Langer blijven ze hangen, mijn nachten. Steeds donkerder worden mijn dagen. Pijn doen de uren, de minuten verstrijken langzaam, Niets lijkt deze pijn nu te kunnen verzachten. Ik kan dit gevoel niet langer verdragen, laat me los, laat me alsjelieft eindelijk GAAN..... Mag ik weg?
Langer blijven ze hangen, mijn nachten.
Steeds donkerder worden mijn dagen.
Pijn doen de uren, de minuten verstrijken langzaam,
Niets lijkt deze pijn nu te kunnen verzachten.
Ik kan dit gevoel niet langer verdragen,
laat me los, laat me alsjelieft eindelijk
GAAN.....
Mag ik weg?
Langer blijven ze hangen, mijn nachten,
Steeds donkerder worden mijn dagen.
Ik maak me klein, beeld me in onzichtbaar te zijn. Ik denk me onvindbaar,
maar niets blijkt waar, en alles komt uit zinloos te zijn.
Vandaag voel ik me kut. Ordinair, platgezegd maar ondubbelzinnig; kut. Voel me ellendig, verdrietig, ongelukkig. Alles doet zeer, zowel letterlijk als figuurlijk. En het maakt niet uit wat wordt gezegd of wordt gelaten; het gaat niet. Ik zit op slot, een dood spoor, geblokkeerd en afgesneden.
Ik zou willen huilen in de regen,
zodat niemand mijn tranen ziet.
Ik wil schreeuwen, het zit tegen
en niemand voelt echt mijn verdriet.
Dat is prima, daar ben ik blij om
want ik wil niemand hiermee bezwaren
Maar ik wou dat ik het soms kwijt kon
Of dat de pijn was te verklaren.
Lichamelijk een wrak.
Mijn lichaam is een drama. De fibromyalgie breekt me zo langzamerhand op. Mijn handen doen verschrikkelijk zeer, mijn benen willen nauwelijks meer bewegen. Het maakt me zó onwijs moe... Ik zou de hele dag willen en kunnen slapen. En niets uitgeruster wakker worden.
Sommige dagen gaat het zoveel beter, but not today. Het voelt soms zó oneerlijk; ben verdorie pas 23. Ik 'moet nog zo lang'... Maar soms kan ik daar enkel tegenop zien.
Als mijn verleden me op de hielen zit, in mijn nek hijgt..
Als mijn lichaam me in de steek laat..
Als mijn maand nog zoveel langer duurt dan dat ik geld heb.
Als ik niet weet hoe ik mijn studie moet gaan bekostigen, of mijn medicatie.
Als mijn rekeningen zich opstapelen, en er dure boeken gekocht moeten worden..
Als ik bedenk dat ik morgen weer op de fiets de regen in moet met mijn zere lijf..
Als ik me bedenk dat alles vergankelijk is, ik zo weinig invloed heb op zoveel..
...dan voelt alles zo zinloos..alles is zo relatief. Waarom vechten? Waarom is er geen nooduitgang?..
Ik weet het niet meer.
Mijn lichaam is moe. Mijn geest is doodop. Ik ben zoekende. Zoekende naar energie, naar hoop, naar geloof. Ik wil zo graag geloven in de toekomst. Zo graag geloven in de mogelijkheid dat het allemaal best wel weer goed komt... Maar ben even de weg kwijt waar ik de kracht vandaan moet halen.
Ik voel geen mogelijkheden, zie geen lichtpuntjes. Ik voel de warmte niet, kan alleen de kilte nog erkennen.
Sommige mensen hebben de gave om mensen nog verder de put in te krijgen.
Mij nog dieper te laten gaan. Hoop dat je trots bent op jezelf. En dat het jou brengt wat je zocht.
Mijn vraag:
Zoek een leven, en laat dat van mij met rust als je er niets positiefs aan toe wilt voegen.
I need positivity, I need support. I need love, I need hope and faith.
If you can feel it, you can heal it....
mandy, oktober 2011
Website: http://meneervink.nl/mandy
Delen
Laat een reactie achter
-0
spiritlady schreef op 26 Oct 2011 om 23:48
lieve lieve madje, ik stuur je nu meteen 20 dozen positiviteit, 20 dozen vol met liefde,20 dozen met heel veel kracht voor het mooie leven wat op je wacht.
