In het Caribisch gebied lopen andere beestjes rond dan we in Nederland gewend zijn. Wil je weten welke? Lees dan dit artikel.

Dierenleven op Sint Maarten.

Voor wie m’n profiel nog niet heeft gelezen; Ik woon op Sint Maarten, één van de bovenwindse eilanden. Vroeger behoorde St. Maarten tot de Nederlandse Antillen, sinds 10-10-10 heeft het een aparte status. Het is een land binnen Nederland. En er lopen wel wat andere beestjes rond dan in Nederland.

Hagedissen en Leguanen

Het wemelt hier op Sint Maarten van de hagedissen, ze zijn er in vele soorten en maten. Van zo klein als je pink tot groter dan je arm. Maar die grote heten leguanen heb ik me laten vertellen. M’n zwager is bioloog, dus hij kan het weten. Ze hebben zelfs een naam: Iguana-Iguana oftewel ‘de groene leguaan’. De Iguana-iguana is vaak prachtig groen of groen/blauw gekleurd, terwijl de hagedissen hier een grijs/bruinige grondkleur hebben. Als ze schrikken, gaan ze rennen op hun achterpoten, rechtop met hun staart in de lucht. Dan kunnen ze meer vaart maken, een héél grappig gezicht!
De hele kleintjes springen soms hele stukken. De meesten scharrelen op vier poten over de grond. Ze lopen ook tegen muren op en hangen ondersteboven aan plafonds.

In de tuin

Toen ik laatst in de grond aan het wroeten was, (ik ben bezig een tuintje te maken) kwam er een geïnteresseerd hagedisje zo lang als m’n vinger bij zitten om te zien wat ik deed. Daar keek ik van op want ik verwachtte, dat ze veel schuwer waren. Maar het bleek gewoon eigenbelang te zijn. Omdat ik de grond loswoelde, kwam er een kevertje naar boven. Dat had Hagedisje waarschijnlijk al verwacht. Hij dook er op en at het beestje met smaak op. Toen keek hij me aan “Volgende graag!” Het ging zó snel, ik was helemaal verbaasd. Arm kevertje… Hagedisje bleef gewoon pal naast m’n handen zitten en zat soms af en toe in de weg!

Verder heb ik eens een mep(je) van zo’n mini hagedisje gehad, toen ik een halfverzopen sprinkhaan uit een emmer water had gered en zorgzaam in het zonnetje zette om te drogen.
Hagedisje zei nog net niet: “Blijf met je vingers van m’n eten af!” maar sloeg wel tegen m’n vinger en schrokte de sprinkhaan meteen naar binnen. Lefgozertje!  Sprinkhaan was veel groter dan Hagedisjes kop. Geen gezicht! Hij stikte er zowat in! Ach ja, die wrede dierenwereld….

Onderstaand hagedisje is in werkelijkheid zo groot als je pink.

Huisdier?

Laatst had ik toch bijna een huisdier! Buiten voor het huiskamerraam groeit een hoge plant. Daarin was een grote groene leguaan geklommen tot aan het topje (pal voor ons raam) en zat zich te warmen in de zon. (jawel, de Iguana-iguana oplettende lezertjes)  Het raam stond open en hij had zó naar binnen kunnen klimmen, wat hij overigens niet deed. Hij stond wel even te kijken, zo van: ‘Zou ik, of zou ik niet?.....’ Het werd dus ‘niet’. Ik heb wel een paar foto’s en een filmpje van hem gemaakt. Hij was zo lang als m’n arm en prachtig groen, net als de plant. Perfecte schutkleur. Daarom duurde het ook even, vóór ik hem in de gaten had. Hij zat geweldig van de plant te vreten, maar toen hij mij zag met m’n camera ‘bevroor’ hij  helaas. Toch kon ik een paar leuke plaatjes schieten, die volgens mijn wederhelft niet zouden misstaan in een wildlife natuurboek.
De blauwe variant van de Iguana-iguana, die hier ook rondloopt, vind ik nog mooier dan z’n groene soortgenoot.
Overigens komen we regelmatig hagedisjes tegen in ons huis. ’t Is altijd een heel gedoe om ze te vangen en weer buiten te zetten. Watervlug zijn die beestjes.

Dit is ‘em dan. Mijn vriend Iguana-iguana.

Wat loopt hier nog meer voor gespuis rond?

Honden

O ja, het wemelt hier van de honden, op elk erf hebben ze er minstens één en ze lopen allemaal los. De meesten zien er redelijk uit. Ze worden als huisdier gehouden om het erf te bewaken, zijn half verwilderd en vormen groepen (roedels) op straat. In Nederland ben ik niet bang van honden, maar hier moet ik er niets van hebben.
Het is net, of die beesten worden uitgedaagd door alles wat snelheid heeft. Ze proberen auto’s bij te houden, door er keihard naast te rennen. Als ze rennen, halen ze geweldige snelheden! Dat geeft op de weg vaak gevaarlijke situaties. Auto’s moeten telkens remmen voor overstekende en mee rennende honden.
Mijn wederhelft heeft een onprettige ervaring gehad met zo’n beest. Hij had op de fiets een boodschap gedaan en toen hij bijna thuis was, fietste hij langs een hond. Hij zei zoiets als: “Ha jongen, hoe gaat het ermee?” of woorden van gelijke strekking en keek het beest aan. De hond rende mee, viel aan en beet hem in z’n kuit. Gelukkig niet diep, maar de schrik was groot. Gelijk goed uitgewassen natuurlijk. Het was een vrij oppervlakkige beet, was na een week al niet meer te zien, maar bleef nog lang gevoelig.
Dus wij rijden voorlopig in een boog om elke hond heen. We hebben het advies gekregen: “Honden moet je negeren. Niet tegen praten, ze vooral niet aankijken en doorlopen/fietsen”. Wij zijn gewend altijd een gesprek aan te knopen met een langslopend beest. Dat moeten we hier dus afleren.

Katten

Katten zijn hier ook, ik weet alleen niet of dat nou huisdieren zijn.. Ze zijn opvallend magerder dan de katten die je in Nederland buiten ziet lopen. Ik denk, dat ze hier een beetje voor hun eigen kostje moeten zorgen. Laatst liep er een kat bij mij in de achtertuin, ving een hagedis en maakte dat hij ermee wegkwam.

 

De tijgermug

De beesten die hier het meest voorkomen, zijn tijgermuggen. En dáár heb ik toch een hekel aan!! Ze vreten me helemaal op! Mijn wederhelft vinden ze veel minder lekker. Binnen twee weken had ik al meer dan 50 beten in één been. Zo kan die wel weer! Na 2 á 3 maanden schijn je er wat minder gevoelig voor te worden.
Geheel ongevaarlijk is de beet van een tijgermug niet. Tijgermuggen kunnen de ziekte ‘dengue’ (=knokkelkoorts) overbrengen. Je bent dan 1 tot 1 ½ week flink ziek en hebt nog een paar weken nodig om te helemaal herstellen.
Wij hebben dus muggengif in huis om de kamers te ontsmetten en een sterkwerkend anti-muggenspul met de naam: “OFF”,  om op de huid te spuiten.
Verder een muskietennet gebruiken om onder te slapen en een anti-muggen lamp die blauw licht geeft in de slaapkamer. En horren voor de ramen natuurlijk. Dan ben je wel redelijk goed beveiligd.

Dan is er ook nog een beestje dat je nooit ziet, maar altijd hoort. D.w.z. zodra het donker wordt, laat hij van zich horen. Dat beestje is niet alleen, nee, hij heeft honderden familieleden, die met z’n allen de hele nacht tekeer gaan. Krekels ja! In het begin erger je je eraan, maar op den duur vallen ze je niet meer op.

Verder hebben we nog vele, vele vlinders, witte reigers, rode libelles zo groot als je hand, kuddes geiten en zo hier en daar een behaard varken (met jonkies).

Als dierenvriend heb ik het hier best naar m’n zin! (behalve met die muggen dan!)

Er lopen ook mensen rond trouwens, maar daarover in een volgend artikel.

Misschien zijn de volgende artikelen ook interessant voor je:

Informatie over wonen en werken op Sint Maarten

Wonen op Sint Maarten Deel 1

Wonen op Sint Maarten Deel 2

Caribische schotel voor 4 personen

© Mag 2011
Niets uit dit artikel mag worden gebruikt of vermenigvuldigd
zonder uitdrukkelijke toestemming van de auteur.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.