Zij heeft al menig mannenhart op hol gebracht, haar schoonheid is legendarisch, de zeemeermin.

ZEEMEERMIN:

DE ZEEMEERMIN:
Een zeemeermin is een heel bijzonder wezen met het bovenlichaam van een vrouw en het onderlichaam van een vis. De eerste echte zeemeerminnen met een vissenstaart worden beschreven door de heilige Adelmus in het jaar 680. Ook in de dagboeken van de beroemde Portugese ontdekkingsreiziger Christoffer Columbus staan beschrijvingen van zeemeerminnen die hij gedurende zijn eerste oversteek naar Amerika in de Atlantische Oceaan heeft waargenomen.

COLUMBUS ZIJN EERSTE ZEEMEERMIN:
Christoffer Columbus beschrijft in zijn dagboek dat hij op een morgen bij zonsopgang gewekt werd door “a canção serena “ (het serene gezang) van een “bela mulher deslumbrante jovem “ (een oogverblindend mooie jonge vrouw), “com longos cabelos dourados “ (met lange gouden haren) die hem toezong door het patrijspoort naast het hoofdeinde van zijn bed. Met stomheid geslagen door haar schoonheid staarde hij minuten lang naar de oogverblindend mooie jonge vrouw.

Toen zag hij haar handen, ze had hele lange zilverachtige handen met doorschijnende vliezen tussen haar vingers. Hij richtte zich op en keerde zich naar het patrijspoort om haar beter te kunnen zien. Vervolgens beschrijft hij zijn verdere waarnemingen als volgt. “Ela tem seios enormes” (ze heeft enorme grote borsten), met enorme grote tepels of zoals Columbus het letterlijk schrijft “mamilos tão grande quanto os polegares” (tepels zo groot als duimen). Columbus werd “apreendidos pelo desejo” (bevangen door begeerte) en kreeg wat hij beschrijft als een “uma ereção enorme” (een enorme erectie). Hij pakt de oogverblindende mooie jonge vrouw bij haar handen en tilt haar voorzichtig naar binnen om haar te beminnen. Hij legt haar op zijn bed en wil haar ontdoen van haar zilveren rokken om zijn pulserende verlangen te bevredigen. Maar hoe hij ook probeert, eerst voorzichtig en daarna, door zijn seksuele verlangen gedreven, steeds heftiger, hij krijgt haar zilveren rokken met geen mogelijkheid van haar onderlichaam verwijderd. Hij schrijft “As saias parecem estar fundidos perfeitamente com sua menor” (de rokken lijken wel naadloos vergroeid met haar onderlichaam). Dan pas ziet hij haar “caudal grande” (grote staartvin) en beseft dat hij is verleid door een echte Sereia* (het Portugese woord voor zeemeermin). Toen ontwaakte Columbus en bleek het een “sonho molhado” (natte droom) te zijn.

*SEREIA:
Het woord dat de Portugezen gebruiken voor een zeemeermin is Sereia. Sereia is een afgeleide van het Griekse woord Sirenen. De Sirenen waren geen echte zeemeerminnen zoals wij ze kennen maar het waren mythische vrouwelijke zeedemonen. De Griekse Sirenen waren deels vogel en deels vrouw. Zijn woonden in de grotten en op de rotsen rond de Tyrreense zee. Met hun liefelijke gezang lokten ze voorbijkomende schepen die ze vervolgens op de klippen lieten lopen. Ze spelen een hoofdrol in één van de verhalen van Homerus. In dit verhaal, de “Odyssee”, beveelt Odysseus zijn bemanning hun oren dicht te stoppen met was en hem aan de mast vast te binden om zo voorbij de Sirenen te kunnen varen.

COLUMBUS ZIJN TWEEDE ZEEMEERMIN:
Later beschrijft Columbus ook een aantal echte ontmoetinggen met zeemeerminnen. Hij beschrijft ze als “sereias no mar turbilhão de espuma formas e feminina, com mamilos grandes” (zeemeerminnen in het kolkende zeeschuim met vrouwelijke vormen en grote tepels). Ook nu blijkt bij nadere beschouwing dat zijn fantasie, na een aantal maanden onthouding, een beetje op hol sloeg. Hij had het niet gedroomd dit keer maar toen hij dichterbij kwam en de zeemeerminnen goed kon bekijken bleken het zeekoeien te zijn. De spitse vorm van hun gladde lijven met grote tepels had hij in eerste instantie aangezien voor natte vrouwenlijven. Hij was wel wat teleurgesteld maar uiteindelijk toch blij met zijn ontdekking en hij gaf ze als officiële wetenschappelijke naam “Sirenia”. Wat letterlijk Sirene betekent en dus een verwijzing is naar wat hij in eerste instantie dacht te hebben gezien, namelijk zeemeerminnen.

CONCLUSIE:
Zeemeerminnen bestaan dus echt. Het zijn echter geen lieftallige mooie meisjes met blote borsten en een vissenstaart om hun slanke onderlichaam maar het zijn dikke logge zeekoeien die vroeger door zeemannen in hun begeerte aangezien werden voor naakte vrouwenlichamen in het zilte sop.

Bedankt voor het lezen van mijn artikel:
Graag lees ik je reactie, positief of negatief, ik waardeer elke reactie want daar leer ik zelf weer van. Vind je mijn artikel het lezen waard, stuur de link dan a.u.b. door naar je contacten. Ik wens je veel plezier met het lezen van mijn andere artikelen.

M.vr.gr. Dik Laan

© Dik Laan 2011 (voor ieder gebruik van de tekst van dit artikel is toestemming nodig zoals beschreven op http://www.auteursrecht.nl/auteursrecht/22090/ )