’Charles’ noemde hij zichzelf toen wij met elkaar kennis maakten. Ik vond het een bekakte naam en zo sprak hij ook. Zijn hele houding en zijn kleding waren helemaal niet de stijl die ik aantrekkelijk vond bij mannen. Toch, die ogen hebben mij altijd geboeid. De man had iets intrigerends over zich, iets wat mij nooit heeft losgelaten. Hij maakte mij nieuwsgierig en ik hem blijkbaar ook …

Charles heette hij

"Mag ik je naar huis brengen vanavond,” vroeg hij mij.
Ik was helemaal overdonderd. Als hij mijn type niet was dan was ik dat toch ook niet voor hem? Hij hield zichzelf altijd op met dames die in kokette pakjes liepen; nagellak in identieke kleur aan lippenstift,  accessoires waar ik mijzelf absoluut niet druk om maak, nooit gedaan ook.
“Heel graag,” hoorde ik mijzelf flirterig zeggen.
Hoe is het mogelijk dat ik mij aangetrokken voelde tot dit heerschap? Ik schrok van mijzelf maar ik voelde tevens een vreemde opwinding sidderen in mijn lichaam waar ik mij aan over wilde geven.
Ik liet mij volledig met hem meevoeren in een zee van onbekend terrein.

Weken waren we onafscheidelijk.
Nachten vol van dierlijke hartstocht… ja, hij was een meesterlijk minnaar.  Ik gaf mijzelf totaal aan hem over, geen grenzen in lichamelijk genot… en hij verlegde grenzen, alsmaar… Waarom ik mij niet verzette? Tja, het was de drug… de drang naar het genot, het uitstellen van het moment dat mijn lichaam verdere foltering niet meer aan kon. Dan zou ik falen? Ik was toch zo sterk? Ik deed alles voor hem, ikzelf was niet meer zo belangrijk. Nooit geweest eigenlijk …

De pijn die ik ervoer in het liefdesspel was een verlichting, een teken van leven. Hoe vlak was mijn leven altijd geweest? Mijn eigen leven… En liefdesspel, wat is dat voor een woord? Het is een woord dat niet door mij uitgevonden is, ik betrap mijzelf erop dat ik het gebruik terwijl ik het een belachelijke letterconstructie vind. Spelen met de liefde, in de liefde… waarom zou je daarmee spelen, als je het dan al hebt? Kan ik liefde voelen? Heb ik het ooit kunnen voelen? Het tolt door mijn hoofd terwijl ik Charles zie binnenkomen … wie is hij voor mij?

Ik kijk in zijn ogen en weer signaleer ik dat intrigerende, dat mysterieuze en zoals altijd ben ik meteen in een roes en klaar voor hem. Toch, dit keer is het anders, wie is hij voor mij?

“Wie ben je eigenlijk Charles?”
Ik laat zijn ogen niet los terwijl mijn handen zijn overhemd losknopen. Mijn nagels, die duidelijk veel te  lang zijn laat ik zachtjes over zijn ontblote schouder, lijnen trekken. Hij kijkt mij aan en vervolgens naar zijn schouder, waar ik voor de tweede keer mijn nagels inzet. Dit keer met meer kracht.

“Zeg mij eens Charles, wie ben je dan wel?”
Vraag ik hem voor de tweede keer, maar dit keer ligt er een scherpe en enigszins sarcastische toon in. Mijn nagels trekken een spoor van zijn schouder tot aan zijn tepel, daar stoppen de marteltoppen. Ik laat zijn ogen los en ik kijk naar mijn vingers. Onder mijn nagels zie ik stukjes huid, zijn huid. Inderdaad, er verschijnt een duidelijk rode streep op zijn borst en ik vind het mooi. Het maakt me nieuwsgierig en ik streel de natte strepen terwijl zijn ogen mij constant in de ban houden. Ik kan niet weerstaan aan de verleiding om mijn tong het rode vocht te laten proeven. Het smaakt vreemd, anders dan mijn eigen bloed. Ook als ik het bloed op mijn vingertoppen tip en eraan lik, moet ik vaststellen dat zijn bloed heel bijzonder smaakt. Even was ik zijn aanwezigheid vergeten en mijn ogen ontmoeten de zijne weer.

