Als besloten is dat het genoeg is geweest

Hij was moe heel moe, dat had hij me verteld.
Moe van het leven hij vond het best zo.
Moe van het vechten om elke hap zuurstof.
Elke hap lucht kostte hem zoveel kracht, je hoorde zijn longen piepend hun werk doen.
Gevochten had hij zijn hele leven lang, maar nu was het bijna klaar.

Je zag hem zienderogen verschrompelen, de afgelopen week had hem van binnenuit opgevreten.
Hij at te weinig en de energie om te leven moest toch ergens vandaan komen.
Smal in zijn gezicht was hij geworden, zijn neus was kleiner geworden.
Zijn machtige handen, waar hij heel zijn leven mee gewerkt had, verschrompelt tot kleine knoestige handjes.
De pijn in zijn ogen was zichtbaar, hij probeerde het te verbloemen.
Groot blijven, niks laten merken, niet klagen maar dragen.

De reus was bijna geveld, zijn doodstrijd bijna gestreden.
Het was moeilijk om te zien, soms moest ik even weg.
Even afstand nemen, zittend op de gang hoorde je zijn piepende longen.
Een gepiep door merg en been volgens een vast ritme.
Als hij dan de broodnodige lucht kreeg waar hij om vocht, dan was het stil.
De stilte duurde maar even, dan begon het weer van voor af aan.

Ik wist het niet zeker, misschien verbeeldde ik het me.
Maar het leek of de frequentie van zijn piepen omhoog was gegaan.
Of hij steeds meer zuurstof nodig had.
Misschien omdat hij steeds minder binnen kreeg, je wist het niet.
Zijn strijd was lang en zwaar, nooit klaagde hij, nooit een jammering of zelfmedelijden.
Het ging zoals het moest gaan, hij verlangde naar het einde.
Hij wilde niet meer eten, hij kon het niet meer binnen houden.

Zijn lichaam verdroeg het niet meer.
Voeding via een infuus wilde hij niet.
Hij had besloten, het was goed zo.
Af en toe wat drinken, dat ging nog wel.

Hij wilde iedereen nog een keer zien.
Toen ze kwamen sliep hij, hij keek blij toen hij wakker werd.
Nog een keer die twinkeling in zijn ogen.
Eventjes maar, we hebben het allemaal gezien.
Toen doofden zijn pretoogjes weer.
De pijn was te groot en maakten zijn ogen weer dof.
Hij viel weer in slaap, hij leek rustig.
We lieten hem alleen.

De avond viel, ik ging weer terug.
Terwijl ik de gang op liep hoorde ik hem al.
Hij was nog sneller gaan ademenen.
Het is bijna gebeurd zei een toegeschoten zuster.
Ik kwam de kamer binnen.
Hij was wakker, zijn gezicht was van pijn vertrokken.
In het schemerige licht leek zijn huid bijna doorzichtig.
Het afgelopen uur leek hij nog kleiner geworden.
Ik kneep in zijn blauw dooraderde hand.

Het zou niet lang meer duren dan was het klaar.
Ik probeerde me groot te houden.
Achter mijn ogen voelde ik het prikken.
Hij kneep zachtje in mijn handen, het was goed zo.
Praten ging niet meer, dat kostte te veel kracht.
Alles was al gezegd, dat hoefde ook niet meer.
Nu was het wachten op dat onvermijdelijke einde.

Ik vroeg of hij nog wat wilde drinken, een hele kleine knik met zijn hoofd.
Hij wilde nog wat drinken.
Ik gaf het hem, een klein straaltje water liep langs zijn kin.
Toen ik het wegdepte leek hij tevreden.
Hij viel weer in slaap.
Het was een onrustige slaap.

Buiten op de gang was het rustig het meeste personeel was al naar huis.
Het enige geluid wat de rust verstoorde, was het gepiep van zijn longen.
Angstaanjagend hard klonk het in de stille gang.
Het gepiep werd steeds gejaagder.
Alsof hij alle energie die hij nog had had bewaard.
Om te gebruiken voor dat laatste half uur.

Ik ging weer naar hem toe.
Bij hem zitten om zijn hand vast te houden.
Eventjes de ogen open eventjes de herkenning.
Hij kneep nog een keer in mijn hand.
Het was bijna gedaan, het zou niet lang mee duren.

Nog een keer in een allerlaatste krachtsinspanning probeerde hij te ademenen.
Het tempo werd hoger.
Hij kneep zijn ogen samen van de pijn.
Nog een hap lucht.
Toen werd het stil.
Het was voorbij.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.