Wat was het toch reuze gezellig gisteren! Ik heb genoten van al die gezichten achter de aliassen. Een heerlijke barbecue en een goed lopend programma hebben er voor gezorgd dat familie de Jong een onvergetelijke avond heeft gehad gisteren.

Het programma zag er goed uit, dat wist ik van te voren al. We zouden gezellig samen zijn, een miniplaybackshow zou volgen en er was ruimte voor eigen voordrachten. De ontmoeting van andere xead-schrijvers, daar keek ik het meest naar uit. We kennen elkaar via de verhalen. We zijn eigenlijk lid van een zeer bijzonder “social network” dat we Xead noemen. Anders dan Facebook, hyves of twitter, gooien we hier onze interesses en gevoelens meer dan in een kort zinnetje op tafel. We komen bij iedereen binnen. We zijn voor iedereen toegankelijk. Dat willen we zelfs! We willen gelezen worden! We zorgen er voor dat we via zoekwoorden bereikbaar zijn via Google. We willen er graag verzorgd uitzien op deze site. Iedereen heeft zo zijn eigen manier van schrijven en zijn eigen manier van presenteren. Het is als het ware je visitekaartje. Achter elke account zit een andere persoon. Dik, dun, groot, klein, lelijk, mooi, bruin, wit, zwart, rood haar, blond haar, noem ze maar op. Het kan iedereen zijn, maar we delen hetzelfde talent en of we er nu goed of slecht in zijn, we schrijven allemaal.

Vrijdagavond heb ik nog Driekoningen gezongen met de kids. Ze hebben hun zakken vol met snoep geladen. “Snoep of je leven!” zou je bijna kunnen zeggen, maar deze kinderen brachten het veel netter. Ze zongen een verhaal dat hun hoed versleten was en dat moeder het niet mag weten. “Vader heeft het geld al op de toonbank geteld”, was de laatste zin en dan kunnen ze zo heerlijk vragend om een snoepje kijken naar de opener van de deur. Ik mocht ’s avonds voor mijn Lieve Nienke ook nog even zingen en ik kreeg ook een snoepje. Jullie gaan daar natuurlijk van alles bij bedenken, maar dat is jullie probleem. Ik kreeg gewoon een snoepje. 

Gisteren stond mijn dag in het teken van deze bijeenkomst. Al weken keek ik er naar uit. Nederlandbeter zou definitief van start gaan. De aftrap van een nieuwe politieke partij, kar getrokken door Jack en consorten. Hij nam mij op sleeptouw door een reis hier op Xead en mijn meningen die voorheen hersenspinsels leken, werden serieus genomen. We werden maatjes en ik werd maatjes met Kika, Spiritlady, Marcel, noem ze maar op. Al eerder ontmoetten we elkaar op de bijeenkomst bij de drukkerij toen mijn boek werd gepresenteerd. Klik hier  voor een uitgebreid verslag van deze avond door onze Doortje.

Mijn broek kreeg gisteren heel wat te verduren. Die nam ik mee naar de Xead-bijeenkomst. Mensen, hou je vast want deze broek was al moe voordat hij op de bijeenkomst aankwam!

“Wat hing ik heerlijk te rusten op het droogrek.
Toen zag ik je komen, jij verrekte gek!
Je stond daar in je onderbroek in de woonkamer.
Waarom doe je dat niet in de kleedkamer?

Je pakte me vast aan mijn pijpen.
Ik voelde je handen om me heen grijpen.
Je trok me aan en liep naar de hal.
Het was weer die hond die het nooit laten zal.

Hij sprong tegen me aan en beet in mij.
Even later liepen we weer zij aan zij.
Ik moest met je de kou in, getrouw dat ik ben.
Het is mijn taak dat ik je tegen de kou verwen.

Even later kwam je weer thuis.
Het was rumoerig met al dat gespuis.
Ze waren in rep en roer.
Allerlei spullen stonden al op de vloer.

Ik wist dat jullie zouden gaan.
Ik moest wel mee, want je had me aan.
Even later was het voor mij bijna verkeken.
Want Lotus had je zomaar onder gezeken.

