Een analyse van Turkije's terugkeer aan het geopolitieke front

donderdag 09 december 2010

Turkije heeft sinds de opkomst van AKP partij van Reçep Teyyip Erdogan en Abdoellah Gül, een assertiviteit laten zien bij grote, geopolitieke kwesties, die veel groter is dan wat men de voorbije decennia gewend was geraakt van Turkije. Zo bracht Turkije bijvoorbeeld samen met Brazilië recent een overeenkomst tot stand met Iran inzake de Iraanse nuleaire kwestie. Onder deze afspraak zou Iran laagverrijkt uranium (5%) naar Turkije brengen en in ruil zou Iran dan uit Turkije verder verrijkt uranium (20%) terugkrijgen dat gebruikt kan worden door een kerncentrale om kernenergie op te wekken. Eerder al organiseerde Turkije gesprekken tussen de zionistische bezettingsstaat en Syrië om een formeel vredesverdrag tussen beide landen tot stand te brengen. Een vredesverdrag dat een voorloper moest worden voor verdere vredesverdragen tussen de zionistische bezettingsstaat en al de andere moslimlanden. Ook in het Zwarte Zee gebied en de Kaukasus probeert Turkije al langer middels allerhande initiatieven terug aan invloed te winnen. In reactie op de spanningen in Georgië tussen Amerika en Rusland heeft Turkije bijvoorbeeld de landen rondom het Zwarte Zee gebied uitgenodigd om een "Kaukasus Stabiliteit en Samenwerking Platform (Caucasus Stability and Cooperation Platform)" op te richten. En ook probeert Turkije een oplossing te vinden voor het conflict om Nagorno-Karabagh, het gebied dat zowel Armenië als Azerbeidjan beschouwen als behorende tot hun natie en waarover beide landen al verschillende malen oorlog hebben gevoerd. Hiertoe probeert Turkije normalisatie van haar betrekkingen met Armenië te realiseren. Zelfs in de Balkan is de invloed van Turkije teruggekeerd. Turkije probeert leiderschap te tonen in het proces om de relaties tussen de verschillende Balkan landen, meest voornaam Bosnië-Herzegovina en Servië, te verbeteren. Verder werken Turkse onderhandelaars in Servië zelf om conflicten tussen Serven en moslims in de Servische provincie Sandjak op te lossen.

Het meest in het oog springende zijn echter de Turkse pogingen zichzelf op te werpen als de natuurlijke leider van de moslims in de wereld. Turkije doet dit door de misdaden van de zionistische bezettingsstaat te bespreken en de zionistische bezettingsstaat hiermee te confronteren. De meest in het oog springende voorbeelden hiervan waren het opstaan en weglopen door Erdogan van een dialoog met Israëlische president Simon Peres in Davos, Zwitserland, in januari 2009; en de Turkse oproep aan de Verenigde Naties om de zionistische bezettingsstaat te straffen voor haar aanval op het hulpkonvooi voor Gaza in mei 2010.

Erdogan (midden) stormt weg van het podium in Davos na een confrontatie met Simon Peres (links)

Turkije heeft dus leiderschap getoond om internationale problemen op te lossen. Verschillende analysten zien hierin een wederopleving van Turkije naar het voorbeeld van de Ottomaanse Islamitische Staat Al Khilafa. Er wordt gesproken over een neo-Ottomaanse wederopleving van Turkije, omdat het nieuwe en actieve buitenlands beleid van Turkije begrepen wordt als een Turkse poging om invloed te vergaren in de wereld. En dan in het bijzonder in de gebieden die tot de Ottomaanse Islamitische Staat Al Khilafa behoorden. Het internationaal befaamde instituut voor geopolitieke analyse Stratfor zei bijvoorbeeld: "Turkije ondervindt net zoals Rusland een opleving. Ankara is haar Ottomaanse invloeden aan het herontdekken nadat het enkele decennia heeft gespendeerd als een geopolitieke heremiet. Haar invloed verspreidde over de Islamitische wereld naar het Midden-Oosten, Centraal-Azië, Zuid-Azië en Eurazië, de Kaukasus en de Balkan landen. Wat wij zien is een zorgvuldige Turkse strategie die erom draait de haar omringende regio's binnen te dringen in een poging om haar kansen te benutten. Daar waar de Turken tegenstand ervaren, trekken zij zich terug. Op plaatsen waar zij geen tegenstand ervaren, rukken zij op. Deze voorlopige en verkennende handelingen zullen de Turkse pogingen tot geopolitieke wederopleving voorlopig definiëren." [1] En het Amerikaanse "Instituut voor Onderzoek naar Buitenlands Beleid (Institute for Foreign Policy Studies)" vergeleek de opkomst van Turkije al met de opkomst van China. [2]

