Nog steeds vind ik ‘spirituele ervaringen en/of onderwerpen’ het moeilijkste om over te schrijven of om over te praten. Misschien komt dit wel door de vele discussies die ik heb gehad met mijn ‘reeds overleden’ moeder of door het feit dat vele dingen niet echt bewezen kunnen worden, tenzij je ze zelf hebt meegemaakt. Dat laatste is mij dus overkomen en nu is de weg naar ‘ongeloof’ voor mij volledig van de kaart geveegd, de confrontatie is er geweest.

De discussies met mijn ‘reeds overleden moeder’

Vooral als kind zijn er mij een paar onverklaarbare dingen overkomen en natuurlijk liep ik daarmee direct naar mijn moeder. Ik kreeg meestal het antwoord: “je zult dat wel gedroomd hebben”, terwijl ik het als klaarwakker had ervaren.
Als kind legde ik mijn hoofd daarbij neer en ik wilde eigenlijk ook vele liever geloven en aannemen dat ik ze gedroomd had. Gemakkelijker voor mezelf en de andere, ze zouden me wel eens voor ‘zot ‘ kunnen verklaren anders.

Toch werd ik er op latere leeftijd nog steeds mee geconfronteerd, heel sporadisch natuurlijk, het was niet zo dat ik elke maand of om het half jaar zoiets meemaakte, neen gewoon af en toe. Er waren ook geen specifieke gebeurtenissen aan verbonden, het overviel me telkens.

Om dit stuk even in te korten, de ‘onverklaarbare gebeurtenissen’ heb ik steeds voor mezelf gehouden, maar ik had wel de afspraak met mijn moeder gemaakt indien zij voor mij zou overlijden dat ze me dan op de één of andere manier iets moest laten weten, indien mogelijk, indien ‘het’ kon.
Ze zou zich zeker aan de afspraak houden, zodanig dat ik dit stuk achter mij zou kunnen laten en als bewijs dat ‘er niets anders is’.

Spijtig genoeg is mijn moeder op de jonge leeftijd van amper 56 jaar overleden, nu al een 10 jaar geleden. En… ze heeft zich aan onze afspraak gehouden!

De bloemenseance

Een vriendin van me, die zich al jarenlang bezighield op spiritueel vlak, vertelde me kort na de dood van mijn moeder dat ze halfjaarlijks naar een bloemenseance ging voor haar overleden opa en vader. Ik wist toen helemaal nog niet wat zoiets inhield, maar na haar verhaal en goede uitleg erover wilde ik ook graag eens deelnemen aan zo’n bloemenseance, omdat je op zulke manier toch weer contact zou kunnen krijgen met je overleden geliefde, in mijn geval dus met mijn moeder.

Vooraleer ik daaraan kon deelnemen, moest ik wachten tot minstens 6 maanden na haar overlijden, want anders zou ik geen contact kunnen krijgen, zo werd mij gezegd. Dat kwam goed uit, want de eerst volgende bloemenseance in Antwerpen was in december, 7 maanden na haar verlies.

De week voor ik zou deelnemen moest ik gedurende 1 week een witte kaars laten branden voor een foto van haar waar ze alleen opstond. Dit zou het contact met haar versterken.
3 dagen voor de bloemenseance moest ik dan haar favoriete bloem, de Fresia, gaan kopen en deze bij de kaars en foto zetten. Ik volgde deze regels nauwgezet op.

Mijn gevoel hierbij was nog steeds een mengeling van ongeloof en geloof, maar het meest doorslaggevend gevoel was zonder twijfel wel ‘angst’. Nooit daarvoor had ik het lot op dit gebied uitgedaagd, waarmee ik wil zeggen dat ik nooit uit mezelf ben beginnen experimenteren op dat vlak.

