oms heb je van die momenten dat je op de juiste plaats, de juiste persoon gaat ontmoeten. Heb je wel eens dat gevoel gehad? Heb je wel eens zoiets meegemaakt? Ik heb het gevoel dat dit mij vandaag is overkomen. Ik weet alleen nog niet zo goed waar dit naartoe gaat.

Vandaag ging ik wat boodschappen doen. Met een paar boeken onder de arm en een boodschappentas daar omheen liep ik in de richting van het winkelcentrum. Ik was van plan om een boek aan de man te brengen. “Aan de leur van deur tot deur”, is het motto geworden. In een half uurtje bracht ik zo van de week ineens drie boeken aan de man. Dat moest me nog eens overkomen. Maar dit keer overkwam me nog veel meer. Het bracht me tot een ontmoeting met een bijzonder persoon en met een bijzonder verhaal. Om de spanning er even in te houden stapte ik eerst op een hoekhuis af om daar eens aan te bellen. Ik vroeg de beste mevrouw of ze interesse had om wat op mijn website te gaan lezen. Tot mijn verbazing vroeg ze eigenlijk direct al of ze een boek mocht kopen van me. De eerste was dus al snel verkocht.

Ik liep verder richting het winkelcentrum. Wetende dat de eigenaresse van de videotheek al wat van me had gelezen, besloot ik daar eens brutaal binnen te stappen en haar te vragen of ze echt interesse had in het boek. Ze begroette me vriendelijk, maar ze was even aan de telefoon. Ik liep wat rond in de videotheek en bedacht mezelf welke film ik binnenkort eens wilde gaan bekijken. Op het moment dat ik hoorde dat de beste mevrouw haar gesprek aan het afsluiten was, repte ik me richting de toonbank. Niet rennend, maar rustig aan, zoals ik ben. Ik keek haar aan en vroeg haar: “Je had toch een deel van mijn verhaal gelezen? Zou ik hier wat van mijn boekenleggers weg mogen leggen?” “Natuurlijk mag dat! Ik wil je boek ook graag kopen hoor, alleen ben ik er nu even niet aan toe. Ik zit even in een rouwproces weet je.” “Oh, een rouwproces?” “Ja, ik heb een paar weken geleden mijn zwager dood in zijn woning gevonden.” Zo dat kwam even lekker koud op mijn dak. Ik sta vrolijk over mijn boek te praten en dan krijg ik zo’n verdrietig nieuws te horen. “Gecondoleerd.”, is wat ik er beleefd uit kon persen. “Dat is niet mis. Heftig verhaal.” We raakten wat aan de praat hierover en ze legde een stapeltje boekenleggers netjes op de toonbank. Toen er wat klanten binnenkwamen nam ze vriendelijk afscheid en ik vervolgde mijn weg naar de supermarkt.

In de supermarkt spookte het verhaal van zojuist nog even door mijn hoofd en mijn aandacht ging al snel naar de enorme drukte voor de kassa’s. Ik rekende een pizza en wat andere benodigdheden af en liep de winkel uit. Op naar de boekenwinkel, want ik wil ook zo graag daar in de etalage liggen met mijn boek! Toen ik daar binnen liep schrok ik al even hevig van de enorme drukte. “Iedereen moet zeker kerstzegeltjes hebben!”, dacht ik bij mezelf. Slim dat ik was ging ik op zoek naar personeel dat in de winkel rond liep. De juffrouwen achter de kassa’s waren voorlopig niet aanspreekbaar. Nu zag ik in mijn ooghoek al een man zitten met daarvoor een stand met boeken. Mijn aandacht werd getrokken en ik had heel snel al het idee dat het een schrijver was die zijn boek stond te promoten.

De titel van zijn boek: “Lieveling” met als onderschrift “Soldaat van Oranje onder Engelse vlag” sprak mij in die zin aan dat mijn vader gek is op oorlogsverhalen. Ik keek hem aan en hij begroette mij netjes. “Jan van Beurden”, stelde hij zich netjes voor. We raakten al vrij snel aan de praat en ik vertelde dat ik zelf een boek had geschreven. Hij vroeg geïnteresseerd aan mij waar mijn boek over ging en in plaats van zijn eigen boek te staan promoten luisterde hij geboeid naar mijn verhaal. Een bijzonder moment zeg maar! Hij vroeg of ik een boek bij me had en vrijwel meteen wilde hij de prijs weten. Hij trok zijn portemonnee en wilde gaan betalen kennelijk. Hij vertelde mij verder nog dat hij eens per jaar op een grote boekenbeurs stond en dat hij dat vaak deed, samen met een andere schrijver. Nou mijn aandacht had die man dus! Dat snap je wel! Brutaal dat ik was, vroeg ik eigenlijk waarom we niet gewoon onze boeken zouden ruilen. “Oh dat lijkt me leuk! Zei hij, maar aangezien zijn 430 pagina’s tellende dikke boek voor deze dag flink was afgeprijsd, stond hij er op om toch het verschil aan mij te betalen. Die eerlijkheid sierde deze man wel! Bijzonder! Ik vroeg hem ook nog of hij zijn boek wilde signeren. Ik had het mijne immers al gesigneerd in zijn handen gegeven. De beste man keek met een vriendelijk gezicht mij aan en signeerde mooi zijn boek voor me. We lachten nog even over ’t feit dat ik het boek eigenlijk bij de kassa had moeten afrekenen en ik schudde zijn hand, en natuurlijk ook dat van zijn zoon. Dat was misschien wel een even bijzonder mens want die had muziek gemaakt als promotie voor het boek. Een cd’tje hoorde daar bij en die kreeg ik ook nog eens.

Boven verwachting, deze ontmoeting. Ik zocht eigenlijk naar personeel, die ik kon lastig vallen met mijn verkooppraatje en nu had ik een contact gemaakt waar ik niet op had gerekend. Ik ben benieuwd waar dit naartoe gaat! We hebben afgesproken elkaar te mailen. Nou ik zit bovenop mijn mailbox! Dat mag je gerust weten! Erg leuk! En dat boek? Dat ga ik onder de boom leggen voor mijn vader!

Interesse in het boek van Jan? Kijk op www.janvanbeurden.nl

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.