Turkije en de invloedsgebieden van het Ottomaanse Kalifaat

De vraag is in hoeverre Turkije werkelijk met een heropleving bezig is. Of zij inderdaad op basis van zelfstandig buitenlands beleid haar belangen probeert te behartigen rond de wereld. Of, zijn er misschien andere oorzaken voor de nieuwe assertieve Turkse houding in de geopolitiek? Dit artikel zal deze kwestie analyseren om te kunnen achterhalen of Turkije onder de AKP partij inderdaad een speler gaat worden in de geopolitiek en zich zal voegen bij landen als Amerika, Rusland, China en Groot-Brittannië. Het zal dit doen door eerst duidelijk te maken wat zelfstandig buitenlands beleid, dat noodzakelijk is voor een echte heropleving van een natie, is, en wat hiervoor nodig is. Om hierna een aantal van de prestige projecten van Turkije in de geopolitieke arena dieper te analyseren, om te kunnen achterhalen of Turkije inderdaad aan zelfstandig buitenlands beleid doet momenteel. En dus of het een echte heropleving kent, of dat het met een valse start bezig is.

De realiteit van wereldmachten

Iedere natie heeft de keuze uit twee alternatieven wanneer zij nadenkt over hoe zichzelf te positioneren in de geopolitieke arena. Als eerste kan een natie ervoor kiezen om te streven naar de positie van wereldmacht. Wereldmachten ontwikkelen onafhankelijk beleid en gaan daarna met dit beleid de wereld rond, proberende deze te vormen volgens hun visie. Op deze manier probeert de wereldmacht zijn belangen te behartigen. Een voorbeeld van een natie die ervoor gekozen heeft te streven naar de positie van wereldmacht is Amerika. Zij heeft ideeën ontwikkeld over hoe de wereld ten beste - vanuit Amerikaans perspectief - zou functioneren. Oftewel, bij welke internationale ordening Amerika de dominante macht zou zijn en dus zou kunnen profiteren van de rijkdommen van al de andere landen in de wereld. En Amerika werkt hard om de wereld volgens deze visie te ordenen en geordend te houden. Ten tweede, een natie kan er ook voor kiezen om een satellietstaat te worden van een wereldmacht. Dit betekent dat een staat niet onafhankelijk beleid ontwikkelt, maar zichzelf aanpast aan het beleid van een wereldmacht. Het probeert een assistent te worden van de wereldmacht, met andere woorden, hopende dat de wereldmacht in ruil hiervoor iets van de belangen van zijn assistent in acht zal nemen. Een voorbeeld van een natie die ervoor gekozen heeft om satellietstaat te worden van een wereldmacht is Nederland. Zij ondersteunt de Amerikaanse plannen, hopende dat Amerika haar hiervoor zal belonen.

Verschillende zaken beïnvloeden de keuze die een natie maakt tussen het streven naar wereldmacht of het streven naar satellietstaat. Een belangrijke overweging hierbij is de capaciteit van een land. Nederland, bijvoorbeeld, heeft niet de capaciteiten om een wereldmacht te zijn. Haar land is te klein en haar inwonertal te gering. Bovendien beschikt ze over weinig tot geen natuurlijke rijkdommen. Ten gevolge van dit alles heeft Nederland geen echte economische macht en, mede daardoor, geen militaire macht. Doordat Nederland zich bij deze situatie heeft neergelegd heeft het ook geen eigen visie over hoe de wereld er uit zou moeten zien. Nederland kan de mensen rond de wereld dus niet motiveren om zichzelf achter Nederland en de Nederlandse plannen te scharen, want Nederland heeft geen eigen fundamentele plannen. Dit betekent dat Nederland ook geen politieke macht heeft.

Amerika, daarentegen, is groots in zowel oppervlakte, inwonertal als natuurlijke rijkdommen. Op het moment dat zij zich realiseerde dat dit haar de capaciteit geeft om een sterke economie en een sterk leger te bouwen, en dus om een wereldmacht te zijn, ontwikkelde zij ideeën over hoe zij de wereld vorm zou willen geven. Dit was tijdens de jaren '30 en '40 van de vorige eeuw. Sindsdien gebruikt Amerika haar capaciteiten om daadwerkelijk een wereldmacht te worden. Ze probeert haar economie te laten domineren over de andere economiën in de wereld, haar leger over de andere legers in de wereld, en haar visie voor de wereld over de andere visie in de wereld. Zodat de mensen overal met en voor Amerika zullen willen werken.

