In het bijna lege huis komen ze bijeen, om nog een avond met elkaar te delen. Zijn ouders zijn ook thuis het is er reuze gezellig, maar toch willen de jongens nog even zonder ouders zijn. Met zijn drieën gaan ze even naar buiten, voor een momentje jongens onder elkaar. Alwaar ze een stukje langs het centrum van hun dorp lopen.

Plots stopt er een auto naast hen.

Een stel opgeschoten jongeren, onder invloed van drank en drugs, vragen of de jongens coke willen kopen. Verbaasd kijken de jongens hen aan, amper veertien jaar, en bedanken vriendelijk. Waarop de jongens uitstappen en één van het drietal op zijn gezicht slaat. De drie jongens, ongelofelijk bang zetten het op een rennen. De jongens stappen weer in en een eindje verder rijden ze een van de jongens klem waarop ze hem op de grond gooien en op hem in gaan trappen. Wonder boven wonder lukt het hem opnieuw om er van door te gaan . Maar het zit hem niet mee die avond, een eindje verderop wordt hij voor de derde keer die avond geslagen.

Hij staat weer op.

En samen met een van zijn vrienden weet hij zijn ouderlijk huis te bereiken. Wit als een vaatdoek, bezweet, angstige ogen en rillend over zijn hele lijf wandelt hij binnen. Een van zijn kameraden zijn ze nog kwijt. De vader sprint meteen op de fiets de wijk door, om de jongen te vinden. Deze is ergens een tuin in gesprongen en heeft bij mensen aangebeld. Deze hebben hem naar het huis van zijn vriend gebracht.

Iedereen is veilig.

Daar zitten drie bange aangeslagen jongens rillend ineengedoken  op de bank. De politie wordt gebeld en deze weten diezelfde avond nog de drie daders op te pakken. Ze zijn allemaal enorm van slag en hebben slecht geslapen. De volgende dag komt de hoofdagent van het bureau de aangifte laten tekenen. Een van de jongens wordt voorgeleid met een eis van 1 jaar. Een andere wordt onmiddellijk uit huis geplaatst er was er veel meer aan de hand geweest. De laatste is de volgende dag vrijgelaten omdat hij alleen maar aanwezig is geweest maar zijn handen niet heeft uitgestoken.

Het is zaterdagavond.

Plots wordt ik overmeesterd door een enorme misselijkheid. Ik heb het gevoel dat ik moet kotsen maar kan het nog net binnen houden. Er is iemand in mijn gedachten en wil er niet meer uit. Ik voel zijn aanwezigheid maar kan het niet pakken. Ik ga naar bed maar slaap ontzettend slecht. Uren heb ik lopen draaien, maar de onrust bleef in  mijn lijf.

Vandaag is het woensdag

Ik verheug me op jouw bezoek. Zodra je binnenkomt, en de koffie op tafel staat, overval je me met een verhaal. Ademloos zit ik te luisteren en een misselijk gevoel komt omhoog. Mijn  mond valt steeds verder open en mijn tranen staan in mijn ogen. Als ik jouw verhaal hoor over zaterdagavond. Hoe jouw zoon drie keer in elkaar geslagen is, en zwaar aangeslagen , bang en rillend thuisgekomen is. Hoe jij in machteloze woede op je fiets gesprongen bent om zijn kameraad te zoeken. Maar goed dat je die auto niet tegengekomen bent, je was er dwars met je fiets doorheengegaan. Ik zie de pijn in je ogen, jouw machteloze woede, het enorme verdriet  wat het achtergelaten heeft.

Je kijkt me aan.

Vraagt hoe het met me gaat, want ik ben enigszins wit weggetrokken. Ik zoek even naar mijn woorden kan er zelf nog niet zo goed bij. Maar ik vertel hoe ik zaterdagavond ben overvallen door hetzelfde misselijke gevoel, wat ook nu bij me opgekomen is. Hoe jij de hele nacht in mijn gedachte hebt rondgespookt tot een uur of vier, toen ben ik in slaap gevallen. Op een of andere manier zijn wij die nacht bij elkaar geweest, met kilometers afstand ertussen. Kippenvel, echt kippenvel, dat is het enige wat ik kan zeggen op dit moment.

Jouw zoon.

Voorlopig getekend, voor hoe lang we moeten het nog zien. Op dit moment te angstig om zelf naar school te fietsen. Continu op zijn hoede waar hij ook komt. Zijn kaak wat opgezet van alle klappen, zijn ribben blauw , maar gelukkig niet kapot. Jij worstelend met een machteloos gevoel dat je hem niet hebt kunnen beschermen. In angst dat zo iets zomaar weer kan gebeuren, wil je hem omarmen waarheen hij ook gaat. Maar hoe moeilijk ook, je moet hem weer loslaten, voorlopig in veilig gebiedt. Laat jouw angst hem alsjeblieft niet beperken, om opnieuw zijn vrijheid te zoeken, wanneer hij zichzelf daar weer toe in staat acht. Wanneer dat is kan op dit moment nog niemand zeggen.

©spiritlady

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.