In deze tijd van vaatwassers komen ze helaas steeds minder voor, maar in mijn jeugd groeide ik op met de door mij zo genoemde ‘afwasconcerten’.

Afwassen was k*t en zoals in elk gezin waren vooral de meisjes de pineut.

Jongens werden nog niet zo voorbereid op de maatschappij van gelijkheid als nu en dus hingen jongens na het eten op de bank of gingen nog even buiten spelen en stonden meisjes aan de afwas.

Ik wil niet beweren dat dat overal zo was, maar in ons huishouden was dat zeker het geval.

Mijn ouders waren allesbehalve modern, ik groeide echt op in het jaar nul met tucht en discipline als maatstaf, en zo hebben mijn zus en ik op zijn minst 4000 afwasjes weggewerkt en dan hou ik het nog aan de lage kant.

We waren niet anders gewend en hadden de taken altijd goed verdeeld. We vroegen elkaar wat de ander het liefst wilde en als dat voor ons beiden uitkwam dan deden we het zo.

Buiten dat, voor de keren dat we er niet uitkwamen, hadden we het ‘rooster’ (want het was geen echt rooster, maar we hielden het in ons hoofd bij).

Over de afwas hadden we dus zelden ruzie. Sterker nog, als ik er op terugkijk is datgene wat ik vroeger zo verschrikkelijk vond, een van de mooiste herinneringen uit mijn jeugd.

Mijn zus en ik waren namelijk afwaszangeressen.

Geen stemmen die zo goed bij elkaar passen als de stemmen van bloedverwanten. Op de een of andere manier ligt dat timbre dan allemaal op de zelfde lijn. Het gebeurde regelmatig dat mensen aan de telefoon dachten dat mijn moeder mijn zus was of ik mijn moeder of nou ja, je snapt het wel, onze stemmen lijken enorm op elkaar.

Mijn moeder, mijn zus en ik hebben alle drie dezelfde zangerige manier van praten. Omgezet in echt zingen klonk dat als een klok. Ik wil zeker hiermee niet beweren dat ik goed van stem ben, maar in combinatie met de stem van mijn zus was het meteen een stuk interessanter.

Wij samen klonken gewoon prachtig.

Zingen werd een dagelijks ritueel.

We hadden al vrij jong een aardig repertoire en dat brachten we dan luidkeels ten gehore in de keuken, die sowieso lekker galmde, dus dat klonk bij voorbaat al perfect. Eén van ons zette in en de ander viel in tweede stem bij.

Ik vind het echt ontzettend jammer dat ik het nooit heb opgenomen, maar zoals ik al zei, het is vrij ouderwets en in die tijd had je nog niet zoveel apparaatjes bij de hand om iets op te nemen.

Tegenwoordig pak je je mobieltje er gewoon bij, maar in die tijd zat de hoorn gewoon nog vast aan het toestel met een altijd-in-de-knoop-spiraal-snoer. Zelfs druktoetsen waren er nog niet. Als je verkeerd draaide baalde je als een stekker, vooral als er een 9 of 0 in het nummer zat.

Maar goed, terug naar de concerten.

Mijn zus en ik zongen dus tijdens de afwas en daar waren we beroemd om in de familie. Ze noemden ons zelfs de ‘Van Eysden Sisters’. Mijn oom, die vorige maand helaas is overleden, schreef daar ooit nog een stukje over in ons ‘wc-schrift’ (daar zal ik ook nog wel eens een stukje aan wijden).

Ja, mensen genoten van ons gezang en terugkijkend, wijzelf ook. Ik vraag me af of meer mensen met zoveel plezier terug denken aan zoiets vervelends als de afwas.

Ik zie mijn zus nog staan met de afwasborstel als microfoon en ik met de koekenpan als gitaar en de theedoek als plectrum. Lachen, gieren, brullen. We zongen alles, maar vooral liedjes van Bryan Adams en Bruce Springsteen deden het goed.

De keuken als concertzaal.

Tijdens logeerpartijen van familieleden groeide de berg afwas verhoudingsgewijs en daarmee ook de concerten. Verzoeknummers werden zelfs ingediend en op sommige dagen werd de meerstemmigheid nog verder uitgebreid. Nichtjes, achternichtjes en tantes klonken namelijk ook geweldig bij onze stemmen.