Voor wat betreft Turkije, haar geschiedenis stelt haar in staat om een visie voor de wereld te ontwikkelen. Haar geschiedenis kan haar ook leren wat vereist is om een wereldmacht te zijn. Verder beschikt zij in zekere mate over de capaciteiten die een wereldmacht nodig heeft. Voor wat betreft de geschiedenis van Turkije, het land is in de geschiedenis reeds een wereldmacht geweest. Onder de vele groepen Turkse strijders die in de 13de eeuw de Islamitische landen binnentrokken, waren ondermeer de Ottomanen. Deze Turkse strijders, die zich tot Islam bekeerden, waren machtige strijders. De Selstjoeken, die zelf van Turkse oorsprong waren en zichzelf hadden opgewerkt tot leiders binnen de Islamitische Staat Al Khilafa, gebruikten de Turkse strijders om het grondgebied van de Islamitische Staat Al Khilafa te vergroten ten koste van het Byzantijnse Rijk. De Ottomanen was de meest succesvolle van de Turkse groepen en zij bracht vele steden en dorpen van de Byzantijnen onder haar controle. Hierna verenigden de Ottomanen de andere Turkse groepen onder haar leiderschap en nam zijzelf de leiding van de Islamitische Staat Al Khilafa op zich. De Ottomaanse Khilafa bracht vervolgens al de gebieden die onder invloed van het Byzantijnse Rijk stonden onder de autoriteit van Islam. De belangrijke stad Thessaloniki werd op de Venetiërs veroverd in 1387. In 1389 vielen de koningen van Oostenrijk, Bulgarije, Bosnië en Hongarije de Ottomanen aan, maar Soeltan Moerad I verpulverde hen in Kosovo. In 1396 vervolgens vocht geheel Europa, inclusief de Franse en Duitse legers, tegen Soeltan Bayazid Yaldram in Necropolis. Maar zij werden een overweldigende nederlaag toegebracht. Soeltan Bayazid liet het gebied van Bosnië tot de Donau onderdeel worden van de Islamitische Staat en hij veroverde in 1398 Griekenland. Dit alles culmineerde in 1453 in de inname van de hoofdstad van het Byzantijnse Rijk, Constantinopel. Hierna werden de grenzen van de Islamitische Staat verschoven tot ver in Oost-Europa. Belgrado, de hoofdstad van Servië, werd onder de autoriteit van Islam gebracht, evenals het Griekse eiland Rhodos. Hongarije werd grotendeels onder de Islamitische autoriteit gebracht evenals Georgië en Roemenië in 1578. En voor het begin van de 17de eeuw had de Ottomaanse Khilafa ook Zuid-Italië, Kreta, Macedonië, Bulgarije, Albanië, Malta, Cyprus, Kroatië, Oekraïne, de Canarische-eilanden, gedeeltes van Oostenrijk, Ijsland (Vestmannaeyjar), Ierland (Baltimore) en Engeland (het eiland Lundy) onder de Islamitische autoriteit gebracht. Omdat de Ottomanen van Istanboel hun hoofdstad maakten, was Turkije op dat moment effectief de wereldmacht. Zo groot was de macht van de Ottomaanse Khilafa op dat moment dat ambassadeur Busbecq van Oostenrijkse koning Ferdinand I waarschuwde voor Europa's aanstaande verovering: "Bij de [Turkse] kant zijn de middelen van een machtig imperium, een kracht die zijn gelijke niet kent, gewend aan veroveringen, geduld in tegenspoed, eenheid, discipline, matigheid en waakzaamheid deelt. Kunnen wij twijfelen aan wat de uitkomst van deze combinatie zal zijn? Wanneer de Turken zich in Perzië hebben gevestigd, zullen zij zich op ons storten met de gezamenlijke kracht van het Oosten, hoe onvoorbereid wij daarop zijn durf ik niet te zeggen." [3]

