Hoe een man zijn vrouw aan zich wil binden en tot het uiterste gaat...

Vuur

De vlammen in de haard waren gedoofd, maar de gloed van het smeulende hout gaf nog licht op de ruimte voor de haard.
In zijn behaaglijke fauteuil stelde de man zijn leeslamp wat bij, om beter licht te krijgen op zijn boek.
De vrouw aan de andere kant, zat met gesloten ogen in haar rolstoel naar de muziek te luisteren.
Ze was een knappe vrouw, de veertig gepasseerd, dat wel. Maar klassiek mooi met donker haar dat in krullen tot over haar schouder hing.
Het hout in de haard knisperde.
Hij keek naar haar op.
Vaak keek hij naar haar, omdat hij van haar hield, omdat hij pijn voelde, van verdriet maar vooral schuld.

Ze opende haar ogen en ving zijn blik.
Mooie helderblauwe ogen had ze, hij was er dol op.
Ze zag dat hij haar nadenkend aankeek, met liefde, maar ook wat anders, wat wist ze niet precies maar het leek op medelijden?
“Je hoeft geen medelijden met me te hebben hoor, ik ben er allang aan gewend”, zei ze terwijl ze op de rolstoel klopte.
Na een poos gezwegen te hebben. “Misschien heb ik het ook wel verdiend. Ik heb je lang niet altijd eerlijk behandeld.
Je weet lang niet alles over mij”.
Hij keek haar verrast aan.
“Vroeger, voor dit ding, toen was ik lang niet altijd eerlijk. Eigenlijk vaak helemaal niet”.
Ze zweeg weer even, haalde adem: “Ik heb je vaak bedrogen met anderen. Waarom ik het deed kan ik me nu niet meer indenken. De spanning denk ik.
Het waren niet eens bijzondere types, die mannen. Maar toen zag ik er blijkbaar meer in, ook al duurden die affaires meestal maar kort”.
Ze had in de smeulende resten gekeken onder dit verhaal, nu keek ze hem in de ogen.
“Maar het is gebeurd Allerd.
Ik heb altijd gedacht dat ik het je niet zou vertellen, maar vooral de laatste tijd drukt het zwaar op me.
Eerlijk en open, dat ben ik niet geweest en dat spijt me heel erg”.
Ze keek weer in de haard en zweeg nu met de handen strak gevouwen.
Hij kuchte, als een aanzet om een antwoord te geven.
Nogmaals kuchte hij: “Ellen, ik had toen wel het gevoel dat er wat speelde. Ik wist niet zeker dat mannen een rol speelden. Toen was ik vooral bang dat ik je kwijt zou raken aan een jongere man. Ik hou van je, dat weet je, meer dan ik je zeggen kan”.

Het was begonnen als een paradijselijk gevoel. Als arts had hij haar als au pair bij kennissen ontmoet en er was toen al iets geweest van iets langere blikken en een onbestemd gevoel, iets van onderhuidse spanning.
Ze was op zijn spreekuur gekomen voor iets onschuldigs en toen ze hem lang had aangekeken had hij haar pardoes uit eten gevraagd. De tijd erna was hemels, zo sprankelend als het leven maar kan zijn.
Ze waren getrouwd en ze was bij hem komen wonen in het statige herenhuis.
Kinderen wilden ze graag en die kwamen er dan ook, drie dochters. Ze waren er helemaal gek mee.
Na jaren was het sprankelende van de relatie zeer verminderd en was er de sleur van alledag.
Zij assisteerde in de boekhouding, maar was daar geen kei in en toen ze besloten dat er beter een ander mee belast kon worden had ze alle tijd voor zichzelf.
Die besteedde ze vooral voor shoppen en tennis.
Ze was steeds langer van huis en was als ze thuis was vaak humeurig. Vooral naar hem kon ze soms onredelijk opvliegen. Hij voelde dat er wat niet klopte en liet haar gangen nagaan door een onderzoeksbureau, die door een vriend van hem gerund werd. Het moest wel discreet gebeuren, had hij gezegd.

Ze had inderdaad een andere man leren kennen die van haar gecharmeerd was en deze aandacht leidde tot verleiding.
Daarmee was de eerste affaire een feit en het zorgde voor een hevige opwinding in haar vlakke leven van de laatste jaren. Na deze waren er andere mannen gekomen. Steeds de aandacht en de attenties en van haar de behoefte om te behagen. Het was een soort leven waar ze niet meer los van kwam.
Zolang Allerd er geen weet van had, wat voor kwaad zou het dan doen?

