Soms valt je blik op een stukje leven waar je absoluut niet mee ruilen wil.

Een korte ontmoeting.

Wie is die man met dat gekke dunne snorretje die heel even een moment van mijn leven moest stelen. Hij doet mij denken aan een acteur maar dan met minder succes.  In mijn achteruitkijkspiegel zie ik een blauwe auto, zo één waarvan je ook meteen de achterkant ziet met dubbele loop. Ik zie zijn hoofd met bruine prikkende ogen. Zijn vrouw pompeus gedraaid naar de achterbank met een arm in de lucht. Tussendoor zie ik twee verschrikte kinderhoofden die buigen voor de hand. Ik schat de emoties in de auto op irritatie, te druk, angst en grote ergernis. Zijn handen verkrampt aan het stuur zijn hoofd gaat in een felle beweging opzij. Ik kan hem bijna horen schreeuwen!

Het is groen en ik kijk weer voor me, steelse blikken gooi ik in de spiegel. Voor mij rijden vijf scooters en brommers. Een clubje vrienden gaat op stap. Hun uitlaatgassen bedwelmen me zelfs nog in de auto.  Hun armen zwaaien naar elkaar. Deze losse tweewielige voertuigen seinen grappige gezellige  verbondenheid.
Na het stoplicht splitst de weg zich in tweeën, we moeten naar rechts. De scooters zitten nu naast me en ik laat ze gaan, met een glimlach wil ik achter hun billen ritsen.  Ik verheug me op dit jonge niet te versmaden, stevige uitzicht.

In een flits  is daar de blauwe auto, hij rijdt op mijn plek!. Ik kijk op zij in die priemende ogen, heeft u haast gaat u maar voor spiegel ik vriendelijk doch cynisch terug. Minder mijn vaart om dan mijn plek maar te kennen. Met deze heer in het verkeer zou ik niet graag verkeren. Zijn rij-instructeur was duidelijk een andere dan de mijne, rechts in halen toch een verbod of was dit nou iets wat je moet verlenen en niet nemen?  Ik snap wel zijn haast om uit die auto te komen, die kleine ruimte is te beperkt voor al die  emoties!

Maar nu ben ik aan de beurt!  Woest kijkt hij me aan en remt af om me voor te laten gaan, wat wil die man? Als hij geen keuze kan maken maak ik het hem makkelijk en trap op het gas.  Normaal geef ik het goede voorbeeld maar mijn achterbank is leeg, ik voel toch even de zeldzame neiging mijn vinger te strekken maar heb mijn handen nodig aan het wiel. Hij dwingt me tot enige stuurmanskunst maar voordat de weg voor mij ophoud heb ik  mezelf weer in goede banen geleid.

Wie is toch die man die een stempel op mijn stemming wil drukken? Met een irritante grijns dan maar rij ik weer voor hem aan en gun hem zijn plezier niet.

Opnieuw rood en twee banen, ik blijf rechts hij gaat links. Nog steeds ziet hij het licht niet, wacht op groen en zijn voet valt als een baksteen naar beneden,  de blauwe auto racet voorruit om een plek op rechts te bemachtigen.  De chauffeur die zijn leven lief heeft  trapt op de rem, de coureur tegen zijn wens in weer gered!  Al zijn frustratie zie ik terug in zijn rijgedrag , alsof hij niet verder wil voert hij het tempo nog verder omhoog ik zie hem dankbaar verdwijnen aan de horizon.

Hij zal mij niet besmetten, ik zet mijn radio harder zing mee en vervolg in sukkeldraf mijn weg, geniet van de vrede hier binnen in mijn voertuig. In mijn eigen tempo kom ik waar ik zijn wil!

Dit soort gedrag kan mij gestolen worden, dit soort mannen laat ik graag passeren!

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.