Dit is de geschiedenis van hedendaags Turkije en hierin is zeker een goede les voor de natie die graag een wereldmacht wil worden. Voor wat betreft de capaciteiten van het huidige Turkije, het land kent met ongeveer 75 miljoen mensen een respectabel aantal inwoners. Het grondgebied is groot en beschikt over veel landbouwgrond. Het is hierdoor een grote voedselproducent. Het kan haar eigen bevolking makkelijk voeden en is hiervoor niet afhankelijk van andere landen. Voor wat betreft natuurlijke rijkdommen lijkt Turkije relatief arm, vooral als het vergeleken wordt met landen als Amerika en Rusland. Maar de kracht van Turkije ligt in haar geografische locatie. Turkije is een strategische locatie tussen Europa en Azië, tussen de olie consumenten in Europa en de olie producenten in het Midden-Oosten, Centraal Azië en de Kaukasus. Meest belangrijk, echter, is dat Turkije vanwege haar geschiedenis grote groepen mensen in de wereld achter zich kan scharen, zou zij dit willen. Als zij het voorbeeld van de Ottomanen zou volgen - oftewel als zij de visie van de Ottomanen over hoe de wereld geordend zou moeten worden, zijnde de visie van Islam, aan zou nemen - dan zouden de moslims zich achter haar scharen. En zo zou Turkije een grote economische, militaire en politiek macht worden.

Dit betekent dat Turkije alles heeft dat nodig is om een wereldmacht te worden. Het is derhalve niet onmogelijk dat de de nieuwe assertieve Turkse houding in de geopolitiek onderdeel is van een heropleving. Oftewel, dat de nieuwe assertieviteit het een resultaat is van beleid dat probeert de capaciteiten van Turkije te ontplooien, zodat Turkije zoals haar Ottomaanse voorouders weer een wereldmacht wordt. Maar hebben de Turkse activiteiten in de geopolitieke arena inderdaad ten doel om de Turkse capaciteiten ten volle te ontplooien?

Turkije en de Iraanse kwestie

In tegenspraak met wat veel mensen denken is de Iraanse kwestie niet werkelijk een conflict tussen Amerika en Iran. Amerika heeft namelijk als onderdeel van haar plannen voor het Midden-Oosten het conflict met Iran gecreëerd. Vanwege het "conflict" met Iran willen de landen in het Midden-Oosten bijvoorbeeld samenwerken met Amerika, omdat ze bescherming zoeken tegen Iran. De landen in de Golfstaten zijn hier het beste voorbeeld van. De dreiging van Iran werkt tevens als drukmiddel op de zionistische bezettingsstaat. Door Iran als groot, machtig en gevaarlijk af te schilderen zal de zionistische bezettingsstaat zich niet al teveel af keren van Amerika en zal het dus de Amerikaanse plannen voor het Midden-Oosten blijven dienen. Amerika heeft het conflict met Iran dus gecreëerd om specifieke geopolitieke doelen te realiseren, en Amerika wil het conflict met Iran daarom controleren en in haar hand houden.

De concurrenten van Amerika in het Midden-Oosten, echter, meest voornaam Groot-Brittannië, willen het conflict uit de handen van Amerika nemen zodat ze het voor hun belangen kunnen gebruiken. Daarom doen de Europese landen pogingen om een Verenigde Naties embargo geïmplementeerd te krijgen voor Iran. Amerika speelt dit spel mee, maar tegelijkertijd minacht Amerika de Europese plannen. Dus iedere keer dat de Europeanen denken dat zij een akkoord over sancties tegen Iran tot stand hebben gebracht, dan negeert Amerika dit akkoord en werkt ze deze tegen waardoor de Europeanen weer van voor af aan moeten beginnen.

Dit is hoe Turkije en Brazilië betrokken raakten bij de Iraanse kwestie. Bij een van de laatste Verenigde Naties conferenties over nucleaire non-proliferatie organiseerde de Iraanse minster van Buitenlandse Zaken Manoucher Mottaki een dinner voor vertegenwoordigers van de 15 leden van de Verenigde Naties Veiligheidsraad en vertegenwoordigers van Turkije en Brazilië. De Amerikaanse ambassadeur bij de Verenigde Naties Alejandro Wolff was ook aanwezig bij het dinner. Voor het dinner verklaarde een assistent van Wolff: "De Verenigde Staten zien dit dinner als een nieuwe mogelijkheid voor Iran om de Veiligheidsraad ervan te overtuigen dat het in staat is om aan de vereisten te voldoen". Amerika ondersteunde dus de Iraanse pogingen om het sanctie akkoord opgesteld binnen de Verenigde Naties onder leiding van Groot-Brittannië te torpederen. Tegelijkertijd liet Amerika Turkije en Brazilië werken aan een overeenkomst met Iran dat deze sancties moest voorkomen. Het bewijs hiervoor is dat na de overeenkomst tussen Turkije, Brazilië en Iran zowel Erdogan als Lula da Silva, de president van Brazilië, verklaarden dat het akkoord onder leiding van Washington tot stand was gekomen.