De man van het onderzoeksbureau kwam al snel met de informatie, die niet veel aan de verbeelding over liet.
Allerd voelde een woede, ja haat, die hij nooit eerder had gekend. Wat was er mis met hem? Wat had ze te kort gekomen in haar leven, hij had haar alles gegeven wat ze wilde.
Wat moest hij doen? Scheiden? Wat zou dat voor de kinderen betekenen waar ze nog maar zo kort geleden zo blij mee waren geweest? Met haar gaan praten? Hij had er totaal geen vertrouwen in dat dat haar gedrag zou veranderen. Misschien voor even, maar ze zou alleen maar op slimmere wijze haar gang gaan, dat was hem wel uit de informatie gebleken.
Hij besloot een andere oplossing te zoeken.

Ze ontmoette in de lobby die bij de tennisbaan lag iemand die net bij de club was gekomen. Hij liep haar letterlijk tegen het lijf. Een charmante en mooie man die een gevatte gesprekspartner bleek.
Bernard deed ergens wat belangrijks in de olie en was nu een aantal maanden vrij.
Graag ging ze op zijn avances in.
Hij wilde een weekend met haar doorbrengen zei hij, zeilen en in de kuststreek verderop, waar hij geboren was, allerlei dingen laten zien.
Tot haar verrassing liet Allerd weten dat hij binnenkort een weekend naar een congres ging om zijn kennis bij te spijkeren. Zo lag de weg vrij. Ze zei dat ze naar haar zuster ging, de kinderen konden door een au pair opgevangen worden.

Het weekend was adembenemend begonnen met een zeiltocht die haar eerlijk gezegd wat misselijk had gemaakt, zo ruw bonkend was de boot door de schuimende golftoppen gesneden.
Bernard had naar haar gelachen, de tanden wit. Op de een of andere manier had ze daar een onbestemd gevoel over gehad.
Hun gehuurde luxe blokhut was een stukje uit de kust gelegen, in bebost bergachtig terrein.
Na het diner in een afgelegen restaurantje waren ze daar naartoe gegaan en waren ze aan de borrel gegaan. Ze herinnerde zich dat ze heel vrolijk was geworden, ja uitbundig.
En het was dat punt waar voor haar een andere toekomst was begonnen.
Vanaf dat punt kon ze niet meer lopen.
Maar wat er precies was gebeurd, dat wist ze tot vandaag nog niet, hoe vaak en hoeveel ze hierover ook had nagedacht.
Het laatste wat ze zich herinnerde was weer die lach met witte tanden.
Die had ze nadien nooit weergezien.

Het was voor Allerd veel minder moeilijk geweest dan hij had gedacht om iemand te vinden die een klus voor hem zou willen doen. Nu was de klus ook niet inspannend, had ronduit aangename kanten.
Een mooie vrouw versieren en er mee aan de haal gaan was nou niet bepaald vreselijk, maar iemand moest dat wel kunnen. Via zijn vriend kwam hij in contact met een toneelspeler.
Deze voerde toegewijd de instructies van Allard uit, om na de toediening van de GHB in haar drankje uit hun levens te verdwijnen.
Ze was door het middel aanvankelijk eufoor geworden, nadien echter in coma geraakt.
Voor Allard was de operatie aan de ruggenwervel, kun je dat zo noemen als je wat kapot maakt, een kleine ingreep. Het naakte lichaam naar het allang vooraf gekozen rotspunt in de grond slepen kostte meer moeite.
De veronderstelling nadien dat Ellen dronken naar buiten was gelopen, had gewankeld en ongelukkig op haar rug was gevallen leek niet voor twijfel vatbaar.
Waarschijnlijk was haar partner, waarvan niemand eigenlijk echte gegevens bleek te hebben, in paniek gevlucht. Hij had alleen de politie gebeld in een kort en angstig telefoontje om te vertellen dat een jonge vrouw….

Het vuur was bijna gedoofd.
Ze hadden een tijdje zwijgend naar het vuur gekeken.
“Wat er toen gebeurd is, is niet meer belangrijk.
Ik hou heel veel van je Ellen, dat weet je toch?”.