De mooiste villa’s, auto’s waar je U tegen zegt, salarissen van vele miljoenen euro’s, stinkend rijke ‘suikerooms’ die hele clubs kopen, in het profvoetbal kan en gebeurt het tegenwoordig allemaal. Het sportieve karakter van een betaald voetbalclub maakt gaandeweg steeds meer plaats voor een karakter met een extreem hoog kapitalistisch gehalte. En met deze dubieuze metamorfose zien we ook het gedrag van spelers veranderen.

Steeds grotere geldbedragen








In het betaald voetbal gaan vandaag de dag steeds vaker geldbedragen om die een mens zich haast niet voor kan stellen. Neem nou bijvoorbeeld de transfer van Cristiano Ronaldo van Manchester United naar Real Madrid, die gepaard ging met maar liefst 94 miljoen euro. Overigens mag het salaris van deze speler bij ‘de Koninklijke’ er ook zeker zijn: maar liefst 12 miljoen euro wordt jaarlijks naar zijn bankrekening overgemaakt. Ronaldo is echter lang niet de enige profvoetballer waar zulke astronomische geldbedragen mee gemoeid zijn. Daarnaast kunnen ook diverse trainers in hun handen wrijven als het om salaris gaat. Wat te denken bijvoorbeeld van Sir Alex Ferguson, die bij Manchester United tussen de 7,5 en 8 miljoen euro per jaar verdient?
 
Schulden en suikerooms
Voetbalclubs in het betaald voetbal zijn de afgelopen decennia getransformeerd in even decadente als ordinaire miljoenenbedrijven, waarbij geld een steeds belangrijkere rol is gaan spelen dan de sport zelf. Hebzucht en/of onkunde brengt menig betaald voetbalclub echter in diepe problemen. Te denken valt hierbij aan de faillissementen van HFC Haarlem (toch zonde, dat was een meer dan 100 jaar oude voetbalclub) en RBC Roosendaal. Maar ook grotere clubs als NAC Breda, Feyenoord en PSV staan diep in de rode cijfers.















‘Gelukkig’ zien we steeds meer ridders op een wit paard (ook wel bekend als schatrijke zakenmannen) ten tonele verschijnen op het moment dat de financiële situatie van een doorgaans wat grotere betaald voetbalclub wel heel erg hachelijk wordt. Gewapend met enorme zakken geld nemen zij de noodlijdende club over, die op haar beurt meer dan eens in een situatie verkeert waarin het kiezen of delen is: doek de boel op of verkoop je ziel aan het kapitalisme. Immers, zodra een voetbalclub door een rijke zakenman wordt overgenomen, wordt het een bedrijf dat geld op moet gaan leveren. Het probleem dat hierbij komt kijken, is dat de nieuwe club-eigenaren doorgaans geen greintje verstand van voetbal hebben. Zo kan het gebeuren dat de ene na de andere dure speler wordt aangetrokken, terwijl het resultaat gering blijft. Voetbal is namelijk een teamsport, en op het moment dat iedere speler binnen een team zijn eigen ego boven het team stelt, zullen goede resultaten uitblijven. Daar komt nog eens bij dat mensen als Abramovitsj (foto hierboven) en Zjordania (de eigenaren van respectievelijk Chelsea en Vitesse) de overname van een voetbalclub als een persoonlijk ‘project’ zien. Dit leidt ertoe dat hun eigen belang boven dat van de club wordt geplaats, een ontwikkeling waar ik als groot voetballiefhebber niet vrolijk van wordt.

Arrogantie en onverschilligheid
Over de hele breedte in de voetbalwereld zijn arrogantie en onverschilligheid steeds meer de boventoon gaan voeren. Vooral bij Feyenoord is dit waar te nemen. Iedere voetballiefhebber weet dat het Feyenoord de laatste jaren absoluut niet voor de wind gaat. Trainers volgen elkaar in rap tempo op, daar men in Rotterdam in de veronderstelling was dat zij het probleem vormden. Maar laten we nu eens enkele van deze trainers nader bestuderen, te beginnen met Gert-Jan Verbeek. Tijdens diens tijd bij Heracles Almelo stond hij aan de basis van de metamorfose van de rivaal van FC Twente van structurele degradatiekandidaat tot vaste waarde in de middenmoot. Ook zijn tijd bij Heerenveen mocht er zeker wezen: onder zijn leiding eindigde de club uit Friesland 4 seizoenen achtereen in de subtop. Momenteel is hij trainer van AZ, en dat is de ploeg die momenteel de ranglijst van de eredivisie aanvoert.

Bij Feyenoord ging het echter mis: de spelersgroep zegde al na één seizoenshelft unaniem het vertrouwen in hem op. Naderhand werd Mario Been aangesteld, die uiterst succesvol was geweest met NEC, dat onder zijn leiding Europees voetbal haalde en zelfs het Italiaanse Udinese wist te verslaan. Wederom mocht de aanstelling van een nieuwe trainer niet baten: Feyenoord beleefde één van haar slechtste seizoenen ooit, en het seizoen daarop -waarin PSV de Rotterdamse club met 10-0 zwaar vernederde- eindigde eveneens in mineur. Na de nederlaag tegen PSV leek de spelersgroep nog verder met Been door te willen gaan, en dat leidde er dan ook toe dat deze later in het seizoen het nieuws dat een overgrote meerderheid geen vertrouwen meer in hem had als een harde klap in het gezicht ervaarde. In het huidige seizoen, met Ronald Koeman aan het roer bij Feyenoord, voorzie ik dat de geschiedenis zich gewoon gaat herhalen. In de verloren bekerwedstrijd tegen Go Ahead Eagles werd dit al duidelijk: Biseswar werd gewisseld, en meneer vond zichzelf dusdanig verheven boven het team dat hij direct de kleedkamer opzocht.

Nu is Feyenoord slechts een voorbeeld, maar dit soort tafferelen kunnen we bij steeds meer clubs en in steeds grotere mate waarnemen: omhooggevallen mannetjes die zichzelf voetbalsterren wanen nog voor hun carrière goed en wel is begonnen, en geen sodemieter geven om de club waarvoor ze spelen. Slechts hun eigen ego telt.

Pro-voetbal, anti-business











Veel voetballiefhebbers hebben de door mij zojuist omschreven negatieve ontwikkelingen eveneens waargenomen. In stadions komt men dan ook steeds vaker (ludieke) spandoeken met anti-kapitalistische en/of anti-egoïstische teksten tegen (zie foto hierboven). Het wordt dan ook de hoogste tijd voor een forse mentaliteitsverandering. Voetbal dient weer om de sport te gaan, en niet om business. Weg dus met onverschillige en arrogante spelers die zichzelf boven de club verheffen waarvoor ze spelen en weg met bestuurders die hun club middels financieel wanbeleid regelrecht in handen van rijke zakenmannen hebben gespeeld. Ik ben realistisch genoeg om in te zien dat de door mij gewenste situatie heel ver weg is. De bal ligt dan ook bij de clubs zelf om iets aan alle negatieve tendensen te doen.

Reageren?