In die keuken zijn de mooiste dingen neergezet, maar vooral werd er gesmeed aan banden. Samen zingen schept een band. En het maakt de afwas doen een stuk minder ellendig.

Op mijn 17e vertrok mijn zus uit huis en sindsdien was het klaar met de afwasmuziek. De spaarzame keren (en dat werd steeds minder) dat ze nu nog thuis kwam, hielp ze niet meer mee. Dat hoefde niet, want ze was nu een gast en niet langer een gezinslid.

Het afwaswater leek ineens nooit meer helder genoeg om bij te zingen.

Dat slaat natuurlijk helemaal nergens op, maar zo ervoer ik dat als 15-jarige wel. Als puber met klassiek autisme werd ik voornamelijk geregeerd door mijn gevoelens. Zoals elke puber dat al heeft, maar eentje met autisme nog meer. Ik voelde me enorm in de steek gelaten, hoewel ik toen nog niet wist hoeveel impact dat gevoel zou hebben.

Gezien het feit dat ik daarna alleen de afwas moest doen, had ik geen zangpartner meer. Vervolgens deed de walkman zijn intrede en sloot ik me af met de oordopjes. Zingen deed ik nooit meer tijdens de afwas. Tegen die tijd vond ik overigens ook dat ik niet zoveel om te zingen had…

Inmiddels zijn we 25 jaar verder (ik ben van ’71). Ongelooflijk dat ik al zo oud ben! Het voelt alsof het helemaal nog niet zo lang geleden is, eerder alsof het vorig jaar was. Toch is het zo en op de een of andere manier moest ik hier de laatste tijd steeds vaker aan denken.

Er waren ook leuke dingen.

Heb ik eerst een tijd gehad dat ik eigenlijk alleen maar aan alle ellende uit mijn jeugd kon denken, tegenwoordig lijkt het wel alsof er eindelijk ook ruimte is voor leukere dingen. Dingen die ik gewoon ‘vergeten’ was of die gewoon te besmeurd waren met drek.

Ik heb een hoop moeten verwerken uit mijn jeugd en ik denk dat er dan ook geen plaats is voor leukere dingen. Laten we wel zijn; je kunt nog zo’n lekkere berg chocolade hebben, als iemand er een grote emmer stront overheen gooit, dan is die chocolade toch ineens niet zo appetijtelijk meer.

Zo was het ook met mijn jeugd en mijn herinneringen. Veel mensen negeren hun slechte herinneringen. Ik niet, ik vond dat je er wel omheen kunt, maar dan blijven ze daar maar liggen wachten tot je weer op dat punt komt. Je moet er dus dóórheen, de strijd aan gaan en zorgen dat jij wint van je problemen.

Ik geloof wel dat dat gelukt is.

Ik zing namelijk weer regelmatig in de keuken. Deze keer met mijn eigen dochters…

Zo kwam ik ook aan het onderwerp van deze blog. Gisterenavond bijvoorbeeld was ik aan het kokkerellen en mijn dochters zaten ook in de keuken. De jongste begon te spelen op de piano en de oudste begon te zingen en ik zong automatisch mee.

Ineens bereikte wat ik hoorde mijn bewuste hersenen en ik dacht alleen maar: GEWELDIG!!!!

Het was niet nieuw, maar pas gisteren drong het tot me door dat dit een terugkerend iets is. Dat het blijkbaar normaal is om in de keuken te zingen als je daar bezig bent. Dat het iets is van familieleden. Ik vraag me werkelijk af of ook daar iets evolutietechnisch aan verbonden is of dat het enkel gewoon ‘voor de leuk’ is.

Ja, het klopt:

 

ook al is het genieten van het zingen en de gezelligheid in de keuken, ik denk dat ik wel genoeg heb afgewassen in mijn leven...

Waar ik echter het meest van genoot is hoe heerlijk het is als moeder om je eigen kroost te horen zingen en met elkaar te overleggen welk liedje ze nu zullen zingen… Die gouden keeltjes die zo mooi klinken bij elkaar.

Je zou er bijna de vaatwasser voor de deur uit gooien!!! 

Zingen bij de Afwas.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.