Een tijdje geleden heb ik voor mijn verjaardag een van Nintendo's nieuwste 'revival' games gekregen, namelijk Donkey Kong Country Returns (DKCR). De Donkey Kong Country serie is net als Donkey Kong, en de hele Kong familie wat dat betreft, eigendom van Nintendo. Maar waar de klassieke DKC-trilogie ontwikkeld werd door Rare, is de allernieuwste toevoeging ontwikkeld door Retro Studios. Ik zal in dit artikel bespreken wat ze ervan gemaakt hebben.

De hoes

Net als de meeste Wii spellen heeft DKCR een passende en in dit geval dus kleurrijke hoes waar zoveel mogelijk elementen van het spel in zijn verwerkt. Het spreekt je zeker aan en is ook een pull factor met betrekking tot de beslissing of je het spel wilt kopen en spelen.

Binnenin vind je uiteraard de disc, met dezelfde bedrukking als de hoes zelf. Aan de linkerkant liggen er een handleiding, een boekje met overige spellen beschikbaar voor de Wii, een boekje met voorschriften en als laatst een coupon met een code die ingevuld dient te worden op www.nintendo.nl ten behoeve van het registreren van je spel. Hiervoor is wel een account nodig op eerder genoemde site, maar dat is een niet al te grote moeite.

Bij het registreren van je spellen en je consoles krijg je op de site sterren toegekend. Als je er genoeg van gespaard hebt kun je een kijkje nemen in de sterren-catalogus, waar je verschillende voorwerpen/muziekjes/achtergronden kunt verkrijgen in ruil voor je sterren. Zelf heb ik al sterren uitgegeven aan een sleutelhanger, enkele stickervellen en wat emoticons.

Oud vs Nieuw

Wat gelijk opvalt als je de intro ziet is dat Donkey & Diddy het deze keer niet opnemen tegen de doorgewinterde King K. Rool, zoals al jaren zo is. In de remake nemen ze het op tegen de 'Tiki Tak Tribe': een bende muzikale monstertjes die erop uit zijn om alle mogelijke bananen in de jungle mee te nemen. Uiteraard halen ze dus ook de hele voorraad bananen van Donkey mee en zo belandt de aap in het avontuur.

Ook heeft Donkey enkele nieuwe moves geleerd, zoals stampen op de grond en blazen. Diddy wordt niet meer op de conventionele manier gebruikt, zoals dat in het allereerste spel zo was. In plaats van twee apen bestuur je er nu nog maar 1: Donkey. Diddy zit op zijn rug en helpt hem met zijn jetpack om het springen van platform naar platform makkelijker en vooral gecontroleerder te maken. Ook kan je met Diddy blijven rollen tot je zelf beslist te stoppen, of als de omgeving het niet meer toelaat.

Net als in de oude delen zijn er in elk level K-O-N-G letters te verzamelen. Deze keer niet voor een extra leven, maar het halen van elke letter in een wereld opent een nieuw, speciaal level, die vele graden moeilijker is dan de reguliere levels. Het is in principe een tikkeltje makkelijker door het feit dat Donkey niet na 1 slag al dood is. Hij en Diddy beschikken beiden elk over 2 hartjes die, wanneer aangevallen door vijanden, verdwijnen en de dood als gevolg hebben. Het halen van deze levels is overigens wel benodigd om het compleet uitspelen van het spel mogelijk te maken.

Een nieuw element dat Retro Studios heeft toegevoegd is het verzamelen van puzzelstukjes in elk level. Deze puzzelstukjes zitten verstopt achter van alles, en sommige verkrijg je door een bonus level te voltooien. Het doel van het verzamelen is het unlocken van speciale content, in dit geval afbeeldingen. Misschien niet heel belonend, maar het voegt zeker wat toe als je houdt van ontdekken en een voorliefde hebt voor het echt uitspelen van een level.

Wat de vertrouwde dierenvrienden betreft heeft Retro Studios het beknopt gehouden: Rambi de neushoorn is de enige die nog bestuurd kan worden in de levels, verder is Squawk de papegaai er nog, maar die dient alleen als een puzzel-detector voor als je moeite hebt met puzzels vinden. Squawk moet overigens gekocht worden in Cranky's winkel.

Dat is ook gelijk het volgende punt: Cranky runt nu een winkel en verkoopt dus Squawk, levens (nog steeds in de vertrouwde vorm van ballonnen), een extra hartje voor 1 level, een speciaal brouwsel dat je tijdelijk onkwetsbaar maakt en het meest opmerkelijke: hij verkoopt de sleutel voor het slot dat in elke wereld een bepaald level onbereikbaar maakt. De doorgewinterde platformer zal er alles aan doen om deze niet te hoeven kopen, maar ik moet jullie teleurstellen: er is geen geheime uitgang of speciale hendel te vinden, de bedoeling is echt om de sleutel te kopen.