Wat wil ik zien in die ogen? Zijn ze leeg, is dat wat mij zo aantrekt in hem?
Zijn ogen hebben een glans die ik nooit eerder heb gezien maar ik kan het niet plaatsen. Zo glanzend maar zo leeg…
“Wat wil je dan”, hoor ik hem opeens bars zeggen. Ik schrik ervan. Hij heeft geen kik gegeven toen ik zijn huid opensneed, hij knipperde zelfs niet met zijn ogen. Hij liet mij begaan met zijn lichaam alsof het de mijne was. Mijn lichaam, mijn beschadigde lichaam… het doet er niet toe...
“Zeg het me dan!” Zijn gezicht straalt opeens een emotie uit maar ik kan het niet peilen. Is het boosheid, irritatie?
“Kom”, zeg ik slechts en ik trek hem mee aan zijn stropdas, die hij nog steeds aanheeft. Langzaam duw ik hem op het bed, de plaats waar al zoveel gebeurd was, dingen die de term liefdesspel absoluut niet mogen dragen. Mijn blauwe plekken en schrammen, verwondingen,  zijn plenty,  die hij heeft aangebracht.

Dat heeft hij gedaan. Hij!
“Wacht” zegt hij, en hij leunt voorover om iets uit zijn akte koffer te pakken. Mijn hart gaat sneller kloppen. Het is een mes.
“Vind je hem mooi?” Vraagt hij, terwijl hij met zijn hand mijn haar ruw vastgrijpt.
“Nou?” 
“Ja, ik vind hem mooi!” zeg ik. Hij gooit mij op het bed. Mijn hart klopt sneller dan ik wil en ik voel mij duizelig. Ik moet erbij blijven, ik moet mij niet van de wijs laten brengen door hem!
“Toe dan! Toe dan!” schreeuw ik naar hem. Hij kijkt mij aan.
“Rustig aan” hoor ik hem zacht zeggen,  teisterend zacht.

“Heb je nog niet genoeg gehad dan liefje?"
"We hadden toch afgesproken om het wat rustiger aan te doen? Kom eens hier meisje…” Langzaam  komt hij dichterbij met het mes in zijn linkerhand. Met zijn rechterhand streelt hij mijn schouder en met zijn linkerhand nadert hij met het mes. Hij wipt het bandje van mijn hemdje op en het mes laat zijn scherpte zien. Ook het andere bandje snijdt hij los en het hemdje valt naar beneden, mijn borsten zijn ontbloot. Een rilling trekt over mijn lichaam.
“Je weet wat ik wil meisje, daarna mag jij”, hoor ik hem fluisterend zeggen.
Ik duw hem naar achter en ik doe wat hij wil. Het is niet moeilijk, ik weet wat de beloning is; ik geef hem het volle genot. Als hij bijkomt uit zijn extase kijk ik hem aan.

Het is vandaag anders, duidelijk anders. Hij voelt het en ik ook.
“Doe het maar”, zeg ik, en ik kijk hem in de ogen, als ik langzaam ga liggen.  Ik geef hem het mes in zijn handen.
“Toe dan?”
Vandaag is het anders…
“Weet je, ik zou je zomaar dood kunnen maken. Je weet dat ik het kan.”
“Ja, dat weet ik. Toe dan!!” Schreeuw ik hem toe.

Hij kijkt mij aan.

Vandaag is het anders.
“Je doet het zelf maar, ik ga niet bloeden omdat jij wilt bloeden. Jij wilt het. Jij geniet van je verwondingen, jij kickt op je bloed, of zelfs op mijn bloed. Weet je …” terwijl hij dit zegt kijkt hij naar zijn schouder, de getrokken rode lijnen die inmiddels behoorlijk opgezet zijn.
Ik kijk naar hem en ik zie voor het eerst een soort van paniek. De sterke wolf is opeens zijn glans kwijt. Het is niet het beest dat ie eerst was.

Mijn uitweg staat daar te stamelen.
“Sodemieter dan maar op” zeg ik.

Alleen zijn ogen zie ik. Ogen die mij doorboren.
Resten van de verscheurende wolf. Ik weet dat hij zich zal gaan voeden met nieuwe kracht. Hij staat daar voor me en even zie ik twijfels...
Duidelijk.

Het mes verdwijnt uit mijn gezichtsveld, zo ook Charles.
Voor dit moment...

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.