-0
claire001 schreef op 27 Oct 2011 om 01:19
heb zelf fybro in de hoogste graad al meer dan 15 jaar ik weet wat het is, maar er is hoop en er is kracht en er is meer, wat de dokters je geven of proberen te geven, het zal je niet helpen in geen enkel geval. In tegendeel. ik mail je ik ga hier eerst goed over nadenken ik kan niet altijd plots met advies komen mijn geheugen laat mij soms in de steek. Maar ik vergeet je niet!
-0
claudia1972 schreef op 27 Oct 2011 om 06:26
och lieverd toch, ik leef echt met jou mee...ik zou jou zo een bos bloemen willen sturen.. maar hier krijg je van mij een duim, knuffel en een x om jou te troosten!
-0
Inge-Feniks schreef op 27 Oct 2011 om 07:01
Lieve madje, het is zwaar wat je moet doorstaan, maar ik weet als geen ander dat er altijd een reepje licht schijnt door de deur....ook al lijkt de situatie zo hopeloos. Voel de handen op je schouders van iedereen hier om je pijn te verlichten en je liefde te geven, hier zijn mensen die engeltjes zijn. En bedenk altijd als mensen naar doen, wie zonder zonden zijt, gooit de eerste steen.....dus sta er boven. Mijn troostknuffel stuur ik je met express bezorging. XXX
-0
Lianne01 schreef op 27 Oct 2011 om 07:44
Wat heftig en wat heb je het tegelijkertijd prachtig verwoord..
Ik kan nu wel van alles schrijven, maar daar heb je nu denk ik helemaal niks aan.
Heel veel sterkte en een dikke duim!
-0
Berna schreef op 27 Oct 2011 om 07:59
Wat naar dat je je zo beroerd voelt. Ik voel je pijn en je verdriet en ja, ik heb het sinds ik op deze site ben, dat ik een draadje ( klik ) voel met jou en vandaar dat ik me nu zo verdrietig voel, terwijl ik dit lees.
Sterkte lieverd en besef dat je heel veel voor anderen betekent.
Een duim en een dikke knuffel.
-0
verbijsterend62 schreef op 27 Oct 2011 om 08:14
veel sterkte en liefs , wat naar lijkt me dat om zoveel pijn te hebben, hou moed en je schrijft heel mooi!
-0
yrsa schreef op 27 Oct 2011 om 08:20
zeer rakend schrijven, gaat zoals garfieldje zegt door merg en been.
sterkte!
-0
rinajansen schreef op 27 Oct 2011 om 09:13
Ik wordt er stil van, heb kippenvel op heel mijn lijf, maar helaas helpt dit jou niet verder. IK WOU DAT IK WAT MEER VOOR JE KON BETEKENEN !
-0
Jack-Hage-Sr schreef op 27 Oct 2011 om 09:23
Ik kan helemaal niets......sterkte is ook niet genoeg.......voel me daardoor dus ook kut! Hier kun je weinig mee......alleen aan je denken! D
-0
interjos schreef op 27 Oct 2011 om 09:41
Dit is een indrukwekkend verhaal over jezelf madje, en heel serieus als contact je kan helpen schrijf mij prive zoveel als je wil, deze stemming moet gekeerd worden voor en dat gaat lukken met al die Xeaders................
Veel sterkte toegewenst en tot schrijvens !
Een duim is niet veel maar wel positief.
-0
lautje83 schreef op 27 Oct 2011 om 09:59
Heel herkenbaar, heb zelf ook fibromyalgie en een hoop andere ellende... maar hoe diep het dal ook is, ik weet dat er ook weer een piek gaat komen en daar hou ik me aan vast! Veel sterkte en zoek in de allerkleinste dingen kracht...
-0
madje88 schreef op 27 Oct 2011 om 10:26
Lieve Xeaders hier, wat is het ontzettend fijn en geweldig jullie steun te lezen... Het gaat niet zo goed, maar dit is toch een klein beetje verlichtend. Iedere keer als ik een mailtje krijg dat er een reactie is voel ik dat het me goed doet. En daar ben ik jullie allen heel erg dankbaar voor. Écht waar..jullie weten niet wat dit allemaal voor me betekent.. Heel veel liefs...
