Het nieuws van vandaag. “Uw man is doodgeschoten.” Je zal het nieuws maar te horen krijgen. Twee dagen voor Kerst. Zomaar koelbloedig neergeschoten. Ondenkbaar.

Dubbele moord, twee dagen voor Kerst

Het nieuws van vandaag. “Uw man is doodgeschoten.” Je zal het nieuws maar te horen krijgen. Twee dagen voor Kerst. Zomaar koelbloedig neergeschoten. Ondenkbaar.

Misschien heeft u het al gehoord in het nieuws. Dubbele moord. Twee mannen doodgeschoten. Misschien heeft u het ook niet gehoord. Ik heb het in ieder geval wel gehoord en het heeft mij enorm aan het denken gezet.

Allereerst die twee mannen. Het zullen geen lieverdjes zijn geweest. Je wordt meestal niet zomaar neergeschoten. Maar toch… als ik denk aan hun laatste ogenblikken. Wat moet dat zijn, om een revolver op je gericht te zien. Om te voelen dat je neergeschoten wordt. Om nog maar een paar stappen te hoeven zetten naar je auto, een paar stappen van huis vandaan, een paar stappen van de veiligheid weg en dan je benen onder je vandaan voelen vallen. Ondenkbaar.

Twee dagen voor kerst. Het feest van de  vrede.

Denkt u eens aan de familie. Een enorme schok als je zulk nieuws thuis krijgt. Hun wereld zal instorten. Uw man is vermoord. Je vader is doodgeschoten. Kleintjes die hun vader misschien niet eens kennen. Hoe kan een mens het recht in handen nemen en die ander van het leven beroven? Hoe kan een mens zover gaan?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe kan een mens zoveel leed veroorzaken?

Ondenkbaar. Ik kan er niet bij. En de agenten die het nieuws hebben moeten brengen. Een zwaardere taak kan ik me haast niet indenken. Het vreselijke bericht vertellen aan degenen die het dichtst bij deze mannen stonden. Ellende.

Dan heb je nog de getuigen. De andere gasten. Je zal toevallig achter hen lopen. Een traumatische ervaring. Ondenkbaar. Je loopt naar beneden om naar buiten te lopen. Twee mannen gaan voor je uit. Plotseling hoor je schoten, zie je de mannen ineenstorten. Je ziet iemand dichtbij met een pistool. Het is afgelopen, denk je.

Daarna zie je de daders wegrennen. Ze vluchten. Om je heen een grote chaos. Huilende kinderen, schreeuwende mensen. Paniek en ongeloof. Ondenkbaar.

Wie zijn wij
om te vernietigen met woorden?
Wie zijn wij
om met blikken te vermoorden?Wie zijn wij
om met vijandschap te antwoorden?

Kerstavond,
de vredesboodschap zal worden gebracht.
Enkele gezinnen
gevoelen enkel een donkere nacht.
Is dat wat we willen 
met het voelen van macht?

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.