De doodstrijd van de S.S. Nieuw Amsterdam bij een orkaan in the Bermuda triangel. Het schip kan kapseizen en zelfs omslaan als de Poseidon.

                  DE DOODSANGST OP DE S.S. NIEUW AMSTERDAM TIJDENS EEN ORKAAN

FOBIE

De meeste mensen hebben wel ergens een angst of fobie voor, zoals vliegangst, pleinvrees, angst voor spinnen , muizen etc. Vrees waar ze weinig aan kunnen doen. Zit je in een vliegtuig dan zul je je moeten overgeven aan de deskundigheid van de piloot en de staat van het toestel.

VLIEGTUIG

                                                                      Fokker Friendship

In een klein vliegtuig Fokker Friendship ben ik wel eens in zwaar weer door een luchtzak overvallen. Plotseling voel je een duikvlucht die wel 15 seconden aanhoudt. Het vliegtuig leek gewichtsloos naar de aarde te storten. Gelukkig wist de piloot weer hoogte te winnen. Het verbaasde me dat zoveel mensen volkomen in paniek raakten. Ik bleef doodgemoedereerd en ging water halen voor een man naast me die er bleek en aangedaan bijzat. Ik vroeg me af waarom ik niet bang was. Het antwoord wist ik wel: ik was niet verantwoordelijk, ik kon er niets aan veranderen, moest de vlucht over me heen laten komen. Let it be zongen de Beattles. Wie wel angst moet hebben ondergaan dat waren de piloten, omdat zij de verantwoordelijkheid voor ons hadden. De angst een verkeerde beslissing te nemen, de vrees te falen op het cruciale moment.

TOEVAL

Er zijn veel angsten die gebaseerd zijn op het toeval. Het toeval kan met een volte face [wending] je leven helemaal op zijn kop zetten. We zijn afhankelijk van de natuur[ Japan, Haiti]. Wat onze gezondheid betreft zullen we ons moeten neerleggen bij erfelijke aanleg, je bestemmingsplan en je fysieke en psychische constitutie.

ORKAAN IN THE BERMUDA TRIANGLE

De angst voor een orkaan op zee, zeker in het gebied van de Bermuda Triangle [De driehoek gevormd door Bermuda, Puerto Rico en Miami] is groot. Bij mijn welkomst woord maakte ik een geweldige fout door een grapje te maken. Ik zei: 'dat ze thuis konden vertellen dat ze een orkaan  zouden meemaken als het hoogtepunt van hun cruise'. Voor zeelieden is dit vloeken in de kerk, pure blasfemie. De Goden in het bijzonder Neptunes verzoeken.
In mijn hut kreeg ik een telefoontje van Kapitein Greidanus: onmiddellijk bij hem komen. Hij klonk heel nors maar ik was te naïef om te beseffen waarom ik moest komen. Hij gaf me een zware reprimande en drukte me op het hart het woord Hurricane nooit meer te zeggen en wel zeker niet midden in de Bermuda triangel, waar al zoveel mensen het leven lieten en boten en vliegtuigen zomaar, zonder verklaring verdwenen. Over dat laatste moest ik ook mijn mond houden.. Het hele Caribische gebied staat bekend om zijn orkaan krachten.

EEN HURRICANE

                                                                                 Orkaan!

Voor alle zekerheid hielden we de tweede dag een sloepenrol. En oefening in het gedisciplineerd in en uit stappen in tenders, kleinere boten. [ De film Titanic toont een wel heel chaotische sloepenrol]
Juist bij deze cruise had ik de Goden  uitgedaagd en kwam de orkaan als een razende op ons af zonder waarschuwing. De stuurman wist Dolly voorlopig uit de buurt te houden [ze hebben altijd liefelijke namen vermoedelijk om de angel er uit te halen, ze gunstig te stemmen.

VASTBINDEN.

Via de intercom moest ik doorgeven dat er zwaar weer [eufemisme] op komst was en dat mensen zich aan hun bed moesten vast binden. Alles wat los of zelfs vast zat, moest worden verankerd. Stoelen en tafels met touw vastgebonden. De helft van de passagiers was zeeziek en zocht al overgevend hun hut op. Waar ze op bed moesten gaan liggen en zich, met riemen die aan het bed zaten vast maken. Ik  had net de film Posiedon Adventure gezien met Ernest Borgnini en wist dat het schip in de golven als wolkenkrabbers een gemakkelijke prooi was om te kapseizen of zelfs om te slaan.

De kapitein wist dat het moment was gekomen en stuurde me naar mijn hut.…We geven het in God’s handen Taco. Hij beschouwde me een beetje als zijn zoon, maar gaf me flink op mijn donder als ik iets fout deed. Zeeziek wegblijven mocht niet. Ik leerde van hem de discipline voor het werk en dat de passagiers en het schip altijd voor gingen.

Het gewicht van het schip was 4000 ton en het was een notendop, een speelbal van de elementen in dit geweld. Ik hoorde mensen huilen, bidden, schreeuwen. De doodsangst gierde door het schip. Ik dacht die sloepenrol vanochtend was eigenlijk zinloos. Ik had me bij het ergste letterlijke en figuurlijk neergelegd en dankte God dat ik toch al veel had meegemaakt in mijn korte leven.

WINDSTIL

                                                    Terug naar de thuishaven pier 40 New York

Plotseling werd het windstil. Ik had me laten voorlichtten en wist dat we in het midden zaten van de orkaan, waar de stilte heerste. The Hurricane’s Eye. Die stilte was onheilspellender dan de windhoos zelf. We werden nog even heftig heen en weer geschud en daarna was Dolly op zoek naar een andere prooi.

Ik was me zeer bewust van mijn reactie: gelaten, laid back ,zeggen de Amerikanen en toch alert. Ik zocht gewonden en bracht ze naar de scheepsarts waar het heel druk was. Maar niemand was ernstig gewond alleen kneuzingen. Ik moest wel veel mensen kalmeren. Wat me verbaasde was, dat de dominee nog steeds in paniek was….die moest toch wel vertrouwen in God hebben. Mijn geloof kreeg een forse knauw.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.