“Moest dat nou? Kleine viespeuk!”
Was jouw meest intelligente ochtendspreuk.
Gelukkig ben je zuinig op mij en maakte je me nog even schoon.
“Ach ja, ze kan er ook niets aan doen”, zei je toen heel monotoon.

Het volgende was je gesjouw op en neer naar de kofferbak.
Daar laadde je zomaar van alles in met het grootste gemak.
Even later zat je met je krent bovenop mij.
Gelukkig was de reis naar Putten in anderhalf uur voorbij.

Je stapte uit de auto met mijn onderkantje in de drek.
In plaats van je te excuseren tegenover mij, gaf je een hand aan die dichter, Wolf Jack.
Kon je nu niet zien dat je op de verkeerde locatie was?
Moest dat nou? Met mij nog een keer lopen door een plas?

Gelukkig kreeg ik het even later wat behaaglijk.
Alleen die stank in mijn lijf, van de barbecue, werd vreselijk ondraaglijk!
Je had me wel eens wat frisse lucht kunnen geven.
’t Is dat je me weer wast, anders had ik je al lang opgegeven!”

Ach, zo’n broek maakt wat mee, niet waar? Hij moet niet zo zeuren! Wat ik nog meer mee nam was het gemis van mijn oudste dochter. Natuurlijk moest die vervelende Maaike de boel weer even dwarsbomen en zeggen dat ze niet mee mocht. Helaas, maar om daar nog strijd over te maken leek me geen goed idee voor de toestand van die lieve kleine meid zelf. Gelukkig had ik Nienke en nog drie hele lieve kinderen bij me. Ze hebben zich heerlijk vermaakt! Ze hielpen graag in de keuken en ze regelden de drankjes. Zo leuk, als ze ineens op een ander laten zien uit zichzelf, hoe goed ze kunnen helpen. Thuis doen ze alles natuurlijk met tegenzin, maar op zo’n feest laten ze ineens zien dat papa en mama gewoon niet goed snik zijn. Je krijgt dan van die reacties dat we “trots” mogen zijn dat ze zo goed helpen. Nou, dat zijn we ook, maar je moest ze thuis eens zien, stelletje… nee hoor, thuis zijn het ook schatjes natuurlijk!

De presentatie van Nederlandbeter loog er niet om. Een partij van de mens, voor de mens en we zaten er menselijk bij. Wat ik nog het meest bijzonder vond was dat we heerlijk “gewoon” gekleed waren met zijn allen. Ik krijg al kippenvel bij het zien van al die pakken waar onze regering mee loopt. Je kunt toch niet jezelf zijn als je in zo’n pak gehesen wordt? Als we dan een partij van de mens, voor de mens willen zijn, vind ik dat we daar in de start al aardig in geslaagd zijn! Uitstraling van menselijkheid is daarbij onmisbaar. Laten ze ons in Den Haag maar een stelletje “arme sloebers” vinden zonder pak, maar de taal die uit je mond komt is veel belangrijker dan een “gelikt pakkie!” Mijn woorden: “Vernieuwend, verbeterend, ontwikkeling, regeren vanuit de behoefte van de mens en niet naar behoefde vanuit de regering”, waren kort en krachtig. Niet meer, niet minder. Jack was ons al uitgebreid voorgegaan in de uitleg van het ontstaan van de partij.

De avond sloot voor mij en mijn geliefden zo rond half elf. Ik deed nog even een rondje met mijn boek, waarvan een kwart van de aanwezigen eigenlijk al een exemplaar in handen hadden. Toch waren er zelfs zeven die mijn verhaal, dat hier is ontstaan en mede dankzij hen is ontstaan, wilden lezen. Ik signeerde dan ook graag hun eigen exemplaar!

Ik dank de aanwezigen, namens mij en mijn gezin, voor de gezelligheid, de persoonlijkheid en de openheid van gisterenavond. Het was mooi en nieuw, maar o zo goed! We hebben genoten van de aandacht en de gesprekken met elkaar. We voelen ons thuis in deze club. Iedereen wordt geaccepteerd, wie je ook bent. Super!

www.sjoerdjong.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.