Vroeger, lang, lang geleden, bracht de boer zijn graan naar de molenaar. Die maakte er meel van en als beloning mocht hij een koe uitzoeken. Met wat overgebleven meel liep hij langs de kleermaker. Of hij nog zo’n hippe 3-kwartsbroek in elkaar kon breien, als ruil kreeg ie dan een zak meel. Dat wou de kleermaker wel, want van meel kon zijn vrouw erg lekkere broden bakken en zo komt er weer brood op de plank.

En zo verliep het gemoedelijke leven daar in dat mooie dorpje, gelegen aan dat rustig kabbelende riviertje, omringd door weidse velden en donkere bossen. Piet, de visser ving een vis en ruilde deze weer met Sonja, de bakker voor een ultieme broodsensatie. De houthakker voorzag het hele dorp van hout en kerstbomen in ruil voor kleding en eten. En zo ging het al duizenden jaren goed, daar in het oh-zo-vredelievend dorpje. Maar al dat geruil werd op een dag te veel moeite. De kleermaker had genoeg brood en wou graag wat vlees hebben, maar tja, dat had Sonja de bakker niet. Dus moest ze eerst naar de boer toe om wat brood om te ruilen voor een stuk vlees, om vervolgens met een halve koe op haar schouder, en dat was nog best een eind lopen, bij de kleermaker aan te kloppen voor dat mooie jurkje.

Op een dag trok er een wijze Vietnamees langs het dorpje. Hij trok de hele wereld over om loempia’s te verkopen. Hij vond al dat geruil maar niets en had daarom de beukennoot geïntroduceerd. Voor slechts 10 beukennootjes kon men een loempia krijgen. Ohw, dacht de kleermaker, ik heb helemaal geen beukennootjes, dus hij vroeg aan de houthakker of hij wist waar hij aan beukennootjes kon komen. Nou, zei de houthakker, Ik heb net wat beukenboompjes gehakt, dus in ruil voor een mooi geblokt bloesje, mag jij wel wat beukennootjes hebben. En zo kon de kleermaker toch zijn felbegeerde loempia kopen. Maar de kleermaker was niet de enige die bij de houthakker voor wat beukennootjes aanklopte, ook de boer en de visser wilde deze wel hebben.

Omdat de boswachter ook niet altijd tijd had om beukennootjes te gaan zitten ruilen, schakelde hij zijn broer in. Deze deed eigenlijk niets anders dan beukennootjes ruilen met mensen. En sommige mensen wilden graag wat beukennootjes lenen en ook dat werd allemaal mogelijk gemaakt. Dan moesten ze later gewoon ietsje meer beukennootjes terug betalen en dan was het goed. Hij zat elke dag relaxed op een bank, om mensen beukennootjes te lenen en weer terug te geven.

Dit was de anderen echter niet ontgaan.De hele dag op de bank zitten en aan het eind houw je meer beukenootjes over dan waar je mee begon. Dus ging bijvoorbeeld Leen zich specialiceren in het lenen van beukenootjes. Handig, als je bijvoorbeeld een extra grote familie-hudo wilt bouwen. Maar Leen had eigenlijk niet altijd genoeg beukenootjes om uit te lenen. Dus leende ze ook maar wat beukenootjes van anderen die op een bank zaten. Zo konden ze van elkaar beukenootjes verdienen, dus konden ze nog meer verdienen. Er gingen zelfs geruchten dat er iemand in ijsland was, die wel heel veel extra beukenootjes betaalde als je hem zijn beukenootjes toevertrouwde.

En zo gingen er steeds meer mensen in dat vredige dorpje beukenootjes lenen en lenen. Aan elkaar, van geleende beukenootjes. Het ging eigenlijk helemaal niet meer om het kopen van een kleedje bij de kleermaker of een stuk vlees van de boer. En het dorpje ernaast handelden ze met eikeltjes en er waren ook weer mensen die eikeltjes in beukenootjes konden ruilen of in kastanjes. Zo was iedereen bezig met elkaar dingen te lenen en wisselen. Ze hadden geen idee meer hoeveel ze nu echt hadden, want dat hadden ze weer uitgeleend aan iemand anders, maar het zou allemaal wel kloppen.

Totdat op een dag mevrouw de Vos een beukenootjes-taart wou gaan bakken. Het maakte haar niet uit dat je er ook mee kan betalen, ze wilde gewoon een lekkere taart maken. Dus ging ze naar haar bank om al haar beukenootjes terug te vragen. Ehm, tja zei de bankzitter, die heb ik eigenlijk ook weer stiekum aan andere mensen uitgeleend. Maar als je even geduld heb, haal ik die gewoon weer terug en dan krijg je ze. Maar dat viel even tegen, want alle andere banken hadden ook heel veel beukenootjes, kastanjes of eikeltjes aan elkaar geleend. Dus eigenlijk was er niemand in staat om de beukenootjes aan mevrouw de Vos te geven. Maar ja, omdat de bank haar niet meer kon betalen, was er een probleem. De bank werd een beetje geholpen door de burgemeester. Om maar te zorgen dat alle inwoners van het dorpje nog wat beukenootjes beschikbaar hebben.

Langzaam kwamen ook de andere banken in problemen, omdat ze te weinig beukennootjes, kastanjes of eikeltjes hadden. Hierdoor wilden wel meer mensen al hun eigen beukenootjes terug, maar dat ging niet meer. Om dit te compenseren werd de bank verkocht. Deze mooie 3-zitter verwisselde van eigenaar, zodat iedereen toch nog zijn beukennootjes kon krijgen. Uiteindelijk viel het hele bankaire stelsel om, omdat mevrouw de Vos een beukennootjes-taart wilde bakken.

Moraal van het Verhaal: Bedenk voordat je een beukennootjes-taart gaat bakken 2x na of dat wel een goed idee is!

Reageren?