Nadat Amerika er middels Turkije en Brazilië dus in geslaagd was om Iran te beschermen tegen het embargo plan van de Europeanen, organiseerde het zelf een alternatief embargo plan voor Iran. Om het conflict te laten bestaan, wat Amerika graag wil, maar onder volledige controle van Amerika en niemand anders.

Turkije en de kwestie Nagorno-Karabagh

In de tijd van de Ottomaanse Khilafa behoorde de Kaukasus en Centraal-Azië tot de Isamitische Staat. Maar in de 18de en 19de eeuw verloren de Ottomanen verschillende gebieden aan Rusland, en na de afschaffing van het Kalifaat ging de rest verloren. Er bestaan dus historische banden tussen Turkije en de Kaukasus en Centraal-Azië, en dan vooral tussen Turkije en de moslimlanden in die regio. Na de afschaffing van het Kalifaat nam Rusland middels de Sovjet Unie de controle over de Kaukasus en Centraal-Azië over. Na het uiteenvallen van de Sovjet Unie raakte ook Rusland deze controle kwijt. Op dit moment proberen zowel Turkije als Rusland weer meer invloed te verkrijgen in deze gebieden.

De heropleving van Rusland betekent dat het haar klauwen wederom uitreikt en weer werkt om haar voormalige republieken terug onder haar invloed te krijgen. Voor Rusland is de Kaukasus namelijk van groot belang, omdat het gebied voor Rusland een bufferzone is. Russische invloed en controle over de naties die de Kaukasus uitmaken kan voorkomen dat andere machten voet aan wal kunnen krijgen in de Kaukasus, en van daaruit kunnen gaan werken in Rusland zelf. De realiteit van de Kaukasus is dus dat dit een "hot spot" is waar het opkomende Rusland probeert om haar voormalige republiek terug te laten keren in haar sfeer van invloed. Zodat Rusland een bufferzone kan creëren om de Russische grond heen, zodat deze beschermd wordt.

Turkije probeert nu de relatie met Armenië te normaliseren en de relatie met Azerbeidzjan te versterken. Het probeert daarom de kwestie Nagorno-Karabakh, het landgebied dat zowel Armenië als Azerbeidzjan als hun grondgebied claimen, op te lossen. Tegelijkertijd probeert ook Rusland te werken met Armenië als Azerbeidzjan om de kwestie Nagorno-Karabakh op te lossen. Turkije en Rusland beconcurreren elkaar dus om invloed in het gebied.

Amerika is degene naar wie Rusland kijkt wanneer zij nadenkt over wie mogelijk middels de Kaukasus voor problemen in Rusland zou willen zorgen. Amerika werkt al langer heel hard in de Kaukasus (Georgië) en Centraal-Azië (Kirgizië, Oezbekistan) om er de domaniante invloed te worden. De onderhandelingen tussen Turkije en Armenië worden door Amerika gecoördineerd. Van 14 tot 18 juni bijvoorbeeld waren Turkse parlementariers van de APK partij in Amerika om het Turkse beleid in de de regio's te bespreken. [4] Dit bewijst dat de Turkse inspanningen in de Kaukasus en in Centraal-Azië in dienst staan van de Amerikanen. Ze zijn onderdeel van het Amerikaanse plan voor genoemde gebieden, en niet onderdeel van een zelfstandig of onafhankelijk Turks plan. De Turkse inspanningen tot het versterken van de banden met de landen in de beide regio's proberen te voorkomen dat Rusland haar invloed daar kan versterken.

Turkije en de Kaspische Zee energievoorraden

De geografische locatie van Turkije heeft het land gemaakt tot een doorvoerhaven van energie. Turkije is onderdeel van verschillende pijplijn projecten die olie en gas vanuit de Kaspische Zee naar de Europese markt moeten vervoeren. Een voorbeeld hiervan is de Bakoe (Azerbeidjan) - Tbilisi (Georgië) - Ceyhan (Turkijë) pijpleiding. Deze pijpleiding is een Amerikaanse project. De Kaspische Zee is een grote bron van olie en gas en Amerika wilde deze beschikbaar laten komen op de westerse markten zonder afhankelijk te zijn van Rusland. Daarom is de BTC pijpleiding aangelegd om olie en gas uit de Kaspische Zee naar het westen te kunnen voeren, om Rusland heen.

