Depressiviteit, wie kent het woord niet? En wie heeft nog nooit depressieve gevoelens gehad? Velen van ons kennen het...

Dit artikel gaat over mijn eigen depressiviteit die zo nu en dan de kop opsteekt. Ik ga geen theorieën verkondigen, geen oplossingen, maar gewoon vertellen hoe ik me voel, wat er in me omgaat. En ik denk dat velen zich hier zullen in kunnen plaatsen...

Wat was ooit de aanleiding?

Dat is een vraag die ik me regelmatig stel: wat was ooit de aanleiding om depressief te worden? Waarschijnlijk heeft de ziekte en het overlijden van mijn echtgenoot er veel mee te maken. Toen was ik sterk, niemand kon me van mijn pilaar duwen, ik stond er gewoon. Maar dan was hij weg, en de boom is in een hoopje gezakt, de pilaar begon af te brokkelen en te wankelen. Ik heb antidepressiva genomen (en trouwens nog).
Ik heb me ook steeds afgevraagd: waarom kan ik niet sterker zijn? Waarom kan ik niet al die muizenissen uit mijn hoofd laten verdwijnen? Dat lukt niet, het is er gewoon...
Het alleen zijn daarna al die jaren heeft er natuurlijk ook geen deugd aan gedaan. Voor alles alleen staan, alle beslissingen zelf moeten nemen, kinderen alleen moeten opvoeden, hard werken en centjes binnenhalen want het leven is duur. Alles lijkt zo vanzelfsprekend, iedereen verwacht dat je terug meedraait in de maatschappij zoals daarvoor. Maar het is niet zo. Op het moment van overllijden van Alex ben ik ook ergens gestopt met leven...

Hoe voel ik me?

Mijn gevoelens: de ene dag gaat het beter dan de andere dag. Ik zou het zelfs in weken of maanden kunnen uitdrukken: de ene week voel ik me kiplekker, kan ik de wereld aan, zou ik bergen verzetten. De volgende week kruip ik liefst van al in een heel klein hoekje en maak ik me zo klein mogelijk om aan de buitenwereld te ontsnappen.
Ook alle interesses vallen op dat moment weg. Ik doe zo graag zóveel dingen: borduren, breien, kaartleggen, motorijden, een terrasje doen, vrienden bezoeken of uitnodigen,... Maar op een depressief moment lukt dat eigenlijk niet. Het is zelfs zo dat, als ik 's morgens opsta, ik direct weet of ik die dag met de moto zal kunnen rijden (een geluk dat ik dat voel). Ik heb ook geen zin om ergens aan te beginnen: zelf noem ik dat "startproblemen". En 's avonds zijn die startproblemen dan nog aanwezig, dus is er de ganse dag niks gedaan...
Soms heb ik zin om alleen maar te huilen. En vraag me ook niet waarom... ik wil er gewoon eens ALLES uit huilen... Maar zelfs dat biedt geen oplossing.

Innerlijke onrust

Of ik me nu goed of slecht voel, altijd heb ik die innerlijke onrust zoals ik dat zelf benoem. Er knaagt altlijd iets, iets waar ik niet mee overweg kan, het blijft altijd zitten. En ik ben en blijf steeds onrustig, kan nooit 5 minuten op dezelfde plaats blijven zitten. En als dat dan wel eens lukt springen mijn gedachten steeds van de hak op de tak. Mocht die innerlijke onrust nu eens weg zijn, ik denk dat mijn leven veel gemakkelijker zou zijn. Maar ik weet niet waar de bron van de innerlijke onrust zit en zolang ik de bron niet vind kan ik weinig doen, denk ik.

Ik mis iets maar kan het niet benoemen

Ook heb ik altijd het gevoel dat ik iets essentieels mis in mijn leven. Maar vraag me niet wat, want ik weet het niet. Ik kan het niet benoemen, ik kan het niet omschrijven. Ik mis iets... maar wat? Is het er ooit geweest? Zelfs dat weet ik niet?
Ondertussen heb ik een lieve partner die me enorm graag ziet, en we zijn gelukkig samen, dus daar wringt het schoentje ook niet.
Soms denk ik dat het gemis van Alex altijd de bovenhand heeft, en dat het dat is. Maar eigenlijk heb ik dit al vrij goed geaccepteerd. Opgelet: er is nog altijd een verschil tussen acceptatie en volledig besef. Het gemis blijft...

Herfstweer

Gisteren, tijdens ons lekker zomerse herfstweer, liep ik gewoon de muren op. Er was geen huis met mij te houden: onrustig, nors, startproblemen, over- en weergeloop, piekeren, een traantje laten rollen.
Het weer speelt ook een grote rol bij mij. Zonneschijn geeft me een warm gevoel. Ik haat de winter, ik haat de herfst. Maar gisteren was het hier ook herfst: we konden niet eens eventjes buiten gaan. En zoiets heb ik wel nodig op zondag: eventjes buiten gaan, een frisse neus halen, want daarna begint weer een hectische werkweek. En als ik mijn batterijen in het weekend niet kan opladen met de nodige energie gaat het gewoon fout.
Het rare is dat, als ik met vakantie ben, ik er geen last van heb. Meestal trek ik naar zuiderse oorden, dus is er zonneschijn. En dat helpt. Maar waarschijnlijk ook het vakantiegevoel dat een grote rol speelt. Er is geen werkstress... alleen genieten...

Medicatie

Ja, ik neem nog altijd medicatie. Maar ik zit wel al op een dosis die amper 1/4 meer is van wat ze ooit geweest is. Dus zit dat wel goed. Mijn begeleidend arts voorziet dat ik binnen één à twee jaar volledig medicatievrij zal zijn. Laat ons hopen...
 

Spoken in het hoofd

Maar toch vrees ik dat er ergens altijd spoken in mijn hoofd zullen blijven rondhangen. Mijn leven is nog niet bepaald vlekkenloos verlopen, ik ben al heel veel mensen kwijt geraakt door overlijden,... En ik ben van nature een piekeraar... muizenissen woekeren in mijn hoofd... ik denk te veel na...
Maar sowieso: ooit wordt het beter...

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.