Redelijk geschokt nam ik gisteren kennis van het feit dat mijn jeugdvriendje en leeftijdgenoot Edwin overleden was...

Edwin en ik hebben leuke dingen meegemaakt. Nooit waren we echte hartsvrienden. Iets in mij heeft altijd gezegd dat we dat wel wilden zijn maar helaas gaan we er niet meer achter komen of het zo had moeten zijn.

Bij tijd en wijlen (gezien de situatie niet het juiste woord) hebben we allebei getracht om het waar te maken. Echter nooit met succes. Het lijkt alsof de poging van de een altijd op het moment kwam dat de ander er niet klaar voor was....

Edwin was een hele geschikte kerel. Jaren geleden is heeft hij een café geopend in Thailand. Tot mijn spijt ben ik er nooit geweest. En ‘tot mijn spijt’ is misschien door de situatie. Nu kan ik niet meer.

Vorig jaar was hij in Nederland. Hij belde en we gingen afspreken. Helaas is het er toen ook niet van gekomen. Wel was ik oprecht benieuwd hoe het met hem was. Van kennissen hoorde ik dat hij met meer mensen contact had gezocht. Ik heb geen idee waaraan hij is overleden. Wellicht had hij vorig jaar een voorgevoel of wist hij precies wat er aan de hand was en kwam hij voor een afscheidsronde.

Al met al heb ik Edwin voor het grootste gedeelte beschouwd als een vriend. Iemand waarmee ik kon lachen en kon huilen, ook al hebben we dat laatste nooit gedaan. We hebben altijd contact gehouden. Ook al was het maar eens in de paar jaar een klein berichtje naar elkaar met de vraag hoe het was en als respons het antwoord “goed”.

“Edwin, we nemen er nog een op jou. Het ga je goed en we zullen je missen. Ik in ieder geval. Edwin, mijn bijna vriend, mijn bijna vijand en vooral mijns gemiste kans op een goed maatje...”

Vandaag was de begrafenis. Mijn gevoel vond dat ik erheen moest. Ik heb het echter niet gedaan omdat mijn schoonouders kwamen. Mijn schoonvader heeft enkele weken geleden een 4-voudige bypass gehad en heeft nogal last van de emotionele nawerkingen. In mijn hoofd was de steun aan hem, een bijdrage aan zijn overleven, op dat moment belangrijker dan het afscheid nemen van iemand die inmiddels overleden was. Ik hoef immers geen afscheid te nemen van iemand waar ik geregeld contact mee had. De realisatie dat de gemiste vriendschap nooit meer stand kon krijgen, sloeg misschien wel harder in. Alle spijt-gevoelens die daarmee gemoeid gaan zijn misschien nog wel het zwaarst.

Nee, ik heb geen spijt en verwijt mezelf niets. Ook Edwin verwijt ik niets. We hebben allebei ons leven geleefd. Ik doe dat nog steeds, hoe cru het ook moge klinken. Ik weet zeker dat Edwin genoten heeft van de leuke dingen die op zijn pad kwamen en gehuild heeft om de vervelende dingen die op zijn pad kwamen. Edwin was een geslaagde kerel waar ik op mijn manier respect voor had en die ik op mijn manier waardeerde. Ik ben er dan ook van overtuigd dat hij andersom precies hetzelfde had.

Edje, groeten aan je vader en party on dude!
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.