De rit naar de bloemenseance

Met de foto en de bloemen in mijn hand werd ik door mijn vriendin aan huis opgehaald. Ik was niet in staat om zelf te rijden, de angst had me volledig in zijn macht, het leek wel of ik de kapstok uit mijn vest vergeten te halen was.
In de auto probeerde mijn vriendin me gerust te stellen, maar dat schoot niet op. Het enige wat ik gedurende heel de rit tegen mijn vriendin heb gezegd is het volgende: “als ‘het’ bestaat, dan zal dat het eerste zijn wat mijn moeder tegen me zal zeggen”.

De bloemenseance zelf

Aan de inkom stond een rieten mandje waar iedereen de foto van zijn geliefde moest inleggen, daarnaast kon men zijn/haar bloem wegleggen.
Als iedereen had plaatsgenomen, denk dat we ongeveer met zo’n 20 aanwezige waren, kwam het medium (paranormaal begaafd iemand)binnen, een vrouw van middelbare leeftijd, wie plaats nam vooraan in de zaal. Achter haar stond een grote tafel, je zou het met een altaar kunnen vergelijken, met daarbovenop tal van kaarsen.

Het werd muisstil in de zaal, terwijl het mandje met de foto’s en de bloemen naar voren gebracht werden. Het zweet brak mij werkelijk uit en voelde mij alles behalve op mijn gemak. De vrouw verwelkomde ons en gaf een kleine toespraak.

De eerste foto werd omhoog gestoken, de persoon waarbij deze foto hoorde, moest daarop teken geven. Met de foto in haar hand wandelde de vrouw stilzwijgend tot voor de persoon bij wie de foto hoorde. Plots begon ze ononderbroken te praten, ze bracht de boodschappen van de overledenen over. Goh, ik heb mensen zien huilen, maar ook horen lachen. Het was aangrijpend en het leek wel of me de keel werd toe genepen, had de neiging om de zaal te verlaten.

En dan kwam het... ‘de foto van mijn moeder’ getoond en ik gaf teken.

Het medium kwam stilzwijgend mijn richting uit, ze bleef staan en ze zei niets. Plots draaide zij zich om en zei dat ‘het nog te vroeg was’ dat ze liever het contact nog wilde uitstellen. Halverwege draaide zij zich terug om met de boodschap dat mijn moeder haar niet los wilde laten en dat ze toch iets wilde zeggen tegen mij.

De eerste zin (boodschap) luidde als volgt: “voila sé hier ben ik nu, ge hebt gelijk gekregen”, ik kon mijn oren niet geloven! Mijn vriendin schopte op die moment ook tegen mijn enkel, ook zij met al haar ervaring hiermee had dit blijkbaar niet verwacht. Ik kan niet omschrijven wat ik toen meemaakte, maar ik voelde mij serieus onwel worden, het gevoel dat ik zou gaan flauwvallen.
Haar verdere boodschappen waren ook niet van de minste. Ze liet me weten dat haar leven hier niet altijd zo goed was geweest (wat waar was, ze had een moeilijk leven achter de rug) en dat ze het nu naar haar zin had. Ze had wel veel verdriet om het feit dat ze mijn zoontje (toen 2,5 jaar) niet heeft kunnen zien opgroeien.
Ze maakte ook de opmerking dat ik haar ring niet droeg, terwijl deze nu toch voor mij was. De ring was mij te waardevol en ik had hem voor alle veiligheid in de kluis gestoken.
Na de bloemenseance verliet ik de zaal doodziek.

Weken na de seance

3 volle weken ben ik hiervan ziek geweest, overgeven, buikloop en hoofdpijn, waren dagelijkse kost. De confrontatie was me te zwaar geweest en het zou nooit meer worden als voorheen. De ontkenning was uitgesloten. Nooit zal ik dit nog vergeten.
Tot de dag van vandaag heb nooit meer deelgenomen aan zo’n bloemenseances, het was voor mij té emotioneel. Wel heb ik nog bezoeken afgelegd bij paranormale om andere redenen en met positieve resultaten.

© Garfieldje

Reageren?