Een hartverscheurend krijsen, jammeren en piepen achtervolgde mij de hele dag. Het ging me door merg en been. Verschrikkelijk gewoon.

De zenuwen gieren door mijn lijf

 

Wel of niet

In juni 2011 is mijn hondje een shih-tzu genaamd Snoopy voor het eerst loops geworden.  Lang hoefde ik er eigenlijk niet over  na te denken om haar te laten steriliseren. Ik persoonlijk vind dat er genoeg honden in het asiel zitten, dat ten eerste. En ten tweede, stel dat ik puppies van Snoopy zou willen, dan nog zou ik het niet kunnen. Er komen dan van lieve hulpbehoevende pups, misschien wel vijf stuks. Ik zou er straalverliefd op worden. En dan, ja dan moeten ze met een week of acht naar een ander gezin.
En dat is nu net het probleem, van mij dan. Want hoe weet ik of die puppies wel goed terecht komen? En ik zou er zelf ook één van willen houden natuurlijk.
Dus heb ik besloten om haar te laten steriliseren, en zo kon gelijk haar navelbreuk verholpen worden en ook haar melktandjes moesten getrokken worden. Die melktandjes stonden nog naast haar echte hoektanden. En die moeten natuurlijk niet scheef groeien. De shih-tzu staat al bekend om een slecht gebit, dus zuinig op zijn.

De sterilisatie

Vorige week maandag gebeld met de dierenarts, en ze kon afgelopen vrijdag al terecht. Ik moest haar om 13.30 uur brengen en mocht haar om 18.00 weer ophalen. De dag van te voren was ik al in de stress, en door mijn stress had Snoopy al in de gaten dat er iets ging gebeuren wat anders was dan normaal.
Ja, Snoopy is zeer vatbaar voor mijn gevoel, en mijn stemming.
Ze voelt het allemaal haarfijn aan.
En dan op de dag zelf. De zenuwen gieren me door mijn lijf. Snoopy mee in de auto en wegbrengen naar de dierenarts. Ze huppelde vrolijk naar binnen, ze had nog geen idee dat ze daar moest blijven.
We werden opgeroepen, en gingen gelijk naar achter waar de bench al klaar stond. Ik had de mogelijkheid om ook nog een bloedonderzoek te laten doen. En dit leek mij wel verstandig, dus moest ik Snoopy vasthouden en ging de dierenarts met een scheerapparaat een stuk van haar mooie lange haren in haar hals weg scheren. Toen kwam er een spuit aan, en de spuit zat al in haar hals voordat Snoopy en ik iets in de gaten hadden. Bloed eruit genomen en klaar.
Maar toen kwam het, ze moest in de bench daar, en deurtje moest dicht. Nog even knuffelen en ik zei; Nou Snoopy, gedraag je en vrouwtje komt je vanavond weer ophalen. Ach, dat koppie ging scheef, en ze keek mij eens aan en snapte er niets van. Ik gaf haar nog een aai en kus en ging weg.
Snoopy begon hartverscheurend te krijsen, jammeren en piepen. Het ging me door merg en been.
Verschrikkelijk gewoon. Dat geluid achtervolde me de hele dag.

Afleiding zoeken

Zoveel uur zonder mijn Snoopy, hoe kom ik die door? De zenuwen spelen mij parten. A3 was met mij mee, en we besloten maar even bij zijn huis te gaan kijken. We hebben nog even gekeken in zo’n euroknaller winkel. Maar met mijn hoofd was ik er eigenlijk niet bij. Ik was bij Snoopy, zou het wel allemaal goed gaan? Ja, het blijft toch een hele ingreep voor zo’n beestje. Dat waren ook nog de woorden van de dierenarts, dus niet heel erg opbeurend.
Wel had de dierenarts beloofd mij te bellen als ze met Snoopy klaar waren.
Maar al wat er gebeurde, geen telefoontje.
Ondertussen waren we weer in mijn huis. En zat ik bijna bovenop de telefoon.
Ik wist dat de praktijk gesloten was tussen 17.00 – 18.00. En zo besloot ik om 16.50 uur dan maar zelf te bellen. Oh jee, zei de assistente, ik heb vergeten je te bellen,  maar alles is goed gegaan met Snoopy. Dat was natuurlijk het belangrijkste. Ze was nog wat sloom, en heeft veel gekotst, maar staat al wel weer op haar pootjes volgens de assistente.

Snoopy ophalen en mee naar huis

Om 18.00 uur kon ik haar ophalen. En je moet natuurlijk je beurt afwachten, en eindelijk was daar mijn beurt. Vol ongeduld ging ik snel weer door die deur heen, om het deurtje te openen van die bench. En hup, daar schoot mijn Snoopy met een gang, rillend en wel in mijn armen. Helemaal nat van het slijm en kwijl van het kotsen.
Ze moest nog een rompertje aan hebben, en die moet 10 dagen om blijven. Ik kan je wel vertellen dat het er maf uitziet.
Gelukkig was ze niet misselijk ofzo en ’s avonds om 22.00 uur mocht ze een slokje water, en als dat goed ging ook een heel klein beetje eten. Alles is binnen gebleven. Toen naar buiten voor een plasje maar ze hoefde niet. Dit deed ze pas de volgende middag. Ik maakte me daar wel wat zorgen om. Achteraf niet nodig.
De eerste nacht heb ik natuurlijk geen oog dicht gedaan. En heb haar goed in de gaten gehouden.
Snoopy doet het supergoed, en ook de controle afgelopen maandag was goed. De pleister is eraf en ze moet wel haar rompertje aanhouden.
Eén keer per dag doe ik dat ding bij haar uit, om haar te borstelen, anders komen er zoveel klitten in dat lange haar. En het gekke is ze wil ook al weer snel dat ding aan, net of dat ze voelt dat het beter voor haar is.
Och, wat ben ik toch trots op Snoopy.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.