De Bakoe- Tbilisi - Ceyhan pijpleiding

Een ander voorbeeld hiervan is de Nabucco pijpleiding. Deze pijpleiding is een Europees project. Middels deze pijpleiding wil Europa directe toegang krijgen tot gas uit de Kaspische Zee zonder afhankelijk te zijn van Rusland.

De Nabucco pijpleiding

De Russen zelf zitten ook niet stil en proberen om de wereld afhankelijk te houden van Rusland voor wat betreft de olie en gas uit het Kaspische Zee gebied. Rusland werkt daarom samen met Turkije aan de Blauwe Stroom pijpleiding.

De Blauwe Stroom pijpleiding

In al deze projecten is Turkije dus de partner en niet de drijvende kracht. Turkije ondersteunt de plannen van zowel Amerika, Europa en Rusland, hopende hierdoor iets van voordeel te kunnen realiseren ongeacht wie uiteindelijk het geopolitieeke conflict zal winnen. Dit toont aan dat ook voor wat betreft energie Turkije niet werkt op basis van een eigen visie voor de toekomst van de regio, maar op basis van de visies van anderen.

Turkije en de zionistische bezettingsstaat

Voornamelijk achter de schermen hebben Turkije en de zionistische bezettingsstaat de voorbije decennia een hechte band opgebouwd. Turkije was in 1948 het eerste land dat de zionistische bezettingsstaat erkende, en sindsdien hebben beide landen op economische en militair gebied altijd samengewerkt. In 1996 tekenden Turkije en de zionistische bezettingsstaat twee officiële samenwerkingsverbanden, de eerste ter organisatie van gemeenschappelijke militaire trainingen en de tweede voor gemeenschappelijke ontwikkeling van de militaire industrie en wapenhandel. [5] Op het gebied van handel is de relatie tussen Turkije en de zionistische bezettingsstaat vooral sinds de opkomst van de AKP partij veel sterker geworden. In 2002, het jaar waarin de AKP partij de macht kreeg, was de waarde van de handel tussen beiden landen 1,4 miljard dollar; in 2008 was dit gestegen met 135% tot 3,3 miljard dollard. [6] Dit samenwerkingsverband werd niet geraakt door de aanval van de zionistische bezettingsstaat op Gaza in januari 2009, ook al maakte Erdogan in Davos veel misbaar bij een dialoog met de president van de zionistische bezettingsstaat Simon Peres tijdens het Wereld Economisch Forum.

Zelfs de aanval van de de zionistische bezettingsstaat op het Gaza hulpkonvooi in mei 2010 heeft het samenwerkingsverband tussen beide landen niet echt beïnvloedt. De reactie van Turkije op de moord door de zionistische bezettingsstaat op Turkse burgers aan boord van het Gaza hulpkonvooi was feitelijk zelfs een bescherming van de zionistische bezettingsstaat. De Turkse gang naar de Verenigde Naties is feitelijk een gang naar het internationaal overleg-orgaan dat onder volledige controle van Amerika staat. Amerika, dat nota bene de voornaamste bondgenoot van de zionistische bezettingsstaat is... De Verenigde Naties zal daarom nog nooit effectieve actie ondernoment tegen de zionistische bezettingsstaat. En het zal daarom ook nooit effectieve actie ondernemen tegen de zionistische bezettingsstaat. Vanzelfsprekend is dit ook bekend bij Turkije. Wat Turkije in reactie op de moord door de zionistische bezettingsstaat op Turkse burgers aan boord van het Gaza hulpkonvooi dus gedaan heeft, haar gang naar de Verenigde Naties, is symbolisch handelen. Van ect effectief handelen was geen sprake. Maar, de woede en de boosheid bij de mensen, en dus hun wil en bereidheid om iets te doen, werd hierdoor onder controle werd gebracht door de Turkse overheid. "We doen iets, wees maar rustig", was de boodschap. Maar van echt handelen tegen de zionistische bezettingsstaat is in werkelijkheid dus geen moment sprake geweest.

Het samenwerkinsgverband tussen Turkije en de zionistische bezettingsstaat bestaat daarom nog altijd. Dit wordt ondermeer aangetoond door het nieuws dat Turkije en de zionistische bezettingsstaat, ondanks het Gaza hulpkonvooi incident, in het geheim het overleg tussen beide landen hebben voortgezet. [7] En de afspraak over de aankoop door het Turkse leger van onbemande vliegtuigen van de zionistische bezettingsstaat gaat ook gewoon door na het Gaza hulpkonvooi incident. [8] Dit toont aan dat de Turkse handelingen die laten denken dat Turkije de belangen van de moslims, in het bijzonder de Palestijnen, behartigt, nep zijn. Er is in het Turkije van de AKP partij geen plaats voor oprechte inspanningen voor de behartiging van de belangen van de moslims. Er zijn enkel symbolische handelingen die in de realiteit geen invloed hebben. Turkije acht haar relatie met de zionistische bezettingsstaat, de economische en militaire belangen, duidelijk belangrijker dan de belangen van de moslims. En zelfs belangrijker van de levens van Turkse burgers.

