Dit is het tweede deel van het volgverhaal dat geschreven is door Marion en mijzelf. Het eerste deel staat hier: http://www.xead.nl/volgverhaal-een-hondenbaan.

Zoals gewoonlijk heeft haar vader plastic handschoenen in zijn jaszakken. Constanze is daar al lang niet meer verbaasd over, ze weet niet beter of dat haar vader die dingen altijd bij zich heeft.
Nadat hij zelf een paar heeft aangetrokken geeft hij haar ook een stel. Omdat hij zelf rubberlaarzen aan heeft, stapt hij het dichtst langs de waterkant naast het zwarte zeil. Hij gebaart Constanze hetzelfde te doen aan de andere kant van het stuk plastic. Samen slaan ze het een stuk terug waardoor de helft van de berg met grijze vuilniszakken zichtbaar wordt.

De stank is niet te harden. Een slachthuis is er niets bij. Constanze houdt haar arm voor haar neus en mond om de lucht zo min mogelijk in te hoeven ademen. Ook daar heeft haar vader wat voor. Hij haalt zijn zakdoek te voorschijn.
"Hier pak aan, hij is schoon. Knoop deze maar voor je gezicht." Constanze pakt de zakdoek aan en vouwt hem diagonaal doormidden. Daarna knoopt ze de lap stof rond haar hoofd zodat ze er uit ziet als een goedkope cowboy. De geur van eau de cologne vult haar neusgaten. Het helpt gelukkig wel wat en ze heeft nu haar beide handen vrij.

Voorzichtig beginnen ze aan de eerste vuilniszak te trekken. Deze ligt een beetje vastgezogen in de modder. Het geluid dat vrijkomt als ze aan de zak trekken lijkt op het leegzuigen van het laatste restje uit een milkshakebeker wanneer je met het rietje over de bodem schraapt.
Als de zak op een halve meter van de rest ligt begint haar vader aan de knoop te pulken. Echt makkelijk gaat dat niet omdat zijn handschoenen geen grip krijgen op het gladde plastic. Het lijkt een eeuwigheid te duren voordat de uiteinden van de knoop de inhoud van de zak prijs willen geven.

En die inhoud had Constanze liever niet gezien. Zelfs haar vader deinst achteruit als de zak haar inhoud prijs geeft.

De kop van een zwart hondje wordt zichtbaar. De oren zijn voor de helft weggescheurd en één oog ontbreekt. Bloedige schrammen lopen over het hele lichaam van het arme beestje en uit zijn schouder is een hap genomen.
Constanze voelt hoe haar maag in opstand komt bij het zien van het verminkte lichaampje. Als er iets is waar ze niet tegen kan is het dierenleed. Ook haar vader, die toch heel wat gewend is te zien in zijn werk, trekt wit weg om zijn neus. Kiernan lijkt te begrijpen wat er aan de hand is en is gaan liggen met zijn kop tussen zijn voorpoten.

De benen van Constanze voelen rubberachtig aan. Ze kijkt toe hoe haar vader de volgende zak uit de berg pakt en begint te openen. Hierin zit een bruin met witte hond met een halflange vacht die zo vol zit met vuil en geklonterd bloed dat de kleur bijna niet meer te onderscheiden is.

Zo volgen er nog een paar zakken met het zelfde resultaat als de voorgaande. Alleen de rassen verschillen. Het is ongelofelijk zoals sommigen er aan toe zijn. Alsof het als speelgoedbeesten voor de leeuwen gegooide voorwerpen zijn. Constanze kan niet geloven dat er mensen kunnen zijn die dieren op die manier laten toetakelen.

"Ik denk dat we hier te maken hebben met zogenaamde oefenhonden meisje. Honden die gebruikt worden om vechthonden te trainen. Als ik het zo zie dan zijn dit allemaal jachthonden. Die zijn wel fel maar hebben niet genoeg kracht in de kaken om echt diepe schade bij hun tegenstanders te veroorzaken. Vechthonden hebben heel veel kracht in de kaken. Die bijten zich vast en slingeren hun prooi of slachtoffer heen en weer om er zo groot en diep mogelijke verwondingen mee te veroorzaken. In de wereld van de  hondengevechten is het belangrijk om een zo sterk en gemeen mogelijk vechtende hond te trainen. Daar is veel geld mee te verdienen." Zijn stem klinkt tegelijkertijd hard en verdrietig. Constanze weet dat haar vader gek ik op dieren. Niet alleen honden. Hij heeft zelf een aantal katten gehad en zelfs een kleine kinderboerderij zoals ze het zelf altijd noemde. In de tuin liepen geiten en een schaap in de rondte. Ook gewonde vogels nam hij onder zijn hoede. Er is een hangbuikzwijntje geweest en een ezel. Pas toen de buren vroegen of hij niet wat minder dieren kon opvangen omdat het niet zo lekker rook in de tuin werd het minder met de beestenbende.

