Wat er tegenwoordig allemaal wel niet kan gebeuren in een verpleeghuis. Het drijft je werkelijk tot.....

Drama in het verpleeghuis

Dit is een stukje over een vroegere buurvrouw van 76 jaar waar ik mantelzorg voor doe, zij woont nu in een verpleeghuis.
Hier gebeurde het volgende....

Gebit

U kent dat wel....de verzorging in een verpleeghuis, altijd hebben ze het druk, druk en nog eens druk.
Weinig tijd ook om alle dingen te kunnen uitvoeren.
Op deze avond was er ook een stagiaire. En deze stagiaire ging mevr. Smit klaar maken voor de nacht.
Het ging zo..... goedenavond mevr. Smit, ik ga u naar bed brengen. Mevr. Smit gaf meteen aan dat ze haar tanden nog wilde poetsen, maar door parkinson kan ze dit zelf niet meer zo goed.
Ja hoor, komt goed, zegt de stagiaire, ik poets uw tanden zo wel als u in bed ligt.
Dat kan niet zei mevr. Smit.
De stagiaire hoorde haar al niet meer, was een pyjama aan het zoeken.
Mevr. Smit werd nog op het toilet gezet. En toen kleren uit en pyjama aan en op bed.
Mevr. Smit vraagt nog een keer: Ik wil graag eerst mijn tanden nog poetsten. Dat komt zo.....zegt de stagiaire.
Dus hup mevr. Smit op bed.
Zo, zegt de stagiaire: Geef me uw tanden maar, dan zal ik ze nu gaan poetsen.
Dat kan niet, zegt mevr. Smit: Want die zitten vast.

Het drijft je tot…
 

Het is gewoon niet te geloven. Een paar keer per week bellen wij met elkaar en minstens één keer per week ga ik bij mevr. Smit langs. En bij mooi weer even lekker een stukje wandelen. Of in de zomer even winkelen met aansluitend een terrasje pikken. Heel gezellig.
Je kan een normaal gesprek met haar hebben, ze heeft altijd een luisterend oor. En kan zelf heel grappig anekdotes vertellen. En waar ze een ster in is, nou dat ze vaak heel grappig en komisch uit de hoek kan komen!
Maar nu vertelde ze me iets wat ze wel vaker had gezegd.
Het ging over dat de verzorging zo betuttelend doet altijd, en vooral tegen me praat alsof ik een klein kind ben. Ik tril, maar ik ben toch niet gek, zei ze. Ze ergerde zich er zo aan dat ze spontaan weer ging trillen. Ja trillen doet ze ook al vanwege de parkinson, maar bij frustratie of ergernis wordt dit erger.
Ik ben toch geen kind, vroeg ze mij. Nee, natuurlijk niet, zei ik. Waarom praat jij dan wel normaal, en de verzorging niet?
Ik had geen idee, en had beloofd de verzorging er eens op aan te spreken.
Zo gezegd zo gedaan.
Er werd beterschap beloofd. Alleen een paar week later vervielen ze alweer in hun kindpraat tegen mevr. Smit.
Heel ergerlijk.
En ik snap dat totaal niet.
Snap het nut er niet van.
Waarom niet gewoon volwassen praat tegen een volwassene?
Onbegrijpelijk dit!
Als de verzorging dan zo graag kinderpraat wil houden waarom gaan ze dan niet op de peuterschool werken?

Pillen

’S avonds voor het slapen gaan krijgt mevr. Smit altijd een half pilletje tegen hallucinaties. Hoe vaak dat het al voorgekomen is dat de verzorging haar een hele geeft, is niet meer te tellen.
Altijd weer zegt ze dan; ik hoef maar een halve.
En dan de eigenwijsheid van de stagaires, niet te geloven. Ze blijven stug volhouden dat het een hele moet zijn.
En mevr. Smit is gelukkig nog erg goed bij de tijd, en weigert het pilletje, en zegt dat ze dan maar eens goed in het boek moeten gaan kijken.
Na veel tegenwerking doen ze dit dan.
En jawel hoor!! Er staat een half pilletje.
Gekker moet het toch niet worden.

Zo kan ik nog wel uren doorgaan….over de ergernissen in een verpleeghuis.
De naam van mevr Smit is fictief

@Vlindertje73

http://vlindertje73.jouwpagina.nl/

Reageren?