Het laatste significante verschil is dat je na het halen van de level een zogenaamde "Time-Attack" modus kan inschakelen, waarbij je de level zo snel mogelijk moet afmaken, met als doel het verdienen van een gouden, zilveren of bronzen medaille. Na het voltooien van het hele spel komt er een extra modus bij, namelijk "Mirror Mode", waarin je de level gespiegeld moet afmaken. Hierbij hoef je geen letters of puzzels te pakken, maar daar komt wel bij dat je maar 1 hartje hebt en Diddy niet meedoet.

Het spel

Ik zal maar met de deur in huis vallen: het is een heel leuk en vermakelijk spel. De layout van de werelden en de levels zijn net als vanouds, alleen in een nieuw jasje gestoken en het is ook een aardig geheel om aan te zien.

Er zijn 8 werelden die allemaal een eigen thema hebben: van lianen tot prehistorische skeletten, het zit er allemaal in. Maar uiterlijk is niet alles, de inhoud moet minstens zo degelijk zijn en dat zit hier wel snor. De gezellige sfeer van de oude spellen zit er goed in, vooral in de eerste paar werelden.

Een welkome bijkomstigheid in de remake is dat als je je zinnen hebt gezet op het compleet uitspelen van het spel, je heel oplettend moet zijn op de omgeving en hoe deze in elkaar zit. Alleen op die manier kun je alle puzzels te pakken krijgen en alle bonus-levels vinden. Waarom is dit welkom? Omdat je zo elk level compleet beleeft en alle leuke details ziet die Retro Studios in het spel heeft verwerkt.

De levels zelf zijn leuk ontworpen, in de 'side-scrolling' omgeving zoals dat hoort bij DKC. Nu heeft Retro Studios er een heel leuke draai aan gegeven, want niet alleen loop je van links naar rechts, je kan ook naar de voor- of achtergrond geschoten worden, en dit creëert opeens veel meer diepte in het spel. Het gaat meer lijken op een 3D dan een 2D spel en dat is toch een eigenschap die in de moderne manier van spelen past. 

De besturing is nagenoeg hetzelfde, op het feit na dat je met de Wii-mote moet schudden terwijl je loopt als je een rolbeweging moet uitvoeren. De besturing is op dat punt na vrij intuïtief, het wijst zich allemaal vanzelf. Daarnaast wordt in het spel zelf nog uitgelegd hoe alles werkt.

Een nieuw aspect in het spel is, zoals in bovenstaande foto is te zien, de raket waar Donkey mee vliegt in bepaalde levels. Het zijn leuke levels, maar wel aardig uitdagend. Dit moet eigenlijk geen probleem vormen, want voor diegenen die sommige levels echt spuugzat zijn is er de mogelijkheid om een zogenaamde 'Super Kong' in te schakelen: een computergestuurde aap die de level voor je afspeelt. Je krijgt zo geen letters, puzzels of bananen, maar je kan dan wel door met het spel.

Kanttekeningen

Niets is perfect, en dit spel is dat dus ook niet. Er zijn enkele kanttekeningen die kunnen gaan irriteren. Een van deze kan ik zelfs als blunder aanstippen: wanneer je een level in Time Attack aan het doen bent zie je linksonder de tijd doortikken. Deze teller gaat verder waar het stopte als je doodgaat, terwijl jij bij de laatste checkpoint wordt neergezet. Welk goed nadenkend individu gaat dan nog verder spelen, want je haalt dan nooit meer een gouden medaille. Het was veel handiger geweest als je gewoon geheel opnieuw begint met de teller op nul, want nu moet je moeite doen om opnieuw te beginnen door 'start' te drukken etc., terwijl je juist steeds automatisch opnieuw zou moeten beginnen en moeite moet doen om te stoppen. Dat zou de logische en handige keuze zijn.

Verder is er nog het geval van sommige situaties in een level die voor sommigen moeilijk zijn en hier dus vaak sterven. Het nadeel is dat je dan weer terug wordt gezet in de level en alles weer opnieuw moet doen. Het storende is dat je alles met nog meer haast gaat doen en weer doodgaat. Zo is de cyclus rond en neig je uiteindelijk naar het weggooien van de Wii-mote: niet goed dus.

Conclusie

Samenvattend kan ik zeggen dat DKCR een heel leuk spel is, met oude elementen om het vertrouwd te maken, maar ook meer dan genoeg moderniseringen om het eigentijds te houden. De kanttekeningen wegen niet op tegen alle positieve aspecten van het spel, en zeker niet tegen de ervaring van het doorkruisen van bossen, ruïnes, vulkanen, en nog veel meer.

Retro Studios heeft het er heel goed vanaf gebracht en als het aan mij ligt mogen ze nog wel meer klassieke games vernieuwen. Ik zou het in ieder geval kopen. Op een schaal van 1 tot 10 krijgt dit spel van mij een dikke 9,3.

Mocht je je vervelen, en denk je aan een nieuwe game, dan zit je met Donkey Kong Country Returns niets minder dan steengoed.

Reageren?