Je vind mensen vreemd, wanneer ze jou vreemd vinden, je begrijpt mensen niet, omdat ze jou niet begrijpen, je vind mensen gemeen, omdat je het gevoel hebt, dat ze je niet moeten!

Vreemden

Wanneer zijn mensen vreemd en wanneer ben jij vreemd? Vreemden kunnen vlakbij zijn, het kunnen zelfs je buren zijn. Mensen, die je niet toelaat in je leven, zijn vreemden. Zelfs je familie, kan voor jou vreemd zijn, vooral als je niets met elkaar kunt delen. Zelfs in je relatie, kun je vreemden van elkaar zijn. Vreemden, blijven vreemden, zolang ze elkaar niet benaderen, geen toenadering zoeken en geen energie steken in het ontvreemden. Wanneer je mensen vreemd vind, dan is de kans groot, dat ze jou ook vreemd vinden. Zolang er niet wordt gesproken, zolang er geen toenadering is, zal er steeds meer vervreemding voorkomen.

Eenzaam

Sommige mensen zijn hierdoor eenzaam. Zij hebben niet de moed om contacten te leggen. Anderen hebben er juist voor gekozen om geen contacten te onderhouden met, in hun ogen, vreemden. Niet alle mensen, die geen contacten onderhouden, zijn eenzaam. Zij kiezen voor de rust, zij kiezen ervoor niet gecontroleerd te worden, zij vinden de rust heerlijk. Anderen missen juist de contacten, zij zouden het liefst elke dag bezoek krijgen, elke dag met buren en familie praten. Zij gaan het liefst naar allerlei bijeenkomsten en feesten, om zo toch deel te kunnen nemen aan het sociale leven, waardoor zij niet meer vreemd zijn. En toch blijven deze mensen vaak nog vreemd voor anderen. Door een bepaalde levensstijl, door bepaalde gewoontes, door bepaalde overtuigingen, er zijn diverse factoren, waardoor deze mensen niet geaccepteerd worden en daardoor vreemd blijven voor de grote groep mensen, die in hun omgeving leven. Je kunt een vreemde zijn, ondanks pogingen tot ontvreemden!

Begrip

Wanneer je mensen niet begrijpt, omdat ze anders zijn en anders doen, dan kun je van die ander amper begrip terug verwachten. Vooral, wanneer je aangeeft geen prijs te stellen op bepaalde dingen, die in de ogen van een ander zo heel normaal zijn. Het dagelijkse bezoekje, de wekelijkse borrel, of het bezoeken van bijeenkomsten, kan voor de één heel normaal zijn, terwijl de andere er helemaal geen behoefte aan heeft. Het inleven in een ander kan soms heel moeilijk zijn. Begrijp je waarom de ander er geen behoefte aan heeft? Heb je er wel eens naar gevraagd? Vaak is de conclusie al klaar, voordat er ook maar één woord over is gesproken. Soms zijn er dingen, waarover niet zo gemakkelijk gesproken wordt, dus komt dit ook niet zomaar ter sprake, alleen in een diepgaand gesprek, wat in dit geval bijna onmogelijk lijkt. Begrip voor een ander is er dan ook niet zo snel.

Familie

Het zou toch zo moeten zijn, dat juist je familie je begrijpt! Toch is dat niet altijd zo. Familie kan juist heel hard zijn, zij kennen je wel, maar maken een vreemde van je. Zij zouden als geen ander moeten weten, hoe de vork in de steel zit. Toch zijn zij ook vaak, de mensen die over je heenwalsen en je niet (meer) willen kennen. Hoe langer het duurt, hoe verder je van elkaar vervreemd, hoe vreemder je van elkaar wordt. Het elkaar niet willen kennen, het elkaar in de steek laten, het maakt het steeds moeilijker om contacten te onderhouden en ten slotte de contacten te verbreken. Juist je familie, kan een vreemde van je maken.

Ben je een vreemde?

Wat maakt dat je een vreemde bent? Doe je anders? He je een geloof, wat anderen niet accepteren? Houd je afstand? Je weet zelf helemaal niet, of je een vreemde bent, anderen vinden je vreemd, maar meestal begint het bij één persoon. Deze begint te vertellen, aan mensen uit je omgeving, dat je een vreemd persoon bent. Meestal zijn dit mensen, die juist heel veel sociale contacten hebben en die geen vat op jou kunnen krijgen. Zo infiltreren ze je omgeving, ook binnen je familie, kunnen er mensen zijn, die geen vat op je kunnen krijgen en deze mensen gaan soortgelijk te werk. Zij maken je zwart, zij laten anderen meedenken over je gedrag en over je doen en laten. Hierdoor wordt er al een beeld over je gevormd, waar je zelfs nauwelijks invloed op hebt. Zo is er al snel een oordeel klaar en ben jij die vreemde. Eigenlijk is het dan allemaal al voor je uitgemaakt, jij zult een vreemde blijven voor heel veel mensen, of het nu familie is, of het zijn je buren, je zult een vreemde blijven, in je eigen isolement.

Is dit erg?

Voor een aantal mensen zal het zeker erg zijn. Zij zullen zich verlaten en eenzaam voelen. Zij zullen juist de behoefte aan warmte missen en zeker het begrip, wat juist zij nodig hebben, zo graag krijgen. Voor anderen zal het minder erg zijn, ook al leven zij misschien wel in een isolement. Zij hebben genoeg an zichzelf en zijn "de mens", allang tegengekomen. Mensen, die als kuddedieren, anderen verstoten. Hoe vaak komt het niet voor, dat stiefkinderen, hun stiefouder niet accepteren? Hoe vaak komt het niet voor dat kinderen het niet accepteren dat hun ouder met iemand anders verder gaat? Hoe vaak gebeurt het niet dat de contacten versoberen en later helemaal verdwijnen? Het is maar net hoe je ermee omgaat. Je kunt toegeven aan hun wensen, maar je kunt ook voor je eigen leven, toekomst kiezen. Wat je ook doet, dat wat je zelf belangrijk vindt, is de beste weg. Bedenk, dat we allemaal met mensen te maken hebben, mensen die lief en aardig kunnen zijn, maar ook heel wreed. Soms zo wreed, dat ze zelf niet in de gaten hebben waar ze mee bezig zijn. Bedenk dat iedereen vreemd is, dat iedereen afhankelijk is, van de kuddedieren en dat je misschien wel een geluk zou kunnen hebben als je er niet bijhoort!