Ariel Sharon (links) samen met Teyyip Erdogan (rechts)

Het theater van Turkije vis-á-vis de zionistische bezettingsstaat is feitelijk Turkse hulp aan Amerika. Amerika wil de zionistische bezettingsstaat eraan herinneren dat zij Amerika nodig heeft, en dus dat zij de Amerikaanse plannen voor het Midden-Oosten zal moeten volgen. En dit betekent ondermeer de vestiging van een Palestijnse staat en beëindiging van de bouw van nieuwe joodse nederzettingen in Palestina. Vooralsnog weigert de zionistische bezettingsstaat hier gehoor aan te geven, en daarom probeert Amerika de zionistische bezettingsstaat onder druk te zetten dit wel te doen. Turkije wordt door Amerika gebruikt hiervoor. Turkije moet van Amerika dreigen met het organiseren van de moslims tegen de zionistische bezettingsstaat. Vanwege de Ottomaanse geschiedenis van Turkije kan Turkije dit, zo weet Amerika. En de zionistische bezettingsstaat en Amerika weten beiden dat de zionistische bezettingsstaat haar bestaan te danken heeft aan de leiders van de moslimlanden, die er altijd voor gezorgd hebben dat hun bevolkingen weerhouden werden van het steunen van hun Palestijnse moslimsbroeders. En die er altijd voor gezorgd hebben dat de zionistische bezettingsstaat bevoorraad kon worden met bijvoorbeeld olie, aardgas en water. De zionistische bezettingsstaat is namelijk afhankelijk van Turkije voor water en olie en aardgas [9, 10], en van Egypte voor aardgas [11]. Dit is de reden voor het Turkse bravour in de media wanneer het om de zionistische bezettingsstaat gaat, terwijl op de achtergrond de band tussen beide landen hecht blijft. Turkije speelt een spel met de zionistische bezettingsstaat, in opdracht van Amerika, zodat de zionistische bezettingsstaat naar Amerika zal luisteren en zal doen wat Amerika wil.

De AKP partij en Amerika: Het Turks - Amerikaanse samenwerkingsverband

Sinds Erdogan en Gül de AKP oprichtten hebben zij beleid ingevoerd dat probeert de banden met Amerika te versterken. Het kernpunt van het AKP beleid op het gebied van buitenlandse relaties is de samenwerkingsovereenkomt met Amerika. Op 5 juli 2006 ondertekenden Abdoellah Gül en Condoleeza Rice een overeenkomst tussen de Turkse en de Amerikaanse regeringen genaamd "Gedeelde Visie". [12] Dit document bewijst, boven iedere twijfel verheven, dat Turkije op wereldniveau niet beweegt gedreven door Islam of onafhankelijkheid, maar om de belangen van Amerika te beschermen. De verklaringen bij de bijeenkomst waar het document getekend werd bevestigen dit: "Het strategische visie document bevestigt de Turks - Amerikaanse consensus om onze gedeelde visie te bundelen in gezamenlijke pogingen, door effectieve samenwerking en gestructureerde dialogen." De manoeuvres van de AKP partij vandaag de dag zijn duidelijk gedocumenteerd in dit document. Het document zet namelijk als doelstellingen voor de Turks - Amerikaanse samenwerking uiteen:

1. Het ondersteunen van internationale inspanningen voor een definitieve oplossing van het Arabisch - Israëlische conflict, waaronder de internationale inspanningen om het Israëlische - Palestijnse conflict op te lossen gebaseerd op de twee-staten oplossing;

2. Ondersteunen van diplomatieke inspanningen betreffende het Iraanse nucleaire programma;

3. Bijdragen aan stabiliteit, democratie en welvaart in het gebied van de Zwarte Zee, de Kaukasus, Centraal-Azië en Afghanistan; en

4. Versterken van energiezekerheid door de diversificatie van aanvoerroutes en bronnen, waaronder de Kaspische regio.

Conclusie

Dat vele analisten de huidige assertieve houding van Turkije in de geopolitieke arena omschrijven als een heropleving kan niet verder van de waarheid zijn, omdat, zoals is aangetoond, Turkije slechts manoeuvreert binnen de ruimte die het door Amerika wordt gegeven. In het Midden-Oosten, in de Kaukasus en Centraal-Azië, in de energiepolitiek, en in de Palestijnse Kwestie werkt Turkije voor de Amerikaanse plannen. Dit betekent dat Turkije niet denkt en handelt als een wereldmacht, die op basis van een eigen visie de wereld probeert te vormen; maar als een satelietstaat, die hoopt iets van voordeel te krijgen door samen te werken met een wereldmacht.

