Een fout sprookje. Zo kwam er eens een stel bij de dokter met de brandende vraag: “mogen wij zwanger worden?” Het lijkt zo’n vreemde vraag, zij het niet dat bij deze jonge vrouw een jaar geleden een tumor was geconstateerd …

“Dokter, mogen wij zwanger worden?”

Een fout sprookje.
Een jaar ervoor werden zij de super trotse ouders van een roze baby-girl. De bevalling was zwaar maar dat was Yvonne al weer snel vergeten. Het geluk waarmee zij overspoeld werden was vele malen groter dan die momenten van moeilijkheden in de bevalling. Ze noemden hun dochtertje Daphne.

Toen Daphne drie weken jong was kreeg haar moeder een epileptische aanval. Er werd meteen 112 gebeld en met grote spoed arriveerde de ambulance. Met een injectie werd zij ingespoten om de insult te stoppen maar ze reageerde niet, ze bleef schudden. Er was een tweede injectie nodig om Yvonne weer rustig te krijgen. Een zeer heftige ervaring! De familie, en ook haar man, dachten in eerste instantie aan een beroerte, in verband met de zware bevalling. De druk die ze op haar hoofd had gezet was wellicht funest geweest voor bepaalde aderen? ‘Nee, dit was uitgesloten’, meende men in het ziekenhuis en er werd onderzoek verricht. Yvonne had na de insult moeite met praten en haar geheugen had een flinke opdonder gehad. Gelukkig herstelde ze snel. Autorijden, maar ook diepzeeduiken; een hobby van het stel, moesten ze voorlopig vergeten. Er werden MRI’s gemaakt en na lang zoeken zagen zij een kleine tumor in haar hoofd. Geen paniek, het was een tumor in ‘rust’ en niet kwaadaardig. Met een regelmatige MRI werd gedurende dat jaar de boel goed in de gaten gehouden, met telkens een positieve berichtgeving.

De wens voor een tweede kind groeide maar ja, was dat wel verantwoord?
De vraag werd aan de betrokken arts gesteld.
“Er is geen onderzoek dat een zwangerschap afraadt”, meende hij. Ook een tweede arts zag geen probleem.

We mogen zwanger worden!
Na een paar maanden vertelde Yvonne voorzichtig aan haar moeder en haar zussen: “hé psst… ik ben overtijd, nog niet doorvertellen hoor!” Haar glimlach was door de telefoon te zien!

Aan het eind van die week kreeg zij de uitslag van de MRI die een paar dagen ervoor genomen was. Of ze even naar het ziekenhuis wilden komen…

De tumor was gaan groeien!
“Tja, je weet nooit wat een zwangerschap met een tumor doet!?”
Een zware dreun trof hun gehoor!
“Ja maar…” Tja, dat hadden zij ook niet kunnen voorspellen …
“Als u wilt dat wij u gaan behandelen dan moet u een abortus laten plegen. Het ongeboren kind kan een operatie, bestraling en chemo niet overleven dus dan mogen wij u niet behandelen”.

“U moet kiezen, u of de baby”
De roze wolk werd terplekke ingeruild voor een donker wolkendek… van het donkerste zwart dat er is … Harten bonkten knalhard, het bloed steeg naar de wangen … en het duizelde,  duizelde …
Hoe is dit mogelijk? Wie haalt er hier een foute grap uit? Maak me wakker!

Toch waren Yvonne en Wilbert het er al snel over eens. Ze waren er nuchter genoeg voor om geen risico’s te nemen. Yvonne moest behandeld worden! Hun positieve instelling steunde hen erbij; het geluk van een kind mochten ze al ervaren, ze hadden immers lieve Daphne al!
Er werd een afspraak gemaakt in een ander ziekenhuis voor een abortus.

“Weet u het wel zeker?”
Yvonne en Wilbert keken elkaar aan.
“Hoezo of we het wel zeker weten? Yvonne heeft een hersentumor dat eruit moet en dat overleeft de baby niet, en anders Yvonne niet!” zei Wilbert.
“Ja, maar de baby is ook een levend wezen, als u de behandeling niet doet of acht maanden uitstelt dan kan de baby geboren worden!”
“Dan kan Yvonne al dood zijn!”
“Dat is niet zeker!”
Ziekenhuizen gingen met elkaar bellen!
Yvonne en Wilbert moesten verantwoording afleggen!
“Er is nóg een meisje thuis die haar moeder niet kan missen!”

BIZAR!

Er werd een abortus gepleegd.
Daarna werd er operatief een tumor verwijderd uit het hoofd van Yvonne, ter grootte van een tennisbal. Bestralingen volgden, chemo’s …
Groen licht!
Een jaar later wéér … en wéér …

meisje van zes
speelt schijnbaar ongedwongen
het vele speelgoed dat ze heeft
laatste woorden binnen gedrongen
totaal onbevreesd

meisje van zes
heeft alles om zich heen
lijkt te zijn verwend
ze laten haar nooit alleen
maar ieder die haar kent ...

ze is nog maar een meisje van zes
zo klein is ze nog maar
weet meer dan je verwacht
haar moeder heeft het zwaar
wat heeft de dokter haar gebracht

meisje van zes
de geleerden doen hun best
nieuwe dingen uitproberen
mama doet de rest
de tijd zal het leren

meisje van zes
schoenen vol met lood
een zware tijd tegemoet
tja, je mama die gaat ...
meisje van zes

Ze is in februari dit jaar overleden.
Daphne was toen 6 jaar.

Ik ben bezig hier een boekje over te schrijven. Het is me nog niet gelukt om hier zonder tranen aan te werken.
Yvonne was mijn zusje.

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.