Lekker shoppen in de schoenenzaak, altijd een genot

De muziek stond hard, heel hard, op de maten van de beat kauwde de meisjes van de schoenenzaak op hun grote brokken kauwgom.
Een van de meisjes was bezig met een klant, aan alles zag je dat het niet lekker ging.
Een grote berg schoenendozen stond naast het bankje waar de klant op zat.
Het was rustig in de zaak voor een zaterdagmiddag.
Op die ene klant na waren wij de enige bezoekers in de winkel.

De klant was een vrouw ik schatte haar zo half in de dertig.
Ze maakte een geagiteerde indruk, de hulp die ze kreeg van het meisje leek haar te irriteren.
Laarzen wilde ze hebben, zwarte laarzen.
Aan het aantal opgestapelde schoenendozen was te zien dat ze er al een tijdje zat.
Op een bozige toon sprak ze tegen het meisje, “nee deze passen ook niet.”

Goed zei het meisje met een zucht in haar stem ik ga wel even achter kijken of we nog meer modellen hebben.
Terwijl ze weg liep naar achteren keek ze veelbetekenend naar haar kauwende collega's die met de armen over elkaar achter de toonbank stonden.
Je zag ze denken weer zo'n moeilijk mens.
Ga je nog wat doen vanavond? Vroeg het ene winkelmeisje aan de andere.
Al kauwend zei ze kweenieh, misschien chilluh bij vrienden, ik zie wel.
Kweet ook nog nie, zei de ander.

Het meisje kwam terug van het magazijn.
In haar armen had ze een paar dozen, gelukkig ze had nog meer op voorraad.
Ze keek nog een keer veelbetekenend naar collegaatjes achter de toonbank.
De beide herkauwsters keken verveeld terug.

Zullen we eens kijken of hier wat tussen zit?
De moeilijk klant keek hoopvol op, tijdens het wachten was ze druk aan het sms-en geslagen.
De verkoopster maakte een doos open.
Probeer deze eens, als deze niet past dan weet ik het ook niet meer.
De klant legde haar Black-berry aan de kant.
Zuchtend trok ze aangereikte laars aan.

Gelukkig na veel zwoegen en persen kreeg ze de laars aan.
Met een rood hoofd stond ze op.
Hij zit niet echt lekker zei ze.
Ja je moet ze wel inlopuh zei de schoenenadviseuse.
Je zag haar hardop denken, dat wordt nooit wat.
De klant twijfelde wat heb je nog meer?

Ja ik zal even kijken dan doen we nu de linker dan kan je het verschil voelen.
Uit een andere doos haalde ze weer een laars.
Daar kom ik dus nooit in dat zie je zelf toch ook wel snauwde de klant.
Naah sorry hoor zei het meisje verontschuldigend.
Weet je wat ik heb er geen zin meer in, we zijn al een uur bezig ging de klant verder.
Ze probeerde de laars weer uit te trekken.
Het meisje stond er een beetje onnozel bij te kijken.
De boze klant kreeg de laars niet uit.
Wat ze ook probeerde het schoeisel bleef aan haar been zitten.

Zou je niet eens helpen zei ze kribbig.
De verkoopster pakte de laars vast bij de hak en begon er aan te trekken.
De kribbige klant hield zich vast aan het bankje maar de laars gaf geen krimp.
Zallik effu helpuh vroeg een van de kauwende collega's.
Even later trok zij samen aan het been van de ongelukkige klant.
'Het gaat niet hij zit vast' zei het derde meisje van een afstand toekijkend.

'Nee het gaat wel ik voel dat er beweging in komt' zei de klant.
Haar hoofd was inmiddels nog roder aangelopen en het zweet stond op haar voorhoofd.
Wij konden niks van onze gading vinden maar besloten toch even te wachten hoe dit af zou lopen.
Gratis entertainment is nooit weg niet waar?
Het derde meisje besloot zich er ook mee te bemoeien.
Waar zit die precies vast? Wilde ze weten.
'Gaan we bijdehand doen aan mijn been natuurlijk' mopperde de klant

Met zijn drieën stonden ze inmiddels aan de laars te rukken.
Er komt beweging in ik voel het.
Het geluid van scheurend leer was goed te horen.
Kom op nog even we zijn er bijna zei de klant
De laars liet los twee van de meisjes verloren het evenwicht.
Ze vielen ruggelings tegen een stellage aan
Deze viel met een grote klap om.
In de val sleurde de stellage de volgende mee.
Zo ontstond er een mooi domino-effect.
Binnen 30 seconden en 10 oorverdovende klappen waren alle stellages in het middenpad omgevallen
De zaak was veranderd in een grote schoenenzee.

Verbijsterd keken de verkoopsters naar de ravage.
Een van hen hield de hak van de laars in haar handen.
De schacht van de laars, althans wat daar nog van over was, zat nog om het been van de klant.
Deze stapte doodgemoedereerd naar de toonbank en pakte de schaar die daar op lag.
Rustig knipte ze de restanten van de laars los van haar been.
Ze trok haar eigen schoenen weer aan.
Met haar handen in de zij bekeek ze de chaos.

Da's lekker duurt zeker het hele weekend om het weer op te bouwen mompelde een van de meisjes met haar handen voor de mond.
Lacherig van de zenuwen zei een ander 'weinig chilluh vanavond'
De klant pakte haar spullen en maakte zich op marstempo uit de voeten.
Met driftige passen liep ze door de schoenenzee.
Bij de deur draaide ze zich om.
“Kan ik er wat aan doen dat ik dikke kuiten heb”
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.