Oppervlakkige denkers zouden uit de acties van Turkije kunnen concluderen dat het bovenstaande niet noodzakelijkerwijs betekent dat Turkije niet wijs handelt. Zij zouden kunnen zeggen dat het gezien de omstandigheden wijs is dat Turkije probeert samen te werken met Amerika, in plaats van op eigen houdje voort te gaan. Het antwoord op dit idee is het volgende:

Ten eerste, zoals uitgelegd beschikt Turkije over de capaciteit om een wereldmacht te zijn. Zij was dit reeds eenmaal, en het is duidelijk wat Turkije moet doen om terug die wereldmacht te worden. Dit is de Islamitische Staat Al Khilafa uitroepen en regeren met enkel en alleen Islam, waardoor Turkije de moslims overal ter wereld en al de natuurlijke rijkdommen van de moslimlanden achter zich zal scharen. Haar economische, militaire en politieke macht zou hierdoor verreweg de grootste in de wereld worden, zoals dit ook ten tijde van de Ottomaanse Khilafa was. Dat Turkije bij het bestaan van deze capaciteit ervoor kiest om een satellietstaat te zijn, is onlogisch en derhalve incorrect.

En ten tweede, een les uit de geschiedenis is dat wereldmachten tijdens hun hegemonie nooit altijd met één en dezelfde satellietstaat samenwerken. Er komt altijd een moment dat een andere staat aangeeft bereid te zijn meer te doen voor de wereldmacht, in ruil voor minder voordeel. En de wereldmacht duwt haar satellietstaat dan opzij om deze te vervangen voor de natie die bereid is een grotere en betere slaaf te zijn. Ook Amerika zal daarom werken met Turkije enkel totdat een ander land zich als een grotere slaaf aanbiedt aan Amerika. Op dat moment zal Amerika Turkije in de prullenbak gooien, haar het profijt dat zij gekregen heeft weer afnemen, en gaan werken met de nieuwe satellietstaat.

[1] Startfor: "Russia, Turkey: The Resurgent Powers' Wary Approach", www.stratfor.com

[2] "Stealth Superpower: How Turkey Is Chasing China to Become the Next Big Thing", www.fpif.org/articles/stealth_superpower

[3] Bernard Lewis: "What Went Wrong? Western Impact and Middle Eastern Response"

[4] "Turkish delegation discusses Turkey-Armenia normalization process, Nagorno-Karabakh peace process and Turkey-Israel crises in Washington", www.en.apa.az/news.php?id=124656

[5] " ‘Triple Alliance': The US, Turkey, Israel and the War on Lebanon", www.globalresearch.ca/index.php?context=va&aid=2906

[6] "Turkey-Israel trade volume rises by 135 pct under AKP government", www.hurriyet.com.tr/english/finance/10898837.asp

[7] "Israel, Turkey hold secret meeting to mend ties", www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=israel-turkey-hold-secret-meeting-to-mend-ties-2010-07-01

[8] "Turkey still uses Israeli-made drones, Haaretz reports", www.hurriyetdailynews.com/n.php?n=turkey-continues-to-use-israeli-made-drones-haaretz-reports-2010-06-20

[9] "Israeli 'water for arms' deal with Turkey", www.guardian.co.uk/world/2004/jan/06/turkey.israel

[10] 90% van de olie die Israël importeert komt uit het Kaspische Zee gebied. Het gaat ofwel via Rusland middels schepen over de Zwarte Zee, door de Bosporus, en door de Middelandse Zee naar Israël; ofwel via de BTC pijpleiding van Ceyhan in Turkije per schip naar Israël.

[11] "Egypt gas exports to Israel legal", www.english.aljazeera.net/news/middleeast/2010/02/201022713820935395.html

[12] "Shared Vision and Structured Dialogue to Advance the Turkish-American Strategic Partnership", www.turkey.usembassy.gov/statement_070508.html

http://www.expliciet.nl/content/view/17138/85/

Word fan