De liefde voor beesten bleef. Behalve voor de beesten die er voor gezorgd hebben wat er nu aan zijn voeten lag. Aan het aantal zakken te zien lagen hier zeker zo'n twintig dode dieren. En wie weet of dit de eerste dump is of dat er al meerdere geweest zijn.
Het is in ieder geval een zaak om te gaan onderzoeken. De politie zal ingelicht moeten worden. Maar voor zo ver Constanze haar vader kent zal hij het er niet bij laten zitten om dan zijn handen er vanaf te trekken. Die zal doorgaan met onderzoeken tot hij de dader, of daders, te pakken heeft.
Heel stiekem hoopt ze dat ze hem mag helpen. Ook zij heeft een verschrikkelijke hekel aan dit respectloze omgaan met een levend wezen.
Ongemerkt is ze terug gelopen naar Kiernan. Ze streelt de grote kop en hoopt dat haar vriendje nooit mee hoeft te maken wat deze arme dieren hebben meegemaakt.

Wat Constanze en haar vader niet in de gaten hebben, is dat ze zelf in de gaten worden gehouden.
Achter een boom staat een donker figuur hun gade te slaan. Hij heeft een hood over zijn hoofd zodat hij minder opvalt in het donkere bos. Aan zijn voeten liggen nog vier grijze zakken met afval. In zijn ogen is het ook niet meer dan afval waar hij zo snel mogelijk vanaf moet zien te komen. Zijn baas zal hier niet blij mee zijn.

Voordat hij de zakken had willen verzwaren zodat ze zouden zinken naar de bodem van het vennetje wilde hij ze allemaal verzamelen. En nu was zijn dumpplaats ontdekt. In de auto lagen de laatste vier zakken. Vertwijfelt kijkt Wim om zich heen of hij een andere plek kan vinden. Een geluk bij een ongeluk was wel dat hij handschoenen droeg. Zelf vond hij de zakken te ranzig om met zijn blote handen aan te raken.

Aan de manier waarop die vent de zakken bloot legt kan hij opmaken dat hij met een professioneel iemand te maken heeft. Hij ziet hoe het meisje naar haar hond loopt. Wat een prachtexemplaar. Een ruige kop en kaken waar je u tegen zegt. Dat zou een formidabele vechthond zijn. Alleen zijn buik zou door zijn hoge schofthoogte erg kwetsbaar zijn als hij kleine vechthonden als tegenstander zou krijgen.

Als de man zijn gsm uit zijn zak haalt en begint te telefoneren, bedenkt hij zich niet langer en gaat langzaam achteruit en laat de vier zakken gewoon liggen. Ze zouden hem maar belemmeren bij zijn poging om hier weg te geraken. Die andere vier zakken zal hij wel ergens onderweg dumpen.

Bang om een geluid te maken duurt de weg terug naar zijn auto velen malen langer dan dat hij er normaal over zou doen. Als het gehoor van die hond even goed is als zijn reuk dan moet het maar.

Na wat een eeuwigheid leek te duren, zit hij dan toch eindelijk in zijn auto. De geur is bijna niet te harden. Daarom ademt hij oppervlakkig door zijn mond om die geur zo min mogelijk op te vangen. Even blijft hij met zijn handen op het stuur zitten om zich te bedenken wat hij nu gaat doen. Een kwartiertje rijden hiervandaan is een plek aan de rivier waar hij ongezien en heel gemakkelijk de overige zakken kan dumpen.

Als hij de auto start kijken even verderop twee hoofden tegelijk op en uit de keel van Kiernan klinkt een onheilspellend gegrom.
Als een speer uit een boog begint de vader van Constanze te rennen in de richting van het geluid. Onderweg ziet hij de grijze zakken liggen en concludeert meteen dat degene die deze honden hier neer gegooid heeft vlak in de buurt was. Ze hebben hem gehinderd bij zijn smerige werk.

Als hij bij de weg aankomt, ziet hij alleen nog in de verte een auto wegscheuren. De kleur van de auto kan hij niet meer onderscheiden, maar hij vermoed dat het een witte of beige auto is. Veel heeft hij hier niet aan. Misschien dat de recherche hier nog iets kan doen met de sporen die de auto heeft achtergelaten in de modder. Het is het proberen waard.

Zijn gsm heeft hij nog altijd in zijn hand en hij begint bevriende politiemensen te bellen.

Binnen de kortste keren hoort hij in de verte de sirenes aankomen. Het circus van sporen veiligstellen, vragen stellen aan Constanze en zijn aanwezigheid hier kan beginnen. Maar hij is vastbesloten om dit tot de bodem uit te zoeken.

Grimmig wacht hij op zijn collega’s.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.