Op één dag voltooien zich hier twee drama’s. Nou ja eigenlijk drie, want nu is er een hond baasje loos.

Drama in de flat alhier.

Op één dag voltooien zich hier twee drama’s. Nou ja eigenlijk drie, want nu is er een hond baasje loos.

Mijn lieve buuf

Een hele lieve buurvrouw van mij, die altijd voor me klaar staat, is vanmorgen met gierende sirenes afgevoerd naar het ziekenhuis. Haar hart was op de hobbel, en niet zo zuinig ook. Slagen van boven de 200 per minuut. Ze ligt nu aan een bewakingsmonitor. En word dus goed in de gaten gehouden. Gelukkig.
Ik had haar even gebeld om te vragen of ze nog wat nodig had, en natuurlijk over wat er nou eigenlijk gebeurt was. Ja, want er word nogal wat veel gelult hier in deze flat. Dus ja, je weet maar nooit hé?
Morgen ga ik naar haar toe, even om het hoekje kijken hoe het met haar is. En wat leesvoer brengen.

Hond baas loos

En dan opeens ’s middags gaat de deurbel bij mij. Staat mijn beneden buurvrouw helemaal shakend aan de deur. Er is iemand dood, en net weg gebracht met de lijkenwagen verteld ze mij bibberend. Eerst maar eens wat te drinken inschenken, ze gaat zuchtend zitten. Het verhaal zoals zij het gehoord had en gezien had kwam eruit. Nou en dat was niet niks.
Die gemeenschappelijke buurman was al langere tijd ziek, en wou niet meer naar een ziekenhuis voor onderzoek. Hij had het niet zo op ziekenhuizen, vanwege vroegere problemen die hij er had meegemaakt. Ze hadden grove fouten met hem gemaakt. Dus de angst zat er goed in.
Maar ja doordat hij dus niet meer naar een ziekenhuis wou, is hij er nu niet meer.
Het was een best aardige man, en hij had een jack russel. Een schat van een beestje.
Dit beestje werd al een aantal weken door zijn naaste buurman uitgelaten. En die heeft moeten beloven om na zijn dood voor de hond te zorgen.

Maar goed, vanmorgen leefde hij nog en is de hond nog gewoon uitgelaten. Pas vanmiddag werd hij gevonden. Met alle deuren dicht, en de hond was in panische paniek, toen zijn zwager en de buurman in huis kwamen. Hij jankte alles bij elkaar en had vreselijk staan krabben aan de deur waar zijn baasje achter lag. De buurman ging voorzichtig kijken, en zag geen leven meer in hem.
Dood. Zomaar dood.
Iedereen gebeld, en iedereen verdrietig. De buurman heeft de hond meegenomen naar zijn huis.
Ik persoonlijk wist dit dus nog niet. En nadat de buuf alles had verteld, ben ik gaan kijken waar de hond was gebleven.
Nou, daar dus bij die buurman. Hond en man zijn in de laatste weken erg op elkaar gesteld geraakt. Ik wou alleen even zeker weten dat die hond niet alleen in dat huis zat. Dit gebaar werd zeer gewaardeerd door hem. En als hij dan eens niet zo goed kan lopen, zal hij mij bellen en neem ik de hond mee op mijn wandelingen. En oh wat was ie blij me te zien, hij kroop nog net niet in mij. Zo hadden we nog nooit geknuffeld, de hond en ik. Hij was nog compleet de kluts kwijt. Arm beestje.
Maar hij heeft een goed tehuis nu, waar hij met veel liefde word behandeld.

Na wat praten met die buurman, ben ik weer naar huis gegaan.

Het leven is net een reis, alleen de bestemming is onduidelijk.

Lieve buurman, rust zacht.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.