Je kent die opbeurende, vrolijke gesprekken in de wachtkamer van de huisarts wel. Een kleine weergave!

Dokter, ik ben niet zo lekker!

 

Wilfried stapte een beetje bleekjes uit bed. ‘Ik voel met niet zo lekker Marijke.’
‘Wat heb je dan?’
‘Ik weet niet, ik voel gewoon dat er iets mis met me is. Ik voel een onbestemd geruis in mijn borstkast en ik ben hondsmoe.'
‘Ik hoor het al’, zei Marijke met een zucht, ‘het is weer het seizoen van de aanstelleritus. Ik heb absoluut geen trek in dat soort gezeur, ga je verhaal maar bij de huisarts doen, hij wordt er vet voor betaald om naar dat soort klachten te luisteren. Tussen acht en tien is er inloopspreekuur, doei!

In de wachtkamer van de huisarts trok Wilfried een nummertje en zocht een vrije zitplaats in de druk bezette wachtkamer op. Hij nam plaats tussen bejaarde mannen.
‘Waarom ben jij hier?’ vroeg de man aan de rechterkant van Wilfried.
‘O, euh ja! Nou ik voel me niet ….’
‘Ik heb het niet tegen jou eikel, ik vroeg het aan Simon.’
‘Waarom kijk je mij dan aan?’
‘Staar aan beide ogen!’
Simon rochelde stevig en slikte wat door. ‘Ik heb weer eens last van obstipatie, je kent dat wel. Vijf dagen niet afgaan en als je dan moet, vliegt de stront bijkans tegen de muur op. Dat is geen pretje Cees, dat kan ik je verzekeren!’
‘Snap ik, zeker voor moeder de vrouw is dat geen lolletje. Wil je weten waarvoor ik hier ben?’
Simon knikte. ‘Uiteraard!’
‘Ik heb je in het bejaardengesticht toch die rare grote knobbel op mijn bil laten zien.’
‘Ja, nu je het zegt, Een raar geval op een ongemakkelijke plek was dat.’
‘Dat mag je wel zeggen’, zei Cees met een zuinig lachje op zijn doorleefde gezicht. ‘Zit ik gisterenavond aan de bar van de soos en had het zo uitgekiend dat mijn knobbel net niet de barkruk raakte. Komt dat stuk van kamer veertien de soos binnen, ik volg die lekkere schommelreet van haar en let even niet goed op. Ik hoor: ‘frrr’ in mijn broek en voel een niet onaangename pijn door mijn bil trekken. Ik sta op en voel aan mijn bil, gelijk heb ik een plakkerige hand, de knobbel was opengebarsten. En stinken dat die bagger deed, dat wil je niet geloven! De hele bar liep gelijk leeg.’
‘Wauw! Dat is heftig’, zei Simon. ‘Wat heb je daaraan laten doen?’
Cees haalde zijn schouders op. ‘Ik ben bij de verpleegkundige langsgegaan die me wist te vertellen dat een joekel van een steenpuist was opengebarsten. Ze heeft er een plakker opgedaan en zag dat op mijn andere bil zich ook een steenpuist aan het ontwikkelen was. Daar mag dokter piepie zich straks over buigen.’
Wilfried was een tikkeltje onpasselijk van de conversatie geworden en keek om zich heen of hij een andere zitplek kon ontdekken. Hij zag twee jonge vrouwen in grote haast de wachtkamer verlaten. Hij liep naar het tafeltje met de twee vrije zitplaatsen waaraan twee oudere vrouwen gezeten waren en nam daar plaats.
‘Een goedemorgen dames!’
Eén van de vrouwen keek hem pissig aan. ‘Een goedemorgen? Ben jij wel helemaal lekker? Ik ben zo incontinent als een vergiet en jij vindt het een goedemorgen? Weet je wel dat de luiers uit het vergoedingenpakket van de verzekeraars zijn geschrapt? Ik moet nu noodgedwongen veel langer met een luier doen, pas wanneer mijn luier compleet is volgezeken kan ik een schone luier in mijn kruis proppen. Ruik je dat dan niet?’‘Euh nee’, loog Wilfried beleefd.
‘Dab heb je geluk! Dus niks geen goedemorgen, het is een zeikochtend mijnheer! Maar waar was je gebleven Rose?’
‘Bij het moment dat Carla terugkwam van de huisarts. Ze had dokter Oudshoorn verteld over haar vage klachten en hij deed die als bejaardenaanstellerij en aandacht vragen af. Wat denk je? Dezelfde nacht is ze aan hartaanval overleden.’
‘Je meent het?’
‘Ja, het is helaas waar. Dokter Oudshoorn is geen beste huisarts.’Wilfried zag dat twee tienermeiden de wachtkamer verlieten en liep snel naar de vrijgekomen plekken toe. Er zat daar alleen maar een vriendelijk ogende oude dame met een looprek op haar beurt te wachten.
‘Dag mevrouw, eindelijk een beetje rust. Wat kunnen sommige mensen toch enorm zeuren over hun kwalen vindt u niet?’
‘Klopt, mensen met echten kwalen zul je over hun medische problemen niet horen. Neem nu mijn geval, ik heb last van een enorme verzakking, weet  u wat dat is?’
O nee, dacht Wilfried, daar gaan we weer. ‘Mijn vorige huis was aan het verzakken, is dat wat u bedoelt?’
‘Zoiets ja. Mijn hele binnenboel komt naar buiten zetten voortgedreven door een enorme vleesboom. Het is werkelijk geen pan als je ziet hoe mijn lichaam eronder mijn kleren uitziet. Voor tien euro mag u wat mij betreft even komen spieken, het damestoilet is toch niet bezet! Ik kan ook mijn kunstgebit uitdoen om u te laten merken dat oud zijn niet hoeft te betekenen dat ik een man niet meer kan plezieren.'
Wilfried was het helemaal zat, hij begreep nu waarom de meeste jongere mensen de wachtkamer onverrichte zaken hadden verlaten en stond op. ‘Sterkte ermee, ik herinner me ineens dat ik een belangrijke andere afspraak heb, dag!’ Wilfried ging er gehaast vandoor.

Dokter Oudshoorn deed een patiënt uitgeleidde en keek de wachtkamer rond. Het aantal patiënten was aardig uitgedund. Hij was gecontracteerd door zorgverzekeraar Achema en kreeg een vette bonus als hij het aantal patiënten laag wist te houden. Vroeger werkte dat precies andersom, waar de winst moest zitten kon hij niet duidden, maar wel dat sinds die tijd zijn inkomen enorm was gestegen. Hij had als extra specialiteit geriatrie gekozen en bezocht in die hoedanigheid wekelijks Huize Avondrood. Met gezonde bejaarden had een deal gemaakt, bij toerbeurt zouden vijf of zes bejaarden tijdens het inloopspreekuur de jongere patiënten met hun verhalen komen vermaken, als beloning kregen ze onschuldige zalfjes en crèmes die hij als gratis monsters van de farmaceutische industrie ontving. Dat werkte boven verwachting goed, hij kreeg alleen nog patiënten met echte problemen te behandelen.
‘Mevrouw Van Buuren, u mag komen!’ Toen mevrouw Van Buuren niet reageerde liep dokter Oudshoorn naar haar toe en raakte haar schouder aan.
Mevrouw Van Buuren trok twee pluggen uit haar oren en liep met de dokter mee naar de spreekkamer. Ze had ervaring met het inloopspreekuur van dokter Oudshoorn.

Zie ook:

http://www.xead.nl/dankzij-xead-schrijversters-heb-ik-nu-een-joekel-van-een-steenpuist-op-mijn-bil-zitten-

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.