-0
Karazmin schreef op 27 Oct 2011 om 11:02
Soms lees je iets wat je laat voelen wat de schrijver voelt. Dit verhaal is 1 van die categorie. Het leven is niet eerlijk, nu niet, nou niet en nooit niet zoals wij vroeger altijd zeiden. Sterkte en ik hoop dat het snel weer bergopwaarts gaat.
-0
isalan schreef op 27 Oct 2011 om 11:50
ook van mij heel veel sterkte, en wat mezelf altijd helpt is denken aan de mensen die het nog slechter hebben dan ik zelf
ik weet wel dat je daar weinig steun in vindt vandaag maar je ziet iedereen leeft met je mee en je zal zien morgen gaat het weer beter , heel veel liefs en sterkte
-0
moongirl schreef op 27 Oct 2011 om 12:03
Ik lees je artikel nu pas en ik weet dat je je rot voelt, maar geef nooit op aub, Madje! Schrijf het van je af, zet de muziek keihard, schreeuw het uit, gooi desnoods alles de grond op en besef dan wat er nog mooi en goed is en probeer je te ontspannen. Kruip diep onder de lakens en droom van leukere dingen. Wij, de xeaders, denken en voelen met je mee. Als we allemaal een beetje pijn van je overnemen, voel je je misschien een tikkeltje beter. Trek aan de bel als je ons nodig hebt. Alvast een hele dikke knuffel van mij en likjes van mijn 2 chihuahuatjes....die verdriet aanvoelen en je tranen likken om je te troosten. Hou vol meid!
-0
Kirsti schreef op 27 Oct 2011 om 12:19
Lieve Madje kreeg ik van jou niet vanmorgen zo'n heel lief e-cardje. en nu lees ik jou hier. Ik weet even niet zo'n mooi berichtje te verzinnen als de tekst die jij me schreef maar wil hier laten zien dat ik aan je denk xxxxxxxxxxxxxx
-0
Mereltje schreef op 27 Oct 2011 om 12:23
Wat prachtig geschreven, jammer dat er zoveel ellende ten grondslag ligt van deze mooie gedichten en tekst. Veel sterkte, ook voor jou komt er weer een betere tijd, blijf daarin geloven.
-0
Roswitha78 schreef op 27 Oct 2011 om 13:13
Ik wens je veel sterkte .. ik heb ook fibro en je wordt er vaak moedeloos van... ik zou dan ook niet weten wat ik moet zeggen doen om je een beetje kracht te geven.. ik zal in ieder geval een gebedje voor je opzeggen. en voor jou: blijf in jezelf geloven.. hoe negatiever jouw energie hoe erger de fibro wordt.. dus probeer toch een beetje positief te blijven meis.. ik weet hoe moeilijk dat soms is.
-0
patje86 schreef op 27 Oct 2011 om 13:18
Veel herkenning, helaas. Ik wens je heel veel sterkte en ik zal positieve kracht naar je sturen. Maar uiteindelijk komt het toch bij jezelf wanneer het gaat om er weer voor te gaan. Neem de tijd en laat je lichaam rusten. Liefs, Patricia
-0
Shalini_26 schreef op 27 Oct 2011 om 14:08
Ook ik wens je heel heel heel veel sterkte! Dikke kus en knuffel Shalini
-0
Riettian schreef op 27 Oct 2011 om 16:26
Kop op, meid. Iedereen snapt dat je het moeilijk hebt. Probeer er het beste van te maken. En schrijven kun je!
-0
Ingrid2 schreef op 27 Oct 2011 om 16:28
Oh wat vind ik dit verschrikkelijk om te lezen, ik wens je het allerbeste toe Madje! Ik wilde dat ik iets meer kon doen dan dit maar ik weet niet wat. Ik denk aan je en zend al mijn positiviteit naar jou en geloof me daar heb ik heel veel van. Ik hoop dat het een klein beetje zal helpen. Heel veel sterkte!
-0
Sandra-Philippo schreef op 27 Oct 2011 om 17:18
Kippevel meis... Heel veel sterkte, ik hoop dat je snel weer een betere dag hebt. x
-0
Juhail schreef op 27 Oct 2011 om 18:38
Heftig. Alle sterkte. Soms is hoop het enige waar ik me aan vast kan houden. Valse hoop bestaat niet.
-0
doortje schreef op 27 Oct 2011 om 19:08
gevangen in gedachten
door angst geboeid
vastgeketend wachten
onzekerheid groeit
een storm die woedt
het pad is vaag
door kou gevoed
een brandende vraag
ontboei die ketens
in je hoofd
door jou geplaatst
eerst niet geloofd
adem!
wend je af van dit relaas
wie is er nou de baas?
succes meis, vecht...
-0
tiegemboy schreef op 27 Oct 2011 om 20:26
Effe geschrokken van jouw verhaal! wens je neorm veel sterkte en geluk toe
-0
madamex schreef op 27 Oct 2011 om 21:38
Als betere tijden gerelateerd zijn aan de mate waarin wij je alle goeds toewensen dan zal het spoedig beter met je gaan.
Kop op Madje...
-0
Ir schreef op 27 Oct 2011 om 21:45
Ik herken het helemaal, meid! Maar wij fibromanen slaan ons er door. Wij zijn sterker dan wij denken, geloof me!
Voelt het beter nu je je hart gelucht hebt? I do hope so! ;)
-0
Ingeborg2538 schreef op 01 Nov 2011 om 18:55
Heel veel sterkte, liefde, licht en kracht, zend ik je in gedachten...
-0
wirosaraphylla schreef op 04 Dec 2011 om 13:34
Lieve Madje88,
Ik kan je geen gezond lijf geven, ik kan je pijn niet weg nemen, ik kan je geen mensen geven, die je steunen en lief hebben. Ik kan je geen artsen geven, die je genezen.
Wat ik alleen kan, is je moed, kracht en sterkte wensen. En zeggen tegen je dat je niet op moet geven. Ik heb mensen ontmoet die ook fybro hebben, en dankzij het een of ander, veel minder pijn en mogelijkheden hebben. Hopelijk zul jij ook die mogelijkheden gaan krijgen. Maar nog maals, geef niet op.
Heel veel moed kracht en sterkte gewenst. En liefs en warmte om je te omarmen.
Wil
-0
moongirl schreef op 19 Jan 2012 om 17:07
Ik neem je in mijn armen, ik geef je mijn energie en warmte door die ik van de zon leen, ik geef je de kracht om door te zetten. Sterkte meisje en een dikke knuffel van me.
-0
Angela1958 schreef op 03 Feb 2012 om 22:42
Meissie, wat herken ik jouw ellende.........
Alleen ik ben al 53 jaar en jij nog zo jong.
Ik heb er pijnstillers voor en voor de depressie nu Cymbalta.
Voel me al positiever, maar ben er ook nog lang niet.
Ga naar de dokter, vraag of hij iets voor je kan doen, ook een pijnkliniek kan je helpen misschien. Duim voor je mooie gedichten meissie....
Lid sinds 9 maanden
1180 reacties geplaatst
3761 artikelen beoordeeld
75 artikelen geschreven
Gerelateerde artikelen
madje88 beveelt aan
- Kwaad ben ik... En óók teleurgesteld!
- Als ik niet zo laf was, stopte ik ermee. Ik wil niet meer, maar durf niet.
- Drama in groep 5/6. Een beestenboel deel (1).
- Antidepressiva: imipramine bijwerkingen..Hij is fijn.
- Uitkering, bijstand, hulpvragen en noodkreet.
- Creatievelingen, hulp gevraagd! Hoe zet ik een onderneming op?
- Xeaders! Hoe ik €422,97 verdiende op internet. Verdien ook bij!
Garfieldje schreef op 26 Oct 2011 om 23:44
Een tekst die door merg en been gaat en waardoor ik me in deze situatie toch wel serieus machteloos voel. Heel mooi geschreven en bij deze wil ik ook veel sterkte toewensen.