Dit verhaal gaat over diegene die achterblijft...

Bij een klein urngrafje zit in een man,een man van begin zestig zittend op zijn scootmobiel.

Hij staart naar het kleine graf die er goedgevuld met planten,beeldjes en bloemen bij staat met in zijn rug een warm zonnetje die hoog aan een strakblauwe hemel staat.

Zijn jas is ietwat geopend maar hij houdt zijn kraag omhoog en heeft zijn hoofd ietwat gebogen naar beneden,zijn ogen hebben de ooit zo'n mooie glans verloren.

Het is al een jaar geleden dat hij zijn vrouw heeft verloren,al iets meer dan een jaar zelfs inmiddels maar het gemis blijft.Zelfs het verdriet blijft,ze hebben ooit gezegd dat het zal slijten maar tot nu toe merkt hij daar niets van.

De man slaakt een diepe zucht en hij wrijft  in gedachten over zijn baard en leunt met zijn andere arm op het stuur van zijn scootmobiel.Hij denkt aan de vervlogen tijden en beseft dat ze het samen goed hebben gehad,ondanks alles...

Hij was achttien toen hij weer zag,hij kende haar van hetzelfde buurtje waar ze waren opgegroeid maar hadden elkaar eigenlijk amper gesproken voor vandaag. Vandaag had hij zichzelf voorgenomen om haar aan te spreken,dat bedacht hij zich eigenlijk op het moment dat hij haar weer zag...

Ze was kort geleden weer terug in Nederland gekomen nadat ze zo'n achttien maanden in Davos,Zwitserland was geweest om te kuren omdat ze astma had.Ze was als een prachtige zwaan terug gekomen,een echte mooie vrouw.

Vele jongens hadden haar al om een afspraakje gevraagd maar ze had ze allemaal afgeslagen en nu wou hij zijn geluk beproeven. Hij stond daar met een kameraad op zijn kreidler en sprak haar aan,of ze bij hem op de brommer wilde zitten...eindje rijden.Ze glimlachte en zei niets,zijn vriend vroeg haar en ze beaamde dat ze dat wel wou met een schuin oog naar hem.Haar vriendin wilde wel bij hem op de brommer.

Later zal ze hem vertellen dat ze dat opzettelijk deed,ze was wel benieuwd naar zijn reactie.Ze vond hem namelijk ook al een poosje leuk en wist eigenlijk niet zo goed wat te doen en te zeggen toen hij haar zo rechtstreeks wat vroeg.

God,wat was ze mooi toen,mijmerde de man.En wat waren er velen jaloers op hem.Hij zat nog in zijn diensttijd dus doordeweeks zagen ze elkaar niet maar wat was het heerlijk om elkaar dan weer te zien!

De jaren daarna veel meegemaakt,door diepe dalen geweest maar ook grote hoogtepunten gekend.Er waren weinig rustpunten daar tussenin. Ze waren getrouwd,miskraam gehad,daarna gezonde dochter gekregen en zes jaar later een gezonde zoon.Armoede gekend maar er zich er altijd door heen geslagen.

Haar astma werd erger in der loop der jaren en is uiteindelijk op haar 63e haar fataal geworden na een lang slepend ziektebed.Wat had ze het zwaar op het eind,na een beroerte in coma geraakt en uiteindelijk 's nachts ingeslapen in bijzijn van man en zoon in haar eigen huis zoals haar wens was. Dochter sliep thuis,was net acht weken bevallen van een zoon en wou 's nachts toch bij haar pasgeboren zoontje slapen.

De laatste drie jaar van haar leven heeft hij intensief voor haar gezorgd,laatste jaar was ze bedlegerig en kon haast niets meer zelfstandig.Hulp had ze nodig voor douche,wc,aan- en uitkleden etc.Met veel liefde heeft hij dit gedaan en merktte dat hij meer van haar hield dan ooit.

De dag,nacht dat ze overleed was vervuld met opluchting voor haar met veel pijn in zijn hart dat hij de vrouw moest missen waar hij zoveel van hield.

En nu zat hij daar,bij dat kleine urngrafje en rijd hij elke dag,door weer en wind,naar haar laatste rustplaats om nog even heel dicht bij haar te zijn.Om herinneringen even weer te beleven en om te beseffen dat ze het toch eigenlijk best wel goed hebben gehad,toch wel...